20/03/2007

'Baby's met dubbele paspoorten'


'Baby's met dubbele paspoorten'

Image Hosted by ImageShack.us

De: Jan Boeykens
Objet: 'Baby's met dubbele paspoorten'
Date: 20 mars 2007
À: redactie-i@telegraaf.nl

Geachte Heer,

Ik las het artikel in De Telegraaf van di 6 mrt 2007 'Stop met dubbele pas baby'.

Mijn vraag is: wat doe je bijvoorbeeld met Roemeense baby's wiens nationaliteit en identiteit werd ontnomen en die werden 'omgedoopt' tot bijvoorbeeld Nederlandse kinderen (met een Nederlandse naam en een Nederlandse identiteit) zoals bij heel wat adopties gebeurt ?

Jan Boeykens
Voorzitter VZW Werkgroep Morkhoven

VZW Werkgroep Morkhoven
Faiderstraat 10
1060 Sint-Gillis
http://groups.msn.com/WerkgroepMorkhoven
( werkgroep_morkhoven@hotmail.com )

- 'Stop Export and Abuse of Children': http://www.thepetitionsite.com/takeaction/392408581
- 'Romania: for export only' : http://www.romania-forexportonly.blogspot.com
- Fondation Princesse de Croÿ: http://fondationprincessedecroy.over-blog.org


'Stop met dubbele pas baby'
door Job Slok en Menzo Willems

DEN HAAG - CDA en PvdA in de Tweede Kamer willen een einde maken aan de praktijk dat pasgeboren kinderen van ouders met verschillende paspoorten vanzelf worden ingeschreven met een dubbele nationaliteit.

Kamerleden Mirjam Sterk (CDA) en Jeroen Dijsselbloem (PvdA) leggen de laatste hand aan een initiatiefwet die regelt dat ouders zelf kunnen bepalen dat hun baby alleen het Nederlandse staatsburgerschap krijgt. Dijsselbloem vindt het 'bizar' dat dit nu nog niet kan, zegt hij mede naar aanleiding van de ervaring van het Haagse VVD-raadslid Ibo Gülsen.

De liberaal, die zowel de Turkse als de Nederlandse nationaliteit bezit, wil van het Haagse college van burgemeester en wethouders weten waarom zijn pasgeboren dochter Rosa tegen zijn wil automatisch ook de Turkse nationaliteit heeft gekregen.

De liberaal heeft een Turkse vader en een Nederlandse moeder en is in Nederland geboren en getogen. Hij gaf zijn kind onlangs aan bij zijn partijgenoot en wethouder Frits Huffnagel. Nadat beide VVD'ers alle persoonlijke gegevens van de boreling hadden ingevuld in de computer van de gemeentelijk basisadministratie (gba), zagen zij tot hun verbazing dat het kind behalve de Nederlandse, automatisch ook de Turkse nationaliteit krijgt.

"Ik wil dat mijn dochter alleen Nederlandse is, want met de Turkse staat heeft zij niets te maken. Net als haar ouders is zij geboren en getogen in Nederland en daar hoort de Nederlandse nationaliteit bij. Zelf probeer ik ook van de Turkse nationaliteit af te komen, want straks moet ik in Turkije in dienst. En dat wil ik niet, zeker niet omdat ik nu Nederlands volksvertegenwoordiger ben. Ik kan en wil maar aan één grondwet loyaal zijn." Volgens bestuurslid J. Otten van de Nederlandse Vereniging voor Burgerzaken krijgt een kind van een Turkse ouder automatisch de Turkse nationaliteit, waar ook ter wereld. "Dat is Turks recht, waar wij geen inbreuk op kunnen maken."

Hij benadrukt dat dit ook geldt voor kinderen die in den vreemde worden geboren uit Nederlandse ouders. Die worden ook vanzelf als Nederlands ingeschreven.

De Telegraaf, di 6 mrt 2007

------------

- To sign the petition 'Stop Export and Abuse of Children':
http://www.thepetitionsite.com/takeaction/392408581
- 'Romania: for export only' : http://www.romania-forexportonly.blogspot.com/
- http://fondationprincessedecroy.over-blog.org/

05:36 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

Child Focus: Morkhoven interpelleert Voorzitter Europees Parlement


"Aide fictive aux enfants disparus" titelde het Roemeense dagblad "National Jurnalul" van 7 februari 2007

Image Hosted by ImageShack.us

Nadat Prinses de Croÿ naar aanleiding van een artikel in een Roemeense krant een bericht op haar MSN-groep had gepubliceerd waarin er vragen werden gesteld in verband met het feit dat Child Focus voor een project binnen het kader van het programma 'Daphne' van de Europese Unie, namen van Roemeense verenigingen had opgegeven die niet op de hoogte zouden geweest zijn van het project, werd haar MSN-groep door Microsoft zonder pardon gesloten.

In een eerste mededeling beweerde Microsoft van niets af te weten. De inhoud van de MSN-groep was 'door één of andere verkeerde bewerking onherroepelijk was verloren gegaan'.

In een volgende mededeling beweerde Microsoft dat er een 'ernstige overtreding van de gebruikersvoorwaarden' was geweest en dat men de MSN-groep omwllle van een 'eventueel onderzoek had gesloten'. Microsoft voegde er nog aan toe dat de MSN-groep ontoegankelijk zou blijven 'zolang het onderzoek niet ten einde was en men de inhoud van de MSN-groep niet vernietigd zou hebben'.

Gezien de MSN-groep een paar duizend bladzijden met documenten en foto's bevat die voor het grootste gedeelte met de bestrijding van de kinderpornoindustrie en kinderpornonetwerken te maken hebben, heeft de Werkgroep Morkhoven in een schrijven aan Microsoft nadrukkelijk om de heropening van de MSN-groep gevraagd. De Werkgroep vindt dat het plaatsen van een bericht (dat dan nog gebaseerd is op een artikel in een Roemeens dagblad) geen uitvlucht mag zijn om het waardevolle archiefmateriaal in verband met kinderpornobestrijding waaraan jarenlang werd gewerkt en dat een internationale impact heeft, te vernietigen.

De Werkgroep Morkhoven zal zich echter niet alleen beperken tot klachten bij Microsoft maar is ook van plan om een internationale actie rond deze kwestie te ondernemen.

Enkele maanden geleden verdwenen er, na heel wat problemen die door Microsoft blijkbaar niet konden opgelost worden, enkele honderden documenten en foto's van de voornoemde MSN-groep. Dat gebeurde nadat RTBF-journalist José Dessart zijn steun had toegezegd aan de Werkgroep Morkhoven.

Ook toen liet Microsoft eerst doorschemeren dat het materiaal verloren was gegaan maar na lang aandringen van de Werkgroep Morkhoven werden het grootste gedeelte van de foto's en documenten terug op de MSN-groep geplaatst.

Enkele weken later verdwenen de skynetblogs 'Doofpot Justitie' en 'Slachtoffers Justitie' dan weer voor een tiental dagen van het internet. Skynet vond dat het 'ongevraagd vermelden' van de voornaam en de eerste letter van de achternaam van een persoon, een 'schending van de privacy' was..

Enkele jaren geleden verklaarde Prinses de Croÿ in het openbaar haar steun aan Marcel Vervloesem van de Werkgroep Morkhoven. Enkele dagen nadien werd haar website bij de Canadese provider 'Bravenet' na een klacht van de man die ook de voornoemde klacht bij Skynet indiende, van het Internet gehaald. Prinses de Croÿ had de Belgische Staatsveligheid zogenaamd bespottelijk gemaakt...

In 1995, op het moment dat Marcel Vervloesem wegens nieuwe verhalen over 'folteringen' in de gevangenis van Turnhout was opgesloten alwaar hij aan een hongerstaking was begonnen, riep Sp.a-kamerlid Jan Peeters die tevens burgemeester is van Herentals en die één van de hoofdaanklagers van Marcel Vervloesem gedurende jaren onvoorwaardelijk steunde, via de lokale radio en televisie op om de 'website van de Werkgroep Morkhoven met wettelijke middelen van het Internet te halen'.
En zo kan men nog eventjes doorgaan.

De Werkgroep meent dat op de eerste plaats moet onderzocht worden of de kritiek op Child Focus en de manier waarop de 'Daphne-projecten' door Child Focus worden geörganiseerd, terecht is. Daarvoor dient met geen MSN-groep met een archief van duizenden documenten te vernietigen.

De Werkgroep Morkhoven zal de Voorzitters van het Europese Parlement en de Europese Unie dan ook verzoeken om een onderzoek in deze zaak in te stellen en om uit te zoeken of de Europese subsidies wel op een regelmatige en controleerbare manier besteed worden.
Ook de Europese Ombudsman en de voorzitters van de verschillende parlementaire fracties binnen het Europese Parlement zullen terzake worden gecontacteerd.


Op 13.3.2007 publiceerde Prinses de Croÿ haar artikel over Child Focus in verband met de projecten van het 'Daphne' programma van de Europese Unie. Op 16.3.2007 sloot Microsoft de nieuwsgroep FondationPrincessedeCroy voor de buitenwereld af...

New Messages
Child Focus & Daphné (CEE) au centre d'u......
Pcesse_de_Croy - 03-13-07

Un signal aux procureurs
'La justice est souvent dans le collimateur. Cette fois, un haut fonctionnaire Van Massenhove s’adresse au Conseil d’Etat, tandis que l’ex-ministre de la Justice Renaat Landuyt lance un signal aux pro...
yves - 03-13-07

Adieu de Marcel
Giovanni, SOS Antiplagio ...
Pcesse_de_Croy - 03-11-07

ROMANIA, FOR EXPORT ONLY ...
Pcesse_de_Croy - 03-09-07

------------

- To sign the petition 'Stop Export and Abuse of Children':
http://www.thepetitionsite.com/takeaction/392408581
- 'Romania: for export only' : http://www.romania-forexportonly.blogspot.com/
- http://fondationprincessedecroy.over-blog.org/

02:58 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

19/03/2007

Child Focus et Daphné


"Aide fictive aux enfants disparus" titre le journal roumain "National Jurnalul" du 7 février 2007

Image Hosted by ImageShack.us

Bruxelles, le 12 mars 2007

Aucune des cinq ONG roumaines référées en centre de recherche d’enfants disparus et sexuellement exploités ne travaillait dans le domaine. Quatre d'entre elles ont été inscrites à leur insu, avec falsification de leurs objectifs.

En 2001, avec le soutien bienveillant de Paola, Reine des Belges et de Romano Prodi, Président de la Commission Européenne, Child Focus lança l’annuaire Childoscope, reprenant les ONG qui assistent la population dans le plus grave des problèmes qui dévaste actuellement l’Europe : les enfants victimes d’enlèvement et d'exploitation sexuelle.

L’Union Européenne visait à permettre aux organisations d’accéder à des fonds pour établir des centres en mesure de fournir des informations sur les enfants disparus, ou former le personnel à ces missions, selon Monsieur Prodi. Le programme Daphné, de son département "Justice et Affaires Intérieures" subsidia les partenaires européens de Child Focus pour  rassembler les ONG locales actives en ce domaine, préciser leur structure, leurs modes opératoires, ainsi que leur collaboration avec des autorités locales et les médias.

En Roumanie, la mission fut confiée à Salvati Copiii (Save the Children – Roumanie) qui  en novembre 2001, fut référenciée sur Childoscope avec quatre autres organisations roumaines :

• International Foundation for Child and Family;
• Help and Relief for the Young ;
• Feed the Children – Romania;
• Saint Dumitru, centre de soins aux jeunes.

A Bucarest, les journalistes du National Jurnalul savaient  que ces organisations avaient principalement des objectifs d'aide et de soins aux enfants des rues, d'intégration d'orphelins dans des familles roumaines, d'apport de médicaments, de nourriture et de vêtements à ceux qui en ont besoin, dont à la communauté gitane. Des missions lourdes et essentielles qui n'avaient jamais jusque là, eut les moyens d'intégrer  la recherche d'enfants disparus et sexuellement exploités. Le journal décida d'enquêter pour découvrir si, avec les années et l'aide de la CEE, elles avaient pu étendre leurs activités.

Feed  the Children s'occuperait de disparitions mais seulement d’enfants âgés de 3 à 14 ans,  selon Childoscope ! Carmen Preotesoiu leur téléphona, demandant de l’aide pour la recherche d’un enfant disparu, dans la tranche d’âge admise :- "Nous ne traitons les disparitions d’enfants. Nous ne l'avons jamais fait", lui répondait la secrétaire manifestement irritée.

Elle  rencontra alors Marilena Buttu, directrice Feed  the Children, qui lui raconta avec enthousiasme les accomplissements de ses équipes. Elle était stupéfaite de découvrir que selon la CEE, son activité principale aurait été la recherche d’enfants disparus : "C’est une tâche trop complexe, donc nous ne nous concentrons pas sur ça. Nous n'avons aucune idée comment notre nom est apparu sur cette liste. Nous allons devoir rechercher comment ça a pu arriver!"

La journaliste rencontra en suite Mihail Carp, le directeur exécutif de International Foundation for Child and Family. Il lut la description de son organisation et répondit confus :- "Nous n'avons jamais traité ces cas en aucune façon ! Nous avons envoyé des données Salvati Copiii sur nos activités afin de collaborer avec eux, mais nous n'avons jamais envoyé de données sur la recherche d’enfants disparus. C'est peut-être une erreur".

Le centre Help and Relief for the Young,  qui s’occupe des enfants des rues et Saint Dumitru, centre de soins aux jeunes, eurent la même réaction.  Quand bien même ces organisations méritent une aide de la CEE pour créer une force européenne visant à protéger ces enfants de la pauvreté et de la discrimination, rien n'autorisait de falsifier leurs objectifs, ou de les laisser dans l'ignorance de leur possibilité de solliciter un budget  pour des campagnes de préventions au seins des communautés  qu'elles assistent.

Carmen Preotesoiu rencontra alors Gabriela Alexandrescu, présidente de Salvati Copiii qui répondait de ses activités en matière de recherche d’enfant disparus :- Personne ne nous en a jamais fait la demande. Nous n’agissons que quand nous y sommes invités. Nous ne recevons pas de subsides de l'état pour ces cas.

Or, le bilan financier 2005 de Salvati Copiii fait apparaître que huit pourcent de ses fonds, principalement allouées à la recherche d’enfants disparus, puisque telle serait son activité principale, sont fournis par l’état roumain, selon les journalistes enquêteurs. Ses autres ressources lui viennent de subsides de l’Union Européenne, ainsi que des ambassades du Canada et de Hollande !

A la question de pourquoi en 2001,  cinq organisations, y compris la sienne, ont été incluses dans cet annuaire en dépit du fait qu'aucune n'ont d’activité commune aux objectifs  de base visés par l'Union Européenne, la Présidente de Salvati Copiii a répondu :- N’avez-vous jamais fait une erreur ?

Reste à découvrir le justificatif de Child Focus pour un partenariat avec une organisation n'ayant  pour objectif commun les subsides du Programme Daphné, mais également les justificatifs de la CEE pour le défaut de contrôle de la destination des fonds européens visant aux actions civiles indispensables à la recherche d’enfants disparus et sexuellement exploités.

Jacqueline de Croÿ - 13.3.2007

------------

- To sign the petition 'Stop Export and Abuse of Children':
http://www.thepetitionsite.com/takeaction/392408581
- 'Romania: for export only' : http://www.romania-forexportonly.blogspot.com/
- http://fondationprincessedecroy.over-blog.org/ (En date de 16.3.2007 Microsoft a fermé le MSN-site FondationPrincessedeCroy et dans sa réponse Microsoft a annoncé qu'elle détruirait le contenu du site)

21:09 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

X-Kiss/Zandvoort - L'enquête de Marcel Vervloesem


X-Kiss/Zandvoort - L'enquête de Marcel Vervloesem
par Jacqueline de Croÿ - 24 septembre 2006

Image Hosted by ImageShack.us

Quinze ans après le meurtre de Katrien De Cuyper, son corps est exhumé pour de nouvelles analyses, afin de charger ou décharger Karl Van Rompaey, auteur de lettres anonymes, écrites selon lui pour se rendre intéressant, alors qu'il était âgé de 20 ans.

Marcel Vervloesem, poursuivi pour entrave à la vie privé des producteurs de pédopornographies "non identifiés", démontre que l'adolescente était exploitée par le réseau X-Kiss/Zandvoort, devenu www.X-kiss.be, toujours en pleine activité, sans que la justice belge ne veuille le démanteler.

Un mardi soir, le 17 décembre 1991, Katrien De Cuyper, âgée de 15 ans, avait passé la soirée avec Christophe, son petit ami. Normalement, il l'a raccompagnait à l'arrêt d'autobus de l'avenue de l’Yser, dans les docs d’Anvers, mais pas cette fois là, parce qu'il pleuvait, a-t-il dit. A 22h45, Katrien téléphona du café "Les Routiers", selon le bistrotier. Il ne s'y trouvait pas que des marins et des routiers. Aux étages supérieurs, des chambres sont louées, à l’heure, à la nuit, à la semaine, même au "X-Kiss", un studio de production vidéo de pornographie  d'enfants.

Peut-être croyant à un jeu, peut-être pour plaire à un amoureux, Katrien devint actrice d'un photo feuilleton de pédo- pornographie homosexuelle. Des photomontages devaient lui garantir de ne pas être reconnue. Elle devait apparaître avec un corps d’un garçon, qui lui devait poser séparément, dont avec la fente des fesses maquillée, pour faire croire qu'il avait été sodomisé. Elle était là en train de rire et plaisanter avec un garçon de son âge, dont elle semblait amoureuse. La séance dut être longue, car parfois ils semblent s'ennuyer: lui en levant les yeux au plafond.

Katrien n'arriva jamais chez elle. Elle sera retrouvée nue et étranglée six mois plus tard, dans un autre coin sinistre du port d'Anvers. Alors que les médias avaient répété les détails de la version officielle, trois lettres anonymes furent envoyées aux parents de Katrien et à un journal. L'auteur semble mettre sur papier la rumeur publique, posant la question de ce que faisait une si ravissante bourgeoise de 15 ans, seule la nuit dans le pire des quartiers d'Anvers. Il sous-entend qu'il cherchait une putain dans les docks. Ne trouvant pas ce dont il avait envie, il décida de rentrer chez lui, quand il aurait embarqué Katrien faisant de l'autostop.

Il dit qu'elle avait raté son autobus et téléphoné à ses parents qui lui auraient dit de se débrouiller seule. Il marque sa colère à l'encontre du père, qu'il blâme de ne pas être venu la chercher. Il lui aurait donné un lift jusqu'à l'autoroute et se reproche de ne pas avoir fait un détour pour la conduire jusque chez ses parents. Elle pensait refaire de l'autostop, selon lui. Une suite logique, qui aurait pu la mener jusqu'au lieu où elle a été découverte.

Les deux garçons qui avaient participé au photo feuilleton avec Katrien n'ont jamais parlé. L'enquête policière ne déboucha sur rien, même pas sur le studio pédopornographique au dessus du bar.

Le 4 janvier 1994, Kim et Ken Heyrman, âgés de 8 et 11 ans furent enlevés alors qu’ils allaient jouer au football. Le corps de la petite fille sera retrouvé à l'Asiadok, un bassin du port situé à deux pas du "X-Kiss". Le corps de Ken ne sera jamais retrouvé, mais son blouson sera aussi déposé à l’Asiadok quinze jours après la découverte de sa sœur, et ses gants de football seront glissés dans la boîte aux lettres de sa mère quelques semaines plus tard.

La police n'eut jamais de soupçon sur le X-kiss qui deux ans plus tard,  en 1996, fit faillite  et devint le Gay-Kiss. L'année suivante, Regina Louf, ancienne victime d'un réseau de prostitution d'enfants, témoigna que Katrien était victime de ce même réseau depuis plusieurs années et que sa mort était survenue lors d'une orgie Nihoul.

Norbert De Cuyper affirma qu'il était impossible que sa fille ait travaillé dans un circuit de prostitution, car elle rentrait tous les jours à la maison, mais les photos montrent que Katrien était plus jeune à l'époque du roman-photo, avec un visage plus rond et des cheveux plus court, ce qui fait apparaître que Regina avait raison, sur durée de l'exploitation de l'enfant.

En été 1998, Gerry Ulrich, l’archiviste multimillionnaire de la filière Zandvoort, propriétaire du réseau Apollo, producteur et distributeur de pornographie d'enfants sur Internet, était assassiné en Italie par une de ses victimes : Robert Van Der Plancken à qui il avait promis son héritage et qui avait à son tour intégré le réseau de pédopornographie et commerce d'enfants.

Marcel Vervloesem se rendait chez Ulrich, saisissait les archives de la filière Zandvoort et les apportait à la police. Il s'y trouvait 90.081 victimes de pornographie d'enfants, ainsi que meurtres, viols et tortures. Le "Gay-Kiss" y apparaissait être une succursale des "Studios De Paw" situé à Utrecht, en Hollande et utilisé en son temps par le réseau Temse/Madeira et Gerrie Ulrich. Il s'y trouvait le photo feuilleton de Katrien, donc vendu par Ulrich et Van Der Plancken sur leur site web Apollo. Au parquet d'Anvers, Leen Nuyts répondait que malgré la ressemblance effective, les services hollandais et belges étaient à 95% certains qu'il s'agissait d'un garçon non identifié.

En janvier 2004, un procès-verbal apparut, pour justifier que les photos n'avaient pas été montrées à la famille où aux amies de Katrien du fait "qu'il s'agissait d'un garçon". La Fondation Princesse de Croÿ fit alors effectuer une analyse comparative qui identifia Katrien comme étant ce "garçon". Une analyse complémentaire vient de confirmer les analyses précédentes. De nouvelles photos de Katrien ont permis aux experts d'opérer une reconstruction en trois dimensions de son visage. Une discordance de 15% entre les points de la surface frontale et du reste de la tête confirme le photomontage, et eut l’avantage de permettre de superposer cette surface frontale à la reconstruction du visage de Katrien en 3D, en le faisant pivoter pour mieux calculer les différences. Les films montrent que tout concorde: l'ovale du visage, le nez, la bouche et les sourcils. Cette victime de Zandvoort est incontestablement Katrien De Cuyper.

Paix à l’âme de cet enfant, mais rien n’exclu qu’elle croyait à un jeu et que comprenant la réalité, elle ait signé son arrêt de mort en disant qu’elle révèlerait tout à ses parents. Rien ne peut non plus exclure qu'elle ait été piégée, le rendez-vous donné le jour d'une des orgies de Nihoul.

Plusieurs faits pourraient accréditer les dires de Regina. Son maquereau avait un contact commun avec Robert Van Der Plancken, ainsi qu'une cinquantaine de contacts dans les voisinages directs du Gay-Kiss et des parents de Katrien. Il apparaît aussi avec certains d'entre eux en compagnie d'Ulrich sur une liste de Fidonet: un portail de naturistes, fondé par Wayne Arthur Silsbee, un pédophile américain recherché par le FBI. Il avait ainsi formé une branche "pédo- naturiste", avec des personnes qui trouvent naturel de laisser leurs enfants nus.

Quinze ans après le meurtre, Karl Van Rompaey, impliqué dans une affaire de possession de pédo- pornographie et harcèlement, était trahis par l’ADN de sa salive sur les timbres qui avaient servi à l’envoie des lettres anonymes suite au meurtre de Katrien. Arrêté ce 7 août 2006, il reconnaît les avoir écrites, mais nie toute participation au crime, disant qu'il a voulut se rendre intéressant et il ce que le détecteur de mensonge confirme. Les erreurs judiciaires se succèdent aux dénis de justice depuis la découverte du réseau Zandvoort, surtout en périodes électorales, quand les ministres de la justice veulent faire croire à la qualité de leur travail.

Dix ans après la faillite du X-kiss qui exploita Katrien et les deux garçons du roman-photo, Marcel Vervloesem, l'auteur de cette enquête, est poursuivi pour entrave à la vie privée de ces pourvoyeurs, que les autorités belges prétendent non identifiés, alors qu'Internet présente  www.X-kiss.be. On y trouve deux liens, le premier pour les plus de 18 ans, présentant ses produits pornos prétendument adulte mais avec section adolescents (sexyteen) ; le deuxième pour les moins de 18 ans, www.plopsaland.be, des parcs d'attraction pour enfants, avec des offres d'emploi.

Bravo Madame Onkelinx: un homme qui nie le crime est en prison, un autre est poursuivi pour entrave à la vie privé des producteurs de pédo pornographie, mais le X-Kiss peut faire sa publicité sur Internet, avec un nom de domaine belge (.be) et redirection des lieux où les pédophiles peuvent se trouver des enfants !  Le Werkgroep Morkhoven porte une fois de plus plainte avec constitution de personne lésée, mais combien de fois faut-il porter plainte pour avoir justice, Madame Onkelinkx ?

--------------------------

http://www.romania-forexportonly.blogspot.com/
http://fondationprincessedecroy.over-blog.org/

17:22 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

Stop Export and Abuse of Children - Petition


Stop Export and Abuse of Children

Image Hosted by ImageShack.us

Delegation of the European Commission to the United Nations
EU-UN related questions
Madam Sarah Curran
Information Officer
222 East 41st Street 20th Floor New York, NY 10017
United States
(delegation-new-york-euinfo@ec.europa.eu)

Brussels, 19th Mars 2007

Dear Madam,

More than 900,000 children each year are victims of abuse or neglect, and research shows that this has far-reaching negative effects on our society. Children and youth who have been abused or neglected are more likely to use alcohol and drugs, fall victim to teen pregnancy and sexually transmitted diseases, suffer from depression and mental illness, be involved with law enforcement, and abuse their own children. And the direct costs to our society for the damage resulting from child abuse and neglect are enormous.

Attempts by Western families to adopt children from poor nations have fuelled a rogue market in young lives.
Overseas adoption is big business, and growing: last year, more than 2,150 Ukrainian children and almost 8,000 Russian children were adopted to foreign countries. Most of those went to the US, where Russia is second only to China as a provider of adoptees and Ukraine ranks sixth. Italy and Spain adopt hundreds of children each year, as do Canadians.

In an industry fuelled by money and the desperation of would-be parents, and complicated by haphazard or non-existent regulations, private agencies and corruption among poorly paid officials, there are countless tales of fraud - babies sold twice to different families, adoption facilitators who have made off with thousands, mothers who were duped into giving up their newborns.

Romania, which 15 years ago had massive media coverage over the state of its orphanages, passed a law in July limiting foreign adoption to a child's grandparents. Last month, France and Romania set up a committee to help 130 French couples already in the process of adopting Romanian orphans.

I'm sure that you share my concern about child maltreatment and adoption, and recognize this as a tragedy that demands european and international leadership.

It's the best response to such an immense and complex issue and I believe is the most effective way to focus the public health and child welfare resources necessary to create a safe, caring, and healthy future for our children.

Sincerely,
/YOUR NAME/
/YOUR ADDRESS/

------------

To sign the petition: http://www.thepetitionsite.com/takeaction/392408581

Info:
http://www.romania-forexportonly.blogspot.com/
http://fondationprincessedecroy.over-blog.org/

15:42 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (1) |  Facebook |

Babies-for-sale


Babies-for-sale trade faces a global crackdown

Image Hosted by ImageShack.us

Attempts by Western families to adopt children from poor nations have fuelled a rogue market in young lives. But at last action is being taken. Carolyn Wheeler reports from Lviv, Ukraine

The thick stack of photographs pulled from a manila envelope in Maria Chernyk's cupboard explains all she has to say about foreign adoptions. Each year, the director of Lviv's Orphanage No 1 sends a handful of children overseas: most to the United States, many to Italy, some to Germany, France and Canada, one to a Ukrainian couple in Manchester.

She tracks them with this collection of photos: a sweet blond boy with a crossed eye, a slender, solemn-faced girl who needed heart surgery, a little boy so traumatised by his past that he never spoke.

Each family paid dearly for the privilege of being parents, over £15,000 in many cases, to cover travel, agency fees and the demands of dozens of bureaucrats.

Chernyk is a staunch defender of the web of bureaucracy and money that foreign adoption has become: her orphanage is better able to care for the children left behind with donations that include a television, new carpets and medicines. And the children adopted are - judging from the photographs - well cared for far from the run-down orphanage and far from the politics threatening the adoptions of others like them.

'I am in favour of, and will continue to support, international adoption, because I have seen the results,' said Chernyk, whose orphanage is so strapped for resources she had to ask a friend abroad to collect milk powder last year.

Overseas adoption is big business, and growing: last year, more than 2,150 Ukrainian children and almost 8,000 Russian children were adopted to foreign countries. Most of those went to the US, where Russia is second only to China as a provider of adoptees and Ukraine ranks sixth. Italy and Spain adopt hundreds of children each year, as do Canadians. British parents applied to adopt 26 Russian children last year - none from Ukraine, where adoption is on hold over a disagreement over regulations.

China is still a reliable source of girls but eastern European countries are also popular. A child who looks like his or her parents leads to fewer embarrassing questions in the playground or supermarket. It is often faster to get a baby or toddler from abroad and adopting from another culture, particularly a country where adoption records are sealed and poverty is rampant, takes away some of the fear of a birth mother coming knocking.

In an industry fuelled by money and the desperation of would-be parents, and complicated by haphazard or non-existent regulations, private agencies and corruption among poorly paid officials, there are countless tales of fraud - babies sold twice to different families, adoption facilitators who have made off with thousands, mothers who were duped into giving up their newborns.

Some families spend thousands only to go home empty-handed, after finding the child referred to them is ill, or not the right age, or gender, or that the official required to approve an adoption is ill or has been fired. Even in above-board adoption cases, large donations to orphanages are considered mandatory, whether as money or in clothing, food or medical supplies and adoptive parents are counselled to bring gifts for a long list of government officials to help things go smoothly.

'I have to be careful what I say, but an awful lot of $100 bills were floating across tables in Kiev and Odessa. It did appear to open things up and get things moving,' said Brad Parr, a 47-year-old Texan who adopted a two-year-old Ukrainian girl two years ago, after weeks of arguing with officials, weeding through listings and travelling from orphanage to orphanage. 'It worked out we got a great kid but we had to put a lot of pressure on them - you're not going there to be a tourist. You're going to conduct business.'

And the business is lucrative. A decade ago, several doctors and nurses in Lviv were charged with accepting bribes and forging documents, even coercing mothers into giving up their newborns or telling them their babies had died, to allow them to be adopted abroad.

Today, Ukrainian adoption officials won't talk about that case, except to say it was the catalyst for sweeping changes to foreign adoption laws. Families from abroad who could once take babies straight from maternity homes, must now wait for older children who have spent a year listed with the National Adoption Centre's registry, and may not look at any child other than the given referral. Private agencies, which flourish in other countries, are now illegal in Ukraine, though a number operate outside Ukraine to co-ordinate documents and arrange translators.

But baby-selling accusations have popped up in almost every country that permits foreign adoptions. In June, British Children's Minister Margaret Hodge suspended all adoptions from Cambodia over charges of falsified documents, illegal adoption facilitators and the coercion of mothers to hand over their children.

For many young Cambodian orphans, adoption means a much sought-after ticket to prosperity and security but the darker side is widespread reports of unscrupulous brokers buying infants from poverty-stricken parents and selling them, at a huge profit, to Western couples.

More than 2,300 children have been adopted by foreigners in Cambodia in the last six years. The Prime Minister, Hun Sen, suspended all foreign adoptions for a short period four years ago but then lifted the ban, pending legislation regulating the industry.

'It's the worst form of exploitation. The parents are often desperate and will turn a blind eye or simply do not want to know,' said one charity worker in the capital, Phnom Penh. 'This country is without a proper system of law and pretty much everything can be bought: officials, permits, people. The problem is the demand not supply. If we stamp it out here it will go elsewhere.'

Middlemen persuade women in dirt-poor villages to give up their babies for between $20 and $50 or babies are bought directly from orphanages in Cambodia, which has a long tradition of children being sold into prostitution or slavery.

Main Dim, 40, was divorced with five children when she became pregnant by a man who abandoned her. Worried that she would not be able to care for another child, Main Dim agreed to sell her baby for $50. 'He was crying when I let him go. So was I,' she said. Still, she is seen as 'the lucky one' in her village of Laing Kout. Unlike others, she gets $100 a year from the American family and has received dozens of pictures: the boy bundled in ski clothes, in a bath with his blond-haired sister and another Cambodian brother.

'I still miss him, but when I see the pictures I'm happy, because he does have a better life than any I could give him,' she said, showing off a radio given to her by the boy's new family. 'If they offered to give him back, of course, I'd want that. But at least I know he's being taken care of.'

Sou Soam, 64, hopes that's true for her grandson, too, but she has no way of knowing. She sold the day-old boy for $40 after her daughter died in childbirth seven years ago. 'I just want to see how he's grown, what he looks like,' said Sou Soam. 'I had no money and five other grandchildren to care for.'

Most Cambodian parents think they were doing the right thing. Run Chenda, sold by her mother into prostitution aged nine for $80, says children who go to rich foreigners are the lucky ones. 'If I could trade places with any of them, I would,' she said.

In Azerbaijan, six doctors and nurses are now on trial on charges of illegally handing over nearly 200 children to foreigners for adoption. A temporary moratorium has been declared on foreign adoptions in the country until the rules are re-examined.

Romania, which 15 years ago had massive media coverage over the state of its orphanages, passed a law in July limiting foreign adoption to a child's grandparents. Last month, France and Romania set up a committee to help 130 French couples already in the process of adopting Romanian orphans.

In Russia, where tabloids fed on the news that German Chancellor Gerhard Schröder had adopted a Russian child and that actress Angelina Jolie planned to, deputy prosecutor-general Vladimir Kolesnikov said bribery and fraud is still widespread. Last year a man was jailed after selling 558 children over the course of eight years.

'There is trafficking in children in Russia,' said Ekaterina Lakhova, head of the Duma committee on family affairs and a critic of foreign adoption. She points to reports of Russian children being abused in their new families: an American couple in New Jersey were jailed for 10 years for abusing their seven-year-old adopted son, Viktor, who died of hypothermia after being made to sleep in an unheated cellar, and a Colorado woman recently tried to re-sell her Russian daughter on the Internet.

'We are unable to monitor the support of Russian children adopted by foreigners. Russia's jurisdiction does not transcend the borders of our country,' Lakhova said.

In 2000, President Vladimir Putin required all adoption agencies in Russia to obtain certificates, a process that temporarily halted adoptions and left the country with about 90 private agencies, more than half based in America.

But Russia is now about to go further. After a series of committee hearings last week, the Duma is considering a draft law to limit adoptions to countries that have signed a bilateral agreement. This would temporarily halt adoption to Britain and Italy, and entirely end adoptions to Canada and the US. Lakhova estimates some 100 agencies work illegally in Russia.

'It is virtually impossible to bring people abusing these procedures to criminal or administrative responsibility. There is a need to establish state control over the adoption procedure in Russia and to ensure the rights of adopted children abroad.'

As the political debate continues, would-be parents are faced with a long, expensive and uncertain process while orphanage directors worry that a major source of donations will dry up.

'I would tell those politicians [who would block adoptions], then provide these children with a good life,' Chernyk said. 'I am always struggling with people like that. I am used to it. But every time I hear that, I say just try. You just try to come here and take care of these kids, wash them, feed them, clothe them.'

The orphanage, a 30-year-old brick building in a grey suburb, receives state money only for food, medicine, utilities and staff. It's a paltry amount: Employees are paid an average of 400 hryvnya, £40, per month; the budget allows 2,000 hryvnia, or £203, a year for medicine for 120 children, and 130,000 hryvnya, £13,200, for food.

Between 10 and 14 children share a room with two carers, small white beds lined up end to end, and a picture of Jesus with lambs on the wall. Murals, painted by volunteers in the common rooms, break up the monotony and each room is spotlessly clean. An upstairs room boasts a television and a new rug; a playroom is crammed with toys, all courtesy of charities in Ukraine and abroad.

But the hallways are dark, their lightbulbs burnt out with no money to replace them, or turned off to save electricity. The hallway floors and staircases are cold, bare cement. Paint peels and the smell of cabbage wafts through the hallways.

It is an existence of little hope for children caught in a legal limbo: those left here by a parent who has little to no contact, but will not relinquish parental rights. For the few available for adoption, the thought of a family of their own - even one far away that speaks a different lan guage - is an obsession. Gifts left behind by adoptive parents, books, a stack of Canadian flags, are constant reminders. Meanwhile, the children don't know the world outside these walls but they all say: 'I want a mother, I want a father.'

'All kids want a family,' Chernyk said. Adoption advocates, who are also working to make adoption more appealing to local families, say any move to tighten regulations will condemn thousands of children to a life that ends on the street'.

'I feel really sick about what was pronounced there,' said Boris Altschuler of Russias Right of the Child advocacy group. 'We must be grateful that these people save our children, more than 7,000 a year, and give them the happiness of life in a family. We should not be counting the money in their pockets.

Sunday November 21, 2004
Source: http://observer.guardian.co.uk/international/story/

--------------------------

http://www.romania-forexportonly.blogspot.com/
http://fondationprincessedecroy.over-blog.org/

13:57 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

18/03/2007

Opnieuw problemen met Microsoft


Image Hosted by ImageShack.us

De MSN-groep FondationPrincessedeCroy werd op 16.3.2007 na een bericht over Child Focus dat gebaseerd was op een artikel in een Roemeense krant, door MSN (Microsoft) gesloten. De franstalige MSN-dienst deelde mede dat zij van niets wist en dat de groep om een onbekende reden op een herroepelijke wijze verloren was gegaan.
De nederlandstalige MSN-dienst liet echter verstaan dat de nieuwsgroep nog wel degelijk bestond maar dat zij wegens een 'ernstige overtreding van de gebruikersvoorwaarden' gesloten werd.

Volgens de nederlandstalige MSN-dienst zou de 'inhoud van de groep bewaard worden in geval van een eventueel toekomstig onderzoek in deze kwestie maar de groep zou niet meer heropend worden'.
Over welke 'kwestie' het ging, zweeg men.
De dienst voegde er op een uiterst tegenstrijdige manier nog aan toe dat de 'gebruikte opslagruimte op de groep niet meer ter beschikking zou zijn totdat het onderzoek was afgerond en de MSN Groep door MSN volledig verwijderd zou zijn'.

Enkele maanden geleden verdwenen er al eens honderden documenten en foto's van de MSN-groep FondationPrincessedeCroy nadat er een bericht werd gepubliceerd waarin RTBF-journalist José Dessart zijn steun uitsprak voor Marcel Vervloesem van de Werkgroep Morkhoven.
José Dessart werd toen ondermeer via de E-mailcampagne van een zekere Piet S. gedwongen om te vragen of het bericht terug kon verwijderd worden.

Na wekenlang aandringen bij MSN werden de foto's en documenten waarvan men dacht dat zij voorgoed verloren waren gegaan, voor het grootste gedeelte teruggeplaatst.

Enkele weken later dook Piet S. bij Skynet op alwaar hij een klacht indiende omdat hij vond dat met de 'ongevraagde vermelding' van zijn voornaam en de eerste letter van zijn familienaam, 'zijn privacy werd geschonden'.
De skynetblogs 'Doofpot Justitie' en 'Slachtoffers Justitie' verdwenen toen gedurende een tiental dagen van het Internet omdat Skynet de klacht gegrond vond.

Piet S. diende enkele jaren geleden ook al een klacht in bij de Canadese provider 'Bravenet' omdat hij vond dat de 'Belgische Staatsveiligheid bespottelijk werd gemaakt'. De website van Prinses de Croÿ werd toen door Bravenet zonder pardon van het Internet verwijderd.

In 2005 was het dan weer de beurt aan Sp.a-kamerlid Jan Peeters die, vlak nadat Marcel Vervloesem vanwege een paar verhalen over 'folteringen met bamboostokjes' in de gevangenis van Turnhout was opgesloten, via de lokale radio en televisie een oproep deed om de MSN-groep van de Werkgroep Morkhoven met 'wettelijke middelen van het Internet te halen'. Hij hield daarbij geen rekening met het feit dat er in België nog altijd een zekere persvrijheid bestaat en de Belgische Grondwet over de scheiding der machten spreekt.

In afwachting dat de MSN-nieuwsgroep FondationPrincessedeCroy wordt heropend zonder dat het archief waaraan jarenlang werd gewerkt door MSN vernietigd wordt, kan men voor zijn informatie terecht op http://fondationprincessedecroy.over-blog.org/ .

20:05 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

17/03/2007

The untold story of the Romanian 'orphans'

 

ROMANIA - FOR EXPORT ONLY

Image Hosted by ImageShack.us

The untold story of the Romanian 'orphans' - Roelie Post

Romania needed to reform its child rights policy, as one of the conditions for its future EU Membership. Large ‘orphanages’ were closed and replaced by modern child protection alternatives.

The author kept a diary on her work for the European Commission that aimed to help Romania reform its child protection.

She soon found out that the intercountry adoption system in place was nothing short of a market for children, riddled by corruption. After international criticism this practice was halted temporarily. When redrafting laws, it became clear that in Romania’s reformed child protection there was neither place nor need for intercountry adoptions.

A ferocious lobby that wants to maintain intercountry adoptions stepped out.

The reader is taken along on an eight-year-travel, and will be shown the story of the Romanian ‘orphans’ from a different light, where global politics and private interests compete with the rights of the child.


BUY NOW: 22,90 Euro (272 pages)

THE BOOK IS ALSO FOR SALE AT:
EuroComment Bookshop
rue Stévin 186
Brussels

You can pay through the Internet or you can send an e-mail to: romaniaforexportonly@gmail.com and you will receive the details for bank payments.

http://www.romania-forexportonly.blogspot.com/

22:44 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (5) |  Facebook |

MSN-groep na berichten over 'Child Focus' gesloten (3)


Image Hosted by ImageShack.us

Van: jan boeykens
Verzonden: zaterdag 17 maart 2007
Aan: msngroups_nl@css.one.microsoft.com
Onderwerp:  RE: SRX1031603206ID - Overig

Beste Pascal,

Zoals je weet, hebben we in het verleden reeds tal van problemen ondervonden met onze MSN-groepen en verdwenen er enkele maanden geleden honderden foto's en documenten van de MSN-groep FondationPrincessedeCroy die pas na enkele weken aandringen, grotendeels werden teruggeplaatst.
De documenten en foto's verdwenen nadat de RTBF-journalist José Dessart zijn steun had betuigd ten opzichte van Marcel Vervloesem van de Werkgroep Morkhoven en omwille van zijn standpunt door een bepaalde figuur via een E-mailcampagne onder druk werd gezet.
De man die druk uitoefende wist enkele jaren geleden al een website van Prinses de Croÿ van het Internet te laten halen door bij de Canadese provider Bravenet een klacht in te dienen inzake 'opmerkingen over de Belgische Staatsveiligheid'.

Nadat hij er bijna in geslaagd was om de MSN-groep van Prinses de Croÿ te vernietigen, dook de man weer op bij Skynet alwaar hij wist te bekomen dat de skynetblogs 'Doofpot Justitie' en 'Slachtoffers Justitie' bijna van het Internet verdwenen.  De man meende dat de vermelding van 'Piet S.' zonder zijn toelating, een  schending van zijn privacy was.

Als ik daar tegenover de manier neem waarop Marcel Vervloesem van de Werkgroep Morkhoven gedurende 9 jaar lang door de pers met naam en voornaam werd genoemd en als een 'kindermisbruiker' enzovoorts door het slijk werd gehaald terwijl hij op 15.11.2006 voor de 9 jaar oude klachten tegen hem werd vrijgesproken, moet ik toch wel eens even glimlachen.
Ik meen dat ik de privacy van bepaalde personen heel wat meer eerbiedigde dan het gros van de gerechtsjournalisten dat meestal doen.
Op dat gebied hoeft u mij dus geen enkel verwijt te maken.

U antwoordt mij verder dat jullie 'na jullie onderzoek van de MSN Groep FondationPrincessedeCroy tot de conclusie zijn gekomen dat deze in overtreding is met jullie gebruiksvoorwaarden'.
Als dit inderdaad het geval is, waarom laten jullie dit dan niet gewoon weten alvorens de groep achter slot en grendel te zetten ? Of is het misschien jullie bedoeling om deze groep zonder enig verweer te kunnen opdoeken ?

Ik meen voorts te weten dat MSN meestal verwittigt als iemand de gebruiksvoorwaarden niet naleeft en dat de animator meestal wordt medegedeeld over welke overtreding het juist gaat zodat hij zijn informatie eventueel kan bijstellen. Meestal krijgt hij daar enige dagen de tijd voor.

Ik heb trouwens heel wat MSN-groepen bezocht die in overtreding waren met de gebruikersvoorwaarden zonder dat er door MSN tegen opgetreden werd.  Het ging in bepaalde gevallen zelfs om overtredingen die strafrechterlijk kunnen vervolgd worden.
Een onderzoek van enkele journalisten van een bepaalde Nederlandse krant, kwam enkele maanden geleden tot dezelfde vaststelling maar ik heb toen nog mijn best gedaan om MSN te verdedigen.

Wat ik ook zeer vreemd vind in deze kwestie, is dat de MSN-groep afgesloten werd nadat er enkele berichten over Child Focus op verschenen waren die gebaseerd waren op de gegevens van een Roemeense krant en enkele betrouwbare informatiebronnen. Maar ja, voor onderzoeksjournalistiek en dergelijke moet men waarschijnlijk wel niet bij MSN zijn.

Er is nog iets wat mij is opgevallen.
Prinses de Croÿ die klacht indiende bij MSN, ontving vandaag een antwoord van MSN waarin haar gezegd werd dat men 'niet wist' waarom de MSN-groep FondationPrincessedeCroy 'verdwenen' was.
Men liet verstaan dat het verdwijnen van de groep mogelijk door een foute bewerking was veroorzaakt en men voegde er tevens aan toe dat de groep voorgoed opgedoekt was.

Onderzoek wees echter uit dat de MSN-groep nog steeds bestaat maar dat iemand van MSN of iemand anders de groep gewoon achter slot en grendel heeft geplaatst zodat er niemand meer opkan.

Met uw uitleg dat de door u genoemde overtreding 'zo serieus is' dat jullie de 'inhoud van de groep moeten bewaren in geval van eventueel toekomstig onderzoek inzake deze kwestie', bevestigt u mijn waarnemingen.

Zolang u mij niet mededeelt over welke zaak het hier precies gaat, ben ik niet in het minst onder de indruk van uw uitlatingen over een 'eventueel toekomstig onderzoek in deze kwestie'.  Ik heb zelfs de indruk dat u door dergelijke intimidaties en vage beschuldigingen de genoemde MSN-groep zonder protest van het Internet wil halen.
Uw uitdrukking dat het om 'die reden' is dat ik niet in de gelegenheid zal gesteld worden om de groep te heropenen, terwijl u geen enkele reden opgeeft, is voldoende duidelijk op dit vlak.

Uw gezegde 'De opslagruimte die je gebruikt hebt op deze groep zal niet meer tot je beschikking staan totdat het onderzoek is afgerond en de MSN Groep door MSN volledig wordt verwijderd', slaat trouwens helemaal nergens op.

Wat is dit eigenlijk voor onzin !
U spreekt over een 'serieuze overtreding', over een 'eventueel toekomstig onderzoek', over 'geen gelegenheid om de groep te heropenen', over het 'niet meer terbeschikking stellen van de groep tot dat het onderzoek is afgerond' en 'over het ter beschikking stellen nadat de MSN-groep door MSN wordt verwijderd' zonder ook maar iets te zeggen waarover het gaat.
Uw collega doet al even geheimzinnig. Enerzijds beweert hij niet te weten wat er precies gebeurd is maar anderzijds zegt hij met grote stelligheid dat de groep 'niet opnieuw zal heropend worden'.
Wat zijn dit allemaal voor vage beschuldigingen, intimimidaties en tegenstrijdigheden !
Men zou haast gaan geloven dat jullie van bovenaf onder druk worden gezet om deze MSN-groep ten allen koste van het Internet te halen en Prinses de Croÿ het zwijgen op te leggen.

Ik sprak in het begin van deze brief over die duistere figuur die een website liet verwijderen en de Belgische Staatsveiligheid verdedigde alsof hij er zelf werkzaam voor was.
De druk die op jullie wordt uitgeoefend, zou natuurlijk ook wel eens uit een politieke hoek kunnen komen.
Daarbij denk ik terug aan de woorden van Sp.a-kamerlid Jan Peeters die enkele tijd geleden via de radio en televisie liet oproepen om de MSN-groep Werkgroep Morkhoven met wettelijke middelen van het Internet te halen. Het grondwettelijk beginsel inzake de 'scheiding der machten' geldt blijkbaar niet voor een politicus die iemand die 30 processen-verbaals met zedenfeiten van minderjarigen op zijn naam heeft staan, nog tot lid van een politieraad laat benoemen.

Kunnen jullie zo eerlijk zijn om mij eens op een duidelijke en ongezouten manier te zeggen wat er hier aan de hand is in plaats van enkele vage beschuldigingen te uiten die blijkbaar nergens op slaan ?

In afwachting van uw antwoord en erop rekenend dat jullie de MSN-groep FondationPrincessedeCroy waaraan jarenlang werd gewerkt, niet om de één of andere onbekende reden en in het belang van bepaalde mensen gaan vernietigen, teken ik,

Hoogachtend,

Jan Boeykens
Voorzitter VZW Werkgroep Morkhoven

VZW Werkgroep Morkhoven
Faiderstraat 10
1060 Sint-Gillis
(janboeykens@hotmail.com - issakaba@skynet.be)

PS. Deze brief mag je gerust aan de 'onderzoekers' overhandigen en vraag ze ook een copie te maken van al de foto's en documenten op de MSN-groep in plaats van het belangrijkste bewijsmateriaal te doen verdwijnen.

06:47 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (9) |  Facebook |

16/03/2007

MSN-groep na berichten over 'Child Focus' gesloten (2)


Het MSN Groups Support Team van Microsoft deelde in haar brief aan Prinses de Croÿ mede dat haar groep http://groups.msn.com/FondationPrincessedeCroy voorgoed verloren was maar op vrijdag 16.3.2007 te 21.50 u. kon men vaststellen dat de groep nog wel degelijk bestaat maar dat er enkel een slot werd opgeplaatst zodat niemand de groep nog inkan en niemand dus de berichten over Child Focus nog kan lezen....

----------

Start  |   Hotmail  |   MSN Messenger  |   Groepen & Mensen
Groepen

Groepen  |  Mijn groepen  |  Taal  |  Help  

FondationPrincessedeCroÿ Image Hosted by ImageShack.us fondationprincessedecroy@groups.msn.com
Welkom FightingLune (lid)

Terug

Deze groep is niet beschikbaar
Deze groep is niet beschikbaar wegens administratieve doeleinden.
Groepen
Opmerking: Microsoft draagt geen verantwoording voor de inhoud van deze groep. Klik hier voor meer informatie.


MSN Home  |  My MSN  |  Hotmail

Web Search:    Go
Groups
Groups Home  |  My Groups  |  Language  |  Help

FondationPrincessedeCroÿ Image Hosted by ImageShack.us fondationprincessedecroy@groups.msn.com

Back

This Group is Unavailable
This group has been disabled for administrative purposes.
Groups Home

Notice: Microsoft has no responsibility for the content featured in this group. Click here for more info.
Try MSN Internet Software for FREE!
MSN Home  |  My MSN  |  Hotmail  |  Search Feedback  |  Help 
©2005 Microsoft Corporation. All rights reserved.  Legal  Advertise  MSN Privacy

http://groups.msn.com/fondationprincessedecroy/_whatsnew....

23:00 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

MSN-groep na bericht over 'Child Focus' gesloten (1)


Image Hosted by ImageShack.us

Een medewerker van het MSN Groups Support Team van Microsoft heeft zopas medegedeeld dat de MSN-groep FondationPrincessedeCroy voorgoed gesloten is en beweert niet te weten wat er met de groep gebeurd is.

De groep werd echter gesloten nadat er op de groep een bericht verscheen over mogelijke wanpraktijken van het Europees Centrum voor Vermiste en Seksueel Uitgebuite Kinderen 'Child Focus' in verband met de financiering van bepaalde projecten die deel uitmaken van het Daphne programma van de Europese Unie (zie het voorgaande bericht)....

-------------------------

----- Original Message -----
From: MSN Groups Customer Support
To: Pcesse de Croÿ
Sent: Friday, March 16, 2007 6:35 PM
Subject: RE: SRX1031597141ID - Le service ne fonctionne pas

Mme/Mlle de Croÿ,

Merci d’utiliser le service de Support de MSN Groupes. Nous vous remercions de l'intérêt que vous portez à nos services.

Nous regrettons d'apprendre que vous rencontrez des difficultés avec votre groupe http://groups.msn.com/fondationprincessedecroy/. Sachez que nous comprenons l’importance des inconvénients occasionnés et que nous sommes là pour vous aider à les résoudre.

Chaque groupe est supprimé de MSN uniquement après 120 jours d'inactivité si son animateur n'a répondu à aucun message de notification qui lui a été adressé ou si le contenu du groupe contrevient aux règles du Code de conduite. L'animateur d'un groupe peut supprimer celui-ci à tout moment, quelle qu'en soit la raison.

Nous ne pouvons pas déterminer pourquoi le groupe a été supprimé, mais sa suppression est définitive, même si elle est due à une erreur accidentelle de l'animateur.

Nous espérons que vous pourrez trouver ou créer un groupe conforme au Code de conduite qui corresponde à vos besoins.

N'hésitez pas à nous contacter de nouveau si vous désirez plus d'information. Sachez que nous sommes toujours à votre entière disposition.

N’oubliez pas que MSN Groupes dispose d’une aide en ligne exhaustive. Pour plus d'informations sur les fonctions et l'utilisation du service, et pour trouver des réponses à vos questions, cliquez sur le bouton « Aide » disponible en haut de chaque page MSN Groupes.

Sincères salutations,

Rodrigo
Support de MSN Groupes

----------------

--- Original Message ---
From : "Pcesse de Croÿ"
Sent : Friday, March 16, 2007 7:25:39 AM UTC
To : "MSN Groups Customer Support"
Subject : Le service ne fonctionne pas

Bonjour,

Mon groupe est http://groups.msn.com/fondationprincessedecroy/

Je vois qu'il a été désactivé pour des raisons administratives. J'imagine une erreur. Pourriez vous le réactiver.

Jacqueline de Croÿ


Brussel, 16.3.2007 - Wie de MSN-groep FondationPrincessedeCroy wil bezoeken, krijgt het volgende te lezen: 'Ce groupe n'est pas disponible'. 'Ce groupe a été désactivé à des fins administratives.'

De maatregel heeft vermoedelijk te maken met een bericht dat enkele dagen geleden op de nieuwsgroep verscheen. Daarin staat namelijk dat de redactie van een Roemeense krant op 18.1.2007 het Europees Centrum voor Vermiste en Seksueel Uitgebuite Kinderen 'Child Focus' contacteerde. De krant stelde zich vragen over het feit dat Child Focus verschillende Roemeense verenigingen vernoemde in verband met een door het Daphne programma van de Europese Unie gefinancieerd project. De betrokken Roemeense verenigingen werken immers helemaal niet rond kinderverdwijningen en wisten ook niet dat Child Focus hen voor een project had opgegeven.

Op 31.1.2007 antwoordde Child Focus dat enkel Salvati Copiii, de Roemeense vertegenwoordiger van de Europese Federatie voor Vermiste en Seksueel Uitgebuite Kinderen waarvan het secretariaat zich in de kantoren van Child Focus in Brussel (België) bevindt, een kleine subsidie van 1000 Euro vanwege allerlei vertalingswerk had ontvangen.

Op 13.3.2007 publiceerde Prinses de Croÿ haar bericht over deze zaak waarbij zij de titel 'Aide fictive aux enfants disparus' ('Fictieve hulp aan verdwenen kinderen') van het artikel in de Roemeense krant gebruikte.

Het bericht sloeg blijkbaar in als een bom want heel wat Europese verenigingen en Europese parlementsleden stellen zich nu vragen over de wijze waarop de projecten door Daphne goedgekeurd worden.

Op 16.3.2007 bleek de MSN-groep 'FondationPrincessedeCroy' niet langer meer toegankelijk te zijn voor het publiek en kregen de bezoekers van de nieuwsgroep in een MSN-boodschap te lezen dat de groep 'niet langer beschikbaar en omwllle van administratieve redenen gedesactiveerd was'.
Het gaat hier dus blijkbaar om de zoveelste censuurmaatregel van de Belgische overheid.

Enkele maanden geleden verdwenen er na de openbare steunbetuiging van de RTBF-journalist José Dessart aan Morkhoven-activist Marcel Vervloesem, honderden berichten en foto's van de MSN-groep FondationPrincessedeCroy.

Er werd toen klacht ingediend bij MSN en het grootste gedeelte van de berichten en foto's werden na enkele weken teruggeplaatst.

Kort nadien verdwenen echter de skynetblogs 'Doofpot Justitie' en 'Slachtoffers Justitie' voor een 10-tal dagen van het Internet. Dat gebeurde nadat een zekere Piet S. die enkele jaren geleden reeds de website van de Stichting Prinses de Croÿ na een klacht bij de Canadese provider Bravenet inzake 'opmerkingen over de Belgische Staatsveiligheid' van het Internet liet halen, er zich bij het Skynet Blogteam over had beklaagd dat zijn 'privacy door de vermelding van zijn naam (Piet S.) geschonden' was.

http://groups.msn.com/FondationPrincesseDeCroy
http://groups.msn.com/WerkgroepMorkhoven

20:33 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

MSN-groep FondationPrincessedeCroy: 'gedesactiveerd'


Image Hosted by ImageShack.us

Wie de MSN-groep http://groups.msn.com/FondationPrincessedeCroy wil bezoeken, krijgt het volgende te lezen: 'Ce groupe n'est pas disponible'. 'Ce groupe a été désactivé à des fins administratives.'

De maatregel heeft vermoedelijk te maken met een bericht dat enkele dagen geleden op de nieuwsgroep verscheen. Daarin staat namelijk dat de redactie van een Roemeense krant op 18.1.2007 het Europees Centrum voor Vermiste en Seksueel Uitgebuite Kinderen 'Child Focus' contacteerde. De krant stelde zich vragen over het feit dat Child Focus verschillende Roemeense verenigingen vernoemde in verband met een door het Daphne programma van de Europese Unie gefinancieerd project. De betrokken Roemeense verenigingen werken immers helemaal niet rond kinderverdwijningen en wisten ook niet dat Child Focus hen voor een project had opgegeven.

Op 31.1.2007 antwoordde Child Focus dat enkel Salvati Copiii, de Roemeense vertegenwoordiger van de Europese Federatie voor Vermiste en Seksueel Uitgebuite Kinderen waarvan het secretariaat zich in de kantoren van Child Focus in Brussel (België) bevindt, een kleine subsidie van 1000 Euro vanwege allerlei vertalingswerk had ontvangen.

Op 13.3.2007 publiceerde Prinses de Croÿ haar bericht over deze zaak waarbij zij de titel 'Aide fictive aux enfants disparus' ('Fictieve hulp aan verdwenen kinderen') van het artikel in de Roemeense krant gebruikte.

Het bericht sloeg blijkbaar in als een bom want heel wat Europese verenigingen en Europese parlementsleden stellen zich nu vragen over de wijze waarop de projecten door Daphne goedgekeurd worden.

Op 16.3.2007 bleek de MSN-groep 'FondationPrincessedeCroy' niet langer meer toegankelijk te zijn voor het publiek en kregen de bezoekers van de nieuwsgroep in een MSN-boodschap te lezen dat de groep 'niet langer beschikbaar en omwllle van administratieve redenen gedesactiveerd was'.
Het gaat hier dus blijkbaar om de zoveelste censuurmaatregel van de Belgische overheid.

Enkele maanden geleden verdwenen er na de openbare steunbetuiging van de RTBF-journalist José Dessart aan Morkhoven-activist Marcel Vervloesem, honderden berichten en foto's van de MSN-groep FondationPrincessedeCroy.

Er werd toen klacht ingediend bij MSN en het grootste gedeelte van de berichten en foto's werden na enkele weken teruggeplaatst.

Kort nadien verdwenen echter de skynetblogs 'Doofpot Justitie' en 'Slachtoffers Justitie' voor een 10-tal dagen van het Internet. Dat gebeurde nadat een zekere Piet S. die enkele jaren geleden reeds de website van de Stichting Prinses de Croÿ na een klacht bij de Canadese provider Bravenet inzake 'opmerkingen over de Belgische Staatsveiligheid' van het Internet liet halen, er zich bij het Skynet Blogteam over had beklaagd dat zijn 'privacy door de vermelding van zijn naam (Piet S.) geschonden' was.

---------------

http://groups.msn.com/FondationPrincesseDeCroy
http://groups.msn.com/WerkgroepMorkhoven

13:12 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

MSN-groep FondationPrincessedeCroy: 'gedesactiveerd' ?


Wie de MSN-groep http://groups.msn.com/FondationPrincessedeCroy wil bezoeken, krijgt het volgende te lezen:

'Ce groupe n'est pas disponible'. 'Ce groupe a été désactivé à des fins administratives.'

Gaat het hier om een nieuwe censuurmaatregel van de overheid ?

Enkele maanden geleden verdwenen er na de openbare steunbetuiging van de RTBF-journalist José Dessart aan Morkhoven-activist Marcel Vervloesem, ook al honderden berichten en foto's van deze nieuwsgroep.

Er werd toen klacht ingediend bij MSN en het grootste gedeelte van de berichten en foto's werd toen teruggeplaatst.

Kort nadien verdwenen de skynetblogs 'Doofpot Justitie' en 'Slachtoffers Justitie' voor een 10-tal dagen van het Internet.

02:48 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

05/03/2007

Marcel Vervloesem in het ziekenhuis (3)

 

Marcel Vervloesem in het ziekenhuis opgenomen

Brussel, 4.3.2007 - Alhoewel Marcel Vervloesem momenteel herstelt van de zware operatie die hij in het ziekenhuis te Lier moest ondergaan, verkeerde hij een paar dagen geleden in levensgevaar.
Eergisterennacht zakte het suikergehalte van Marcel's bloed om een onverklaarbare reden plotseling naar een absoluut dieptepunt. Marcel had het geluk dat zijn kamergenoot opmerkte dat er iets grondig verkeerd ging en dat die de verpleging alarmeerde.
De dokters stelden urenlang alles in het werk om te vermijden dat Marcel in coma zou geraken wat tot een fatale afloop had kunnen leiden.

Er kwamen gedurende de voorbije dagen ook tal van telefoons binnen van journalisten uit binnen- en buitenland en een aantal programmamakers dacht Marcel al te kunnen filmen en te interviewen. Dit is echter onmogelijk op dit ogenblik.

Marcel zelf ontving tal van herstelwensen en felicitaties voor het werk dat hij de voorbije jaren gedaan heeft. Op de vensterbank van zijn kamer staan ondermeer kaartjes van de vzw Julie & Melissa, verschillende Witte Comité's en Mter Magnée (advocaat Dutroux). Heel wat mensen van het 'eerste uur' laten echter niets van zich horen.
Er kwam bijvoorbeeld geen reactie van Willy Holvoet, Gilberte Arens, José Dessart (RTBF), Douglas De Coninck (De Morgen - Humo), Karine 'tKindt (Witte Comité's), Regina Louf, Patricia Vander Smissen (advocate Regina Louf), Marc Reisinger, Claudia Neves, Serge Garde (l'Humanité), Louis de Jonghe enz.
Dat is merkwaardig gezien het merendeel van deze mensen met geen stokken uit Morkhoven was weg te slaan toen de Werkgroep Morkhoven het kinderpornonetwerk Zandvoort ontdekte. Misschien was het deze mensen enkel om zichzelf + de informatie van de Werkgroep Morkhoven te doen en werd Marcel dus ook niet meer uitgenodigd op het colloqium dat Patricia Vander Smissen enkele maanden geleden rond het kinderpornonetwerk Zandvoort organiseerde.

Alhoewel Marcel zich van deze operatie waarschijnlijk zal herstellen, is zijn gezondheid echter voorgoed gekraakt.
Het gerecht van Turnhout dat het materiaal van de kinderpornozaak Zandvoort nooit degelijk wenste te onderzoeken en de kinderverkrachters en kinderpornoproducenten niet opspoorde, de Vlaamse roddelpers die Marcel gedurende 9 jaar voor een 'kindermisbruiker' liet doorgaan en het Sp.a-bestuur te Herentals dat het Herentalse Sp.a-bestuurslid Victor V. met zijn criminele bende jarenlang heeft ondersteund om Marcel het zwijgen op te leggen, zijn daar verantwoordelijk voor.

Wie Marcel en zijn familie wil ondersteunen, kan een kaartje sturen:
Heilig Hartziekenhuis, Mechelsestraat 24, 2500 Lier

Jan Boeykens
Voorzitter VZW Werkgroep Morkhoven

VZW Werkgroep Morkhoven
Faiderstraat 10
1060 St. Gillis - Brussel

Info - contact: http://groups.msn.com/WerkgroepMorkhoven
janboeykens@hotmail.com - issakaba@skynet.be

12:27 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (1) |  Facebook |

03/03/2007

Rapport du Conseil national: les syndics de copropriété

 

France: Rapport du Conseil national de la consommation sur les syndics de copropriété (1)

Image Hosted by ImageShack.usImage Hosted by ImageShack.us

Dans le cadre d'un mandat proposé par M. Yves Galland, ministre délégué aux finances et au commerce extérieur en charge de la consommation, le Conseil national de la consommation a constitué un groupe de travail sur les syndics de copropriété dans l'objectif de:

- I. Donner des suites positives à la recommandation de la Commission des clauses abusives relative aux contrats des syndics de copropriété: à ce titre seront particulièrement examinés l'établissement de contrats clairs et précis, la définition détaillée des rémunérations du syndic et le partage des honoraires entre gestion courante et prestations particulières, les conditions de renouvellement du contrat
- II. Améliorer le contrôle de l'exécution des prestations relevant du contrat de mandat
- III. Améliorer les procédures de passation des marchés de travaux et de services pour le compte de la copropriété.

Le groupe s'est réuni six fois, la première réunion a eu lieu le 2 avril 1996, la dernière le 22 novembre 1996. Il a rendu un rapport et un avis communs aux collèges des consommateurs et des professionnels, au Conseil national de la consommation réuni le 10 décembre 1996.

Le présent rapport, qui est commun aux deux collèges, a été établi en collaboration par les deux rapporteurs, Mme Frédérique Rastoll (Confédération générale du logement), pour le collège des consommateurs, et M. Jean Pierre Léonard (Conseil national du commerce), pour celui des professionnels.

La copropriété concerne des millions de logements et recouvre des situations très diverses, de l'immeuble comprenant moins de 10 logements au grand ensemble d'habitation de plus de 1.000 logements. Ce mode de propriété met en relation:

- les copropriétaires dont la collectivité forme le syndicat des copropriétaires, personne morale ;
- le conseil syndical élu par les copropriétaires et chargé de contrôler la gestion du syndic et de l'assister, est l'organe de liaison entre les copropriétaires et le syndic ;
- le syndic mandaté par le syndicat de copropriétaires.

Les textes applicables à la copropriété sont:

- la loi du 10 juillet 1965 fixant le statut de la copropriété des immeubles bâtis ;
- le décret du 17 mars 1967 d'application de la loi du 10 juillet 1965 ;
- la loi du 2 janvier 1970 réglementant les conditions d'exercice des activités relatives à certaines opérations portant sur les immeubles et les fonds de commerce ;
- le décret du 20 juillet 1972 d'application de la loi du 2 janvier 1970.

Par ailleurs, la commission relative à la copropriété élabore des recommandations. La Commission des clauses abusives a aussi émis une recommandation relative aux contrats proposés par les syndics de copropriété (BOCC du 24 janvier 1996). Ces recommandations n'ont pas de caractére obligatoire, ni pour les copropriétaires ni pour les praticiens.

Les organisations de professionnels membres du Conseil national de la consommation diffusent les recommandations et demandent à leurs adhérents de les appliquer. De leur côté, les organisations de consommateurs les publient dans leurs journaux. Cependant, il convient de noter qu'elles sont mal connues et peu appliquées. Or chacun s'accorde pour dire qu'il y aurait intérêt à ce que ces recommandations soient suivies d'effet.

La pratique ayant révélé de nombreux litiges entre copropriétaires et syndics, le groupe du travail du Conseil national de la consommation est chargé de chercher comment améliorer les relations entre copropriétaires et syndics.

L'amélioration des relations passe par une bonne information et une clarification des relations. Pour cela, le contrat du syndic doit être clair et pouvoir être comparé avec d'autres.

Les deux collèges sont d'accord pour dire qu'il convient d'assurer le respect de la libre concurrence, cette dernière n'intervenant réellement que s'il y a transparence sur les prix et sur les prestations fournies.

Au cours des débats, le collège des professionnels a insisté sur le rappel du principe de la liberté contractuelle, qui permet aux parties de négocier le contrat en tenant compte des caractéristiques propres à la copropriété. Ainsi un contrat type a paru inadapté. Chaque immeuble a ses caractéristiques propres, chaque copropriété doit donc pouvoir demander au syndic des prestations différentes. Le collège des professionnels propose de dégager des principes directeurs qui doivent régir les contrats de syndic.

De son côté, le collège des consommateurs pose le problème de la possibilité réelle des copropriétaires de négocier, du fait d'un manque d'information sur les mécanismes de la copropriété et d'un manque de transparence. En effet, la négociation n'est possible que si les copropriétaires ont les moyens de comparer différents contrats. Ainsi certains membres du collège des consommateurs pensent qu'un contrat type est de nature à clarifier les relations entre le syndicat des copropriétaires et le syndic. D'autres membres du même collège ne sont pas favorables à l'établissement d'un contrat type qui peut entraîner certains risques:

- difficulté d'interprétation due à l'imprécision des termes ;
- réduction de la marge de négociation
- désengagement des copropriétaires.


1. SUITES À DONNER À LA RECOMMANDATION DE LA COMMISSION DES CLAUSES ABUSIVES, ÉTABLISSEMENT DE CONTRATS CLAIRS ET PRÉCIS, DÉFINITION DÉTAILLÉE DES RÉMUNÉRATIONS DU SYNDIC, PARTAGE DES HONORAIRES ENTRE GESTION COURANTE ET PRESTATIONS PARTICULIÈRES, CONDITIONS DE RENOUVELLEMENT DU CONTRAT

Les débats ont conduit le groupe de travail à étudier l'élaboration de clauses, sur la base de la recommandation de la Commission des clauses abusives, qui auraient pu figurer dans les contrats de syndic et ainsi faciliter la comparaison entre les différents contrats de syndics proposés aux copropriétaires. Pour les mêmes raisons que celles qui ont été exposées en ce qui concerne des contrats types, le groupe de travail a finalement renoncé à cette perspective, mais a souhaité définir des axes de progrès pour la rédaction des clauses qui ont donné lieu à des abus.

1. La démission du syndic

La Commission des clauses abusives a recommandé que la clause qui permet " au syndic de démissionner sans prévoir pour le syndicat des copropriétaires la possibilité de résilier le contrat en cours d'exécution " soit éliminée des contrats proposés par les syndics de copropriété.

Le syndic ou le syndicat peut a tout moment mettre fin au contrat. Dès que l'une des partis use de cette possibilité, il faut éviter que la copropriété ne se trouve en difficulté. Le cas de démission du syndic qui a lieu en assemblée générale pose notamment problème. En effet, en cas d'incident de scance, le syndicat se retrouve sans syndic. Son successeur doit être désigné par l'assemblée générale. A défaut, le président du tribunal de grande instance désigne un administrateur provisoire, notamment chargé de convoquer l'assemblée générale en vue de la désignation d'un nouveau syndic.

Dans le souci d'éviter les frais et délais de justice, les deux collèges sont d'accord pour rechercher une solution transitoire au moment d'un changement de syndic.

Ainsi, plusieurs voies ont été envisagées par le groupe:

- introduction d'une disposition réglementaire, obligeant le syndic à convoquer l'assemblée générale appelée à désigner le successeur ;
- en cas de non convocation de l'assemblée générale par le syndic, possibilité pour le président du conseil syndical de la convoquer lui même ;
- possibilité pour le président du conseil syndical d'assurer la fonction de " syndic provisoire ". Toutefois l'attention est attirce sur le fait qu'il n'est pas souhaitable d'étendre les pouvoirs du conseil syndical, du fait de la responsabilité que cette tâche peut engendrer ;
- délai de préavis en cas de démission du syndic. Pendant ce délai, le syndic serait obligé de convoquer l'assemblée générale pour la désignation du nouveau syndic. Dans cette hypothèse, la question est posée de savoir quel délai est nécessaire pour la convocation de l'assemblée générale. En effet, un délai trop bref risque de ne pas laisser un temps suffisant aux copropriétaires pour rechercher des candidats syndics.

Il a été signalé qu'un conseil syndical actif pouvait agir dans un délai de quinze jours. Cependant, toutes les copropriétés n'ont pas de conseil syndical " modèle ", de même, certaines copropriétés ont pu décider de se passer de conseil syndical.

2. Le renouvellement du contrat

La Commission des clauses abusives recommande que soit supprimée la clause qui prévoit ou laisse supposer une reconduction automathique du contrat à la fin du mandat et le mainhen en fonction du syndic au delà de la durée légale sans vote de l'assemblée générale.

Aux termes de l'article 28 du décret du 17 mars 1967, le contrat de syndic ne peut excéder trois ans, et l'assemblée générale doit renouveler les fonctions du syndic à la majorité de tous les copropriétaires.

Dans la pratique, il est fréquent de rencontrer un contrat qui prévoit que le mandat " prend fin à la prochaine assemblée générale ". Or si cette assemblée générale intervient après le délai imposé par la loi ou par le contrat lui même, le mandat a pris fin et le syndic n'a plus qualité pour représenter le syndicat. La copropriété est alors dépourvue de syndic. Par conséquent, il est nécessaire que la durée du contrat de syndic soit clairement précisée.

Egalement, au cours des débats a été étudiée la distinction entre:
- la désignation du syndic votée à la majorité de tous les copropriétaires ;
- les conditions de la rémunération du syndic et les modalités particulières d'exécution de son mandat votées à la majorité des copropriétaires présents et représentés.

Pour le collège des professionnels, lorsque l'assemblée générale désigne le syndic, les conditions essentielles du contrat ont été préalablement discutées. Mais le collège des consommateurs souligne que, lors du renouvellement du mandat, les conditions du contrat sont rarement rediscutées. Ainsi, le mandat du syndic est renouvelé mais les conditions contractuelles ne changent pas.

Les deux collèges estiment que, lors du renouvellement du mandat, les conditions du contrat doivent étre rediscutées entre les deux parties.

Rapport du Conseil national de la consommation sur les syndics de copropriété:http://sos-net.eu.org/conso/admidata/cca96d.html

13:16 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (1) |  Facebook |

01/03/2007

Het woonbeleid van Sint-Gillis - Open Brief aan minister Keulen

 

Het gemeentebestuur van Sint-Gillis (Brussel) als 'regisseur' van het woonbeleid in Sint-Gillis

Image Hosted by ImageShack.us

De gemeente is de regisseur van het Woonbeleid

'Bij de recente gemeenteraadsverkiezingen was “het betaalbaar wonen” een belangrijk thema. Alleen al deze vaststelling bewijst dat bij het opstellen van de Vlaamse Wooncode in 1997 de juiste visie ontwikkeld werd om de gemeenten de rol toe te bedelen van regisseur van het lokaal woonbeleid. De Vlaamse regering engageerde zich in haar regeerakkoord 2004-2009 om de gemeenten op een positieve manier te stimuleren om deze taak echt op te nemen, samen met alle publieke en private actoren. Het blijft immers onverminderd duidelijk dat de inbreng van de gemeente onontbeerlijk is om te kunnen komen tot een reëel antwoord op de lokale woonbehoeften; een antwoord dat tegelijk optimaal afgestemd is op de veelheid aan noden en initiatieven op allerlei andere vlakken (Stedenbeleid, Welzijn, …).'

Minister Marino Keulen, Vlaamse minister voor Woonbeleid


Brussel, 1.3.2007

Minister Marino Keulen - Woonbeleid

Excellentie,

Betreft: Woonbeleid en Immoboliënpraktijken te Brussel

Op 9.11.2006 en 12.2.2007 zond ik U een brief in verband met de langzame verkrotting van het historische huis in de Faiderstraat n° 10 te Sint-Gillis (Brussel) waarvan de voorgevel door de Dienst Monumenten en Landschappen in 1995 werd geklasseerd.

Een gedeelte van het huis staat op inéénstorten omdat de door de vrederechter aangestelde syndicus gedurende twee jaar lang 'vergat' om de waterinfiltratie doorheen het dak tegen te gaan waardoor er zo'n 5.000 liters water naar binnen druppelden.
De syndicus bleek immers alleen maar aandacht te hebben voor het terras dat de bovenbuur op het dak wilde laten aanleggen en waarvoor de gemeentelijke goedkeuring reeds 5 jaren geleden blijkt te zijn verlopen.

Onlangs kwamen de Diensten Urbanisme en Hygiëne van Sint-Gillis en de Dienst Monumenten en Landschappen die de voorgevel van het huis hadden geklasseerd, een kijkje nemen in het huis.

Zij stelden de ernst van de situatie vast maar zeggen niets te kunnen ondernemen omdat de syndicus in het juridische steekspel dat al vijf jaren duurt, door de vrederechter van Sint-Gillis voor een periode van 5 jaar herbenoemd werd.
De syndicus maakte van zijn herbenoeming trouwens metéén gebruik om ten belope van een bedrag van ongeveer 30.000 Euro (waarvan 60% van de eigenares van het verkrottende appartement) de trapzaal te laten schilderen en een miniscuul dakterrasje te decoreren zonder dat er 1 Euro aan de herstelling van het dak werd gespendeerd.
Men laat een gedeelte van het huis dus zonder meer verkrotten terwijl het gemeentebestuur van Sint-Gillis rustig blijft toezien omdat zij zogenaamd niets kan doen.

De afgelopen week kwamen er nog eens 200 liters water naar binnengedruppeld terwijl er 50 kilogram plaaster van het reeds zwaar gehavende plafond met een enorme klap naar beneden stortte.
Het plaasteren gevaarte kwam juist op de plaats terecht waar ik normaal sta om het water in emmers te scheppen en weg te brengen.
Een harde plastieken kuip die het water moest opvangen bleek in splinters uit elkaar te zijn gevlogen terwijl het kinderzwembad dat er staat, als door een bijl doorkerfd werd.

Uw uitspraak dat 'het gemeentebestuur de regisseur is van het woonbeleid' klinkt misschien wel mooi maar slaat dus nergens op.

In afwachting van uw antwoord, teken ik,

Met de meeste hoogachting,

Jan Boeykens
Arsenaalstraat 5/14
2000 Antwerpen
(http://groups.msn.com/Woonbeleid-PolitiqueDuLogement)

Image Hosted by ImageShack.usImage Hosted by ImageShack.usImage Hosted by ImageShack.us
Woonbeleid van Sint-Gillis (Brussel)

- Nationaal Informatie Centrum voor Mede-eigenaars vzw: http://www.nicm.be/start.asp
- Centre National d'Information pour Copropriétaires asbl: http://www.cnic.be/start.asp

Dag van de Mede-eigenaar - Symposium vrijdag 30 maart 2007
Journée du Copropriétaire - Colloque vendredi 30 mars 2007
Salle "Eugène Dupréel", l'ULB à Bruxelles
Université Libre de Bruxelles, Institut de Sociologie, 44, avenue Jeanne à 1050 Bruxelles
Info: http://www.dagvandemede-eigenaar.be/

http://groups.msn.com/woonbeleid-PolitiqueduLogement/

20:18 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

Le Comité P

 

Comité P: contrôlé par lui-même ?

Image Hosted by ImageShack.us

La police intégrée ou police unique
par Jean-Claude Paye, Sociologue

Les différentes lois réformant la police et la justice présentent une grande cohérence, elles renforcent la police et affaiblissent l’appareil judiciaire. La pièce centrale de ces réformes est la loi sur la police intégrée structurée à deux niveaux qui, dans les faits, met en place une police unique construite par et autour de la gendarmerie. Les nominations aux postes de direction de la police fédérale montrent que la mainmise de la gendarmerie est encore plus évidente que ce que laissaient entrevoir les prévisions les plus alarmistes.

Rappelons les faits. Herman FRANSEN, général commandant de la gendarmerie, vient d’être placé à la tête de la future police fédérale. Luc CLOSSET est nommé inspecteur général de la nouvelle police alors qu’il occupait déjà cette fonction dans la gendarmerie.

En tant que commissaire général, H. FRANSEN pourra concentrer entre ses mains un ensemble de pouvoirs qui lui permettront d’orienter la politique de la future police intégrée. La nomination d’un gendarme à la tête de l’inspection générale est tout aussi importante puisque ce service d’inspection est interne à la police fédérale. En bref cette police se contrôlera elle-même ; c’est déjà ce système qui assure à la gendarmerie son autonomie et son impunité.

Afin de ne rien laisser au hasard, Henri BERKMOES, ancien chef du BCR, la brigade centrale de recherche de gendarmerie mise en cause par la Commission parlementaire d’enquête sur les enfants disparus, pour rétention d’informations vis-à-vis du pouvoir judiciaire, a été placé à la tête du service d’enquête du Comité P. Le Comité P est le comité parlementaire chargé du contrôle des forces de police. Disposant de peu de moyens, il est le seul service d’inspection externe des polices. La capacité d’intervention du Comité P dépend grandement de son service d’enquête.

Il est paradoxal de retrouver H. BERKMOES au service d’un Comité parlementaire, lui qui avait bloqué pendant plusieurs jours la remise du disque dur du BCR aux policiers dépêchés par la Commission parlementaire d’enquête sur les enfants disparus, organe théoriquement souverain. Cette nomination entrerait-elle aussi dans la rubrique : on n’est jamais si bien contrôlé que par soi-même ? Grâce à son service d’inspection interne et la possibilité qui lui est offerte d’alimenter le contrôle parlementaire, cette police sera ainsi autonome aussi bien vis-à-vis du parlement, de ses autorités de tutelle ministérielle que vis-à-vis du pouvoir judiciaire.

Rappelons que l’état-major de la gendarmerie s’approprie également trois directions générales sur les cinq, dont la division judiciaire. L’obtention de ce poste est significative puisque, à ce niveau, la gendarmerie était en concurrence avec la police judiciaire, police spécialisée en cette matière. Ce poste est d’autant plus stratégique, que le BCR (bureau central de recherche de la gendarmerie), qui devait faire partie de la troisième division générale, celle de l’appui opérationnel, est intégré dans la deuxième direction générale, la division judiciaire. Le fonctionnement du BCR par projets, par exemple en ce qui concerne la criminalité organisée, et ses recherches spécialisées en dehors de toute finalité judiciaire, comme l’opération REBEL qui consistait à ficher des dizaines de milliers de Belges d’origine turque ou de Turcs, apparente son travail à celui d’un service de renseignement. L’intégration du BCR au sein de la division judiciaire risque d’orienter l’information judiciaire vers un travail de contrôle social plutôt que vers un travail judiciaire au sens strict, uniquement au service des magistrats. L’empreinte du BCR sera d’autant plus forte que c’est l’actuel patron du BCR, Paul VAN TIELEN, qui a été nommé directeur général de la police judiciaire. Il est paradoxal de trouver le BCR à la tête d’une police théoriquement au service des magistrats, lui qui avait été pointé par la Commission Dutroux sur les enfants disparus pour ses rétentions d’informations et sa tendance à travailler pour son propre compte en dehors de tout contrôle judiciaire.

La primauté du maintien de l’ordre sur le travail judiciaire se lit également dans l’organisation au niveau des arrondissements judiciaires car le directeur judiciaire de la police fédérale déconcentrée sera contrôlé par le directeur coordinateur administratif.

Dans un tel contexte, il est difficile de continuer de parler de police intégrée à deux niveaux. Le ministre de la Justice lui-même, contrairement aux adeptes de la langue de bois, semble y avoir renoncé. Dans son projet de politique générale du 30 octobre 2000, il emploie le terme de police unique et ce dans les deux langues. Il a bien raison puisque le niveau fédéral et le niveau local n’auront pas le même pouvoir. En plus de la concentration des pouvoirs au sein de la direction du niveau fédéral, la banque de données unique sera gérée par la police fédérale. Cela rendra les polices locales dépendantes de la première en ce qui concerne l’information. De plus, les rapports entre police fédérale et police locale seront réglés par arrêtés royaux. Ce qui permettra au pouvoir exécutif de subordonner le fédéral au local. La police fédérale, mise en place bien avant les polices locales, sera prête pour exercer sa direction sur celles-ci.

Le fait que ce soit la gendarmerie qui prenne le contrôle de la future police unique n’est pas sans conséquence sur l’orientation du travail de celle-ci. Depuis toujours, la gendarmerie est un corps spécialisé dans le maintien de l’ordre. Après la deuxième guerre mondiale, elle s’est progressivement orientée vers le travail judiciaire, auparavant réservé à la police judiciaire. Depuis sa démilitarisation, elle est aussi entrée en concurrence avec les polices communales en ce qui concerne les missions de police de base. Cette réorientation du travail de la gendarmerie vers l’enquête judiciaire et le développement d’une notion de police de proximité axée sur le renseignement ne signifie pas qu’elle accorde moins d’importance à sa mission de départ. C’est le contenu du maintien de l’ordre qui a changé. Il ne s’agit plus de s’opposer à des groupes sociaux organisés mais de contrôler des individus ou des groupes informels. Le maintien de l’ordre devient le contrôle social.

Jean-Claude Paye est l’auteur de « Vers un Etat policier en Belgique ? », publié aux Editions EPO (2000)
Première publication : 1er avril 2001, mise en ligne: le 16 octobre 2005
http://www.juliemelissa.be/spip/article.php3?id_article=250

12:32 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

25/02/2007

Kindermisbruiken werden doodgezwegen

 

Sp.a steekt alle zaken rond kindermisbruiken in de doofpot

Image Hosted by ImageShack.us
3.1.2007 - Herentalse gemeenteraadszitting

Verzonden aan de tevergeefs gecontacteerde parlementsleden:

Brussel, 25.2.2007 - Om verder te gaan:

Op 24.10.2006 (dat is dus al 4 maanden geleden) liet ik als voorzitter van de Werkgroep Morkhoven een Open Brief op het bureau van de Antwerpse procureur-generaal Christine Dekkers voor ontvangst afstempelen.

In deze brief waren een 30-tal processen-verbaals opgenomen waarin beschreven staat hoe het Herentalse Sp.a-bestuurslid Victor V. zedenfeiten met minderjarigen pleegde.

Normaal gezien zou je dan verwachten dat de procureur-generaal dan opdracht geeft aan het parket van Turnhout om deze zaak diepgaand te onderzoeken.

Het enigste wat er echter gebeurde, was dat Marcel Vervloesem van de Werkgroep Morkhoven op 15.11.2006 voor de klachten van Victor V. en de bende criminelen die volgens de schriftelijke verklaring van een zekere Peter Wouters voor hun klachten tegen Marcel Vervloesem door Victor V. betaald waren, werd vrijgesproken.

Ik stuurde een copie van onze Open Brief ook aan de redacties van de kranten die Marcel Vervloesem tengevolge van de klachten van Victor V. en de door hem betaalde bende, gedurende bijna 9 jaren lang als een 'kindermisbruiker' door het slijk hadden gesleurd.
Er kwam echter niet de minste reactie.
Zo verwonderlijk is dit misschien niet: de Vlaamse roddelpers schreef gedurende de voorbije 9 jaren ook geen woord over de -volgens een rapport van de federale politie- 88.000 slachtoffers in de kinderpornozaak Zandvoort die door het parket van Turnhout hadden moeten geidentificeerd worden.
Zij stelde zich zelfs geen vragen over het feit dat de kindermisbruikers en kinderpornoproducenten in deze zaak nooit opgespoord en vervolgd werden.

Ook van het Herentalse Sp.a-bestuur en de Herentalse burgemeester Jan Peeters (Sp.a) die Victor V. gedurende bijna 9 jaren onvoorwaardelijk hebben ondersteund door hem ondermeer tot bestuurslid van de Herentalse OCMW-raad te benoemen (Dienst Jeugdzaken), kwam er geen enkele reactie.

Ik stuurde een copie van onze Open Brief ook aan Sp.a-voorzitter Johan Vande Lanotte en de Sp.a-parlementsleden maar ook daarvan kreeg ik geen antwoord.

Het Sp.a-bestuur van Herentals plaatste Victor V. wel op een verkiesbare plaats voor de gemeenteraadsverkiezingen van 10 oktober 2006 zodat hij inmiddels tot gemeenteraadslid van de Stad Herentals werd verkozen.

Victor V. die alleen maar een fonetisch schrift hanteert (zonder hoofdletters, komma's en punten) werd op 2.1.2007 tot lid van de Herentalse politieraad benoemd waarvan burgemeester Jan Peeters de voorzitter is.

Het is dus duidelijk dat de Sp.a al de zaken in verband met kindermisbruik in de doofpot stopt.


Eerste gemeenteraad - Victor Vervloesem als lid van de politieraad...

'Gisteren was het eindelijk zo ver: de installatievergadering van de gloednieuwe gemeenteraad. Met knikkende knieën heb ik de eed afgelegd. Welke bijzonderheden kan ik u meedelen? Jan Peeters is naast burgemeester opnieuw voorzitter van de gemeenteraad. Deze mensen krijgen voor sp.a een zitje in de OCMW-raad: Leen De Wijze, Joke Bleys, Christophe Roodhooft en Frans Frenken. De sp.a politieraadsleden zijn Wies Verheyden, Vic Vervloesem, Anne-Mie Hendrickx en Liese Bergen.' (Info website Liese Bergen)

PS. Sp.a: 'Sociaal, Progressief, Alternatief' - Partij van de Vlaamse socialisten

Info - contact: http://groups.msn.com/WerkgroepMorkhoven
janboeykens@hotmail.com - issakaba@skynet.be

20:55 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

24/02/2007

Woonbeleid in Brussel: brief

 

De woningsituatie in Brussel

Image Hosted by ImageShack.usImage Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.usImage Hosted by ImageShack.us

Brussel 24.2.2007

Geachte Heer,

Ik moet u melden dat Mevr. de Croÿ en ik nog altijd niet volledig hersteld zijn van de ersntige ziekte die we hebben opgelopen door jarenlang in een slaapkamer te hebben moeten slapen die nu door de vochtigheid en de schimmels in een zodanig verval is geraakt dat ze met de belendende kamer moest ontruimd worden.

Intussen gaat de waterinfiltratie gewoon verder.
Twee dagen geleden was ik verplicht om nog eens 110 liters (11 emmers) water te transporteren en weg te gieten die door het dak van Mevr. de Croÿ gelekt waren.

Zoals u weet is de door de vrederechter aangestelde syndicus (advocaat-immobiliënexpert) die gedurende de twee voorbije jaren het huis moest beheren, grotendeels verantwoordelijk voor deze gang van zaken.

In plaats van het dak te laten herstellen, opteerde deze man immers uiteindelijk voor het terras van de bovenbuur waarvoor de toelating bij de administratie van de gemeente Sint-Gillis reeds gedurende vijf jaar blijkt te zijn verlopen.
Gedurende twee jaar lang deed de man niets tegen de waterinfiltratie alhoewel het zijn plicht was om als een 'goede huisvader' het huis te beheren.
De toenemende waterinfiltratie zorgde voor tal van schadelijke gevolgen voor het huis en de gezondheid van de inwoners.
Alhoewel de syndicus bij de burgemeester van Sint-Gillis over de 'partijdigheid' van de gemeentediensten ging klagen, bestaat er geen enkel excuus voor zijn nalatigheid. Feiten zijn nu éénmaal feiten.
Het is dan ook compleet onbegrijpelijk dat dergelijke praktijken door bepaalde autoriteiten worden ondersteund.
De syndicus kon daardoor gedurende de voorbije weken al het geld van de eigenaars (60% van de ongeveer 20.000 Euro komt van Mevr. de Croÿ) zonder enige medezeggingsschap van Mevr. de Croÿ op gebruiken.
Het geld werd uitsluitend besteed om het dakterrasje van de eigenaar van het dakappartement tiptop in orde te brengen en de trapzaal + de inkomhal op een 'decoratieve' manier te laten schilderen.
Dit gebeurde dan nog door een maatschappij die alleen in woningdecoratie gespecialiseerd is en die dus ook niet over de nodige professionele vakmensen beschikt om alle werken uit te voeren.
De werken werden door de als een notaris betaalde arbeiders van de firma, zelfs niet eens beeindigd als men de sinds een week loshangende electriciteitskabels en de met papier overplakte trappen bekijkt.
De syndicus betaalde ook de architect die de bovenbuur voor de aanleg van zijn gedroomd dakterras had aangesteld en vergat natuurlijk ook zichzelf niet.

Ik begrijp niet goed waarom Mevr. de Croÿ en ik verplicht zijn om zich in hun eigen appartement tegen de regen te gaan verschuilen en waarom de syndicus het geld niet op de eerste plaats aan de herstelling van het dak besteedde. Dat is zowel voor het welzijn van het huis als voor de gezondheid van een aantal bewoners toch het meest dringende, dacht ik.
Ik krijg ook hoe langer hoe meer de indruk dat de hoogdringende reparatie van het dak van Mevr. de Croÿ door de syndicus en de andere eigenaars van het huis, met alle mogelijke middelen geblokkeerd wordt.
Blijkbaar genieten de eigenaar van het dakterrasje van een paar vierkante meters (kosten 4.000 Euro waarvan 60% door Mevr. de Croÿ werd betaald) en het plan van de bovenbuur voor een luxeterras van bijna 20.000 Euro (60 % daarvan zou door Mevr. de Croÿ moeten betaald worden), van een partijdige voorkeursbehandeling.

Het is schandalig dat Mevr. de Croÿ moet betalen voor terrassen waarmee de mede-eigenaars van de zon kunnen genieten terwijl zij zelf in onmenswaardige omstandigheden moet zien te overleven en dagelijks moet vaststellen dat men haar appartement in een ongezonde krotwoning verandert.
Moeten de hoge kosten van de uitgevoerde werken, de dagelijkse pesterijen en de juridische procedures misschien dienen om Mevr. de Croÿ uit haar appartement te jagen zodat wat er van haar appartement tenslotte nog overblijft, voor een habbekrats aan één of andere vastgoedmakelaar of woningspeculant verkocht kan worden ?
Bepaalde immobiliënmaatschappijen zijn nu éénmaal gespecialiseerd in dit soort praktijken.

Ik vind dat de Brusselse hoofdstedelijke regering en meer bepaald de ministers die bevoegd zijn voor het Woon- en Gezondheidsbeleid voor deze toestand mede verantwoordelijk zijn.

Op een gegeven moment dacht ik dat de vrederechter van Sint-Gillis ons in deze zaak zou helpen maar deze herbenoemde de syndicus zopas voor een periode van vijf jaar.
De houding van de vrederechter heeft mij zodanig verrast dat ik mij ook op dit gebied vragen begin te stellen.
Waarom was de vrederechter totaal niet geinteresseerd in de foto's die Mevr. de Croÿ waarop de erbarmelijke toestand van haar woning te zien is ? Waarom snoerde de vrederechter mij de mond toen ik hem rustig in een paar woorden wilde vertellen dat ik gedurende de twee voorbije jaren zo'n 5.000 liters water heb moeten wegdragen ? Was hij zo gebeten op de kritiek die Mevr. de Croÿ op de syndicus uitoefende dat hij reeds op voorhand had beslist in plaats van de zaak ernstig te onderzoeken ? Was hij meer geschokt door dat berichtje over de syndicus op het Internet waarvan de bovenbuur hem een copietje bezorgde dan door de foto's van het huis dat gedeeltelijk op instorten staat ? Hoe is het mogelijk dat een door een vrederechter benoemde syndicus de hoognodige werken aan een dak niet moet laten uitvoeren en het al zover gekomen is dat, na zijn herbenoeming, er daar na een paar weken geen geld meer voor overblijft ?

Ik las zopas in een brochure van Justitie dat de vrederechter de rechter is 'die het dichtste bij de burger staat'. Dat houdt echter ook in dat een vrederechter rekening moet houden met de emoties van een burger die -bij wijze van spreken- gedurende twee jaar in de regen heeft moeten slapen.

Ik vraag me af wat ik kan doen.
Moet ik nu met Mevr. de Croÿ naar een andere rechter stappen ? Moet ik blijven wachten tot dat de Diensten rond 'Wonen' en 'Volksgezondheid' van Sint-Gillis de gepaste maatregelen nemen ? Moet ik op de tussenkomst van de Brusselse Gewestregering rekenen ?

Ik voel mij met de dag wanhopiger en dat vertaalt zich door mijn schrijven naar alles en iederéén die in Vlaanderen, Brussel of Europa iets met het Woon- en Gezondheidsbeleid te maken heeft.

Ik ben zeker niet van plan om mij terzake het zwijgen te laten opleggen en begin mij steeds meer en meer vragen te stellen rond het terzake gevoerde beleid in Brussel Hoofdstad en daarbuiten.
Hoeveel slachtoffers zou dit beleid al gemaakt hebben ?
Uit mijn opzoekingen weet ik immers dat het hier over tienduizenden dossiers gaat en dat het te maken heeft met allerlei geldspeculaties van woningmaatschappijen die van de waanzinnige wordende woning- en huurprijzen in de Europese hoofdstad willen profiteren.

In afwachting van uw antwoord, teken ik,

Met vriendelijke groet,

Jan Boeykens
Werk- en Verblijfadres:
Faiderstraat 10, 1060 Sint-Gillis (Brussel)

Afschrift: Voorzitter Europese Commissie, Voorzitter Europees Parlement, Europese parlementsleden, ministers, parlementsleden, federale ombudsman,


Nationaal Informatie Centrum voor Mede-eigenaars vzw: http://www.nicm.be/start.asp
- Centre National d'Information pour Copropriétaires asbl: http://www.cnic.be/start.asp

Dag van de Mede-eigenaar - Symposium vrijdag 30 maart 2007
Journée du Copropriétaire - Colloque vendredi 30 mars 2007
Salle "Eugène Dupréel", l'ULB à Bruxelles
Université Libre de Bruxelles, Institut de Sociologie, 44, avenue Jeanne à 1050 Bruxelles

Info: http://www.dagvandemede-eigenaar.be/

http://groups.msn.com/woonbeleid-PolitiqueduLogement/

15:38 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

23/02/2007

Sénat: La copropriété forcée - la loi du 30 juin 1994

 

La copropriété forcée: la loi du 30 juin 1994

Image Hosted by ImageShack.us

3-152 - Belgische Senaat - Handelingen

Donderdag 23 februari 2006 - namiddagvergadering

Vraag om uitleg van mevrouw Clotilde Nyssens aan de vice-eerste minister en minister van Justitie over «de moeilijkheden inzake de mede-eigendom» (nr. 3-1393)

De voorzitter. - De heer Hervé Jamar, staatssecretaris voor Modernisering van de Financiën en de Strijd tegen de fiscale fraude, toegevoegd aan de minister van Financiën, antwoordt.

Mme Clotilde Nyssens (CDH). - Depuis que je m'intéresse à cette matière, je découvre tous les jours qu'elle est bien plus complexe que je ne le pensais et qu'elle est génératrice de conflits.

La loi du 30 juin 1994 a créé un nouveau régime relatif à la copropriété forcée. L'objectif de cette loi était de résoudre les difficultés rencontrées dans la pratique par suite de lacunes législatives.

Aujourd'hui, plus de dix ans après l'entrée en vigueur de cette loi, de très nombreuses questions subsistent.

Quelles sont les règles à respecter pour convoquer l'assemblée générale des copropriétaires ? Qui doit la convoquer ? Quels sont les délais à respecter ? Un ordre du jour doit-il être joint à cette convocation ? Peut-on délibérer sur un point non inscrit à l'ordre du jour ? Que doit contenir le procès-verbal de cette assemblée générale et dans quel délai doit-il parvenir aux copropriétaires ?

Dans quel délai une action en justice peut-elle être intentée par un copropriétaire contre une décision irrégulière de l'assemblée générale ? Quel est le point de départ de ce délai ?

Lorsqu'un copropriétaire intente une action contre l'association des copropriétaires et que sa prétention est déclarée fondée par le juge, doit-il participer aux frais d'avocat de la copropriété en tant que membre de l'association des copropriétaires ?

Qui tient les comptes de la copropriété ? Suivant quelles règles comptables ? À quel moment les copropriétaires sont-ils informés ? Sous quelle forme ?

Quelle est la mission du conseil de gérance ? De quels pouvoirs dispose-t-il ?

Il est évident que les réponses à ces questions ne peuvent être données facilement. En effet, toutes les copropriétés ne sont pas les mêmes, les petites ne fonctionnent pas comme les moyennes ou les grandes. En outre, la dimension économique des coûts de la copropriété - je pense aux grands immeubles à rénover - est déterminante.

Les difficultés sont nombreuses en la matière et une concertation s'impose avec tous les acteurs, notamment les associations de propriétaires et de syndics, confrontés quotidiennement à ces questions, au point que le Centre national d'information pour copropriétaires organise, en mars, un colloque sur le sujet. Par conséquent, il serait nécessaire et opportun d'évaluer la loi de 1994.

Pour anticiper sur les propositions de loi à venir en la matière, et je songe à en déposer une, la ministre ne pourrait-elle mettre sur pied une commission d'évaluation de cette loi à l'instar de la commission spéciale chargée d'évaluer les effets de la loi du 20 février 1991 relative aux baux à loyers, commission mise sur pied en juin 1994 par le ministre de la Justice de l'époque ? Les relations entre les différentes parties me paraissent tellement tendues dans ce secteur et l'équilibre tellement difficile à trouver qu'il me semble indispensable de se consulter, de discuter et de s'informer avant de déposer des propositions de loi.

---------------------

M. Hervé Jamar, secrétaire d'État à la Modernisation des finances et à la Lutte contre la fraude fiscale, adjoint au ministre des Finances. - Je lis la réponse de la ministre de la Justice.

Le gouvernement s'est récemment lancé dans un vaste plan socio-économique en faveur du logement, lequel, faut-il le rappeler, est un droit garanti par la Constitution. Tous mes efforts vont dans ce sens. Cela constitue pour moi la première des urgences. Toutefois, la loi de 1994 pose plusieurs questions techniques et d'interprétation. Une évaluation de la loi serait positive.

Eu égard à la technicité des questions posées, il convient de les faire préalablement examiner par des spécialistes, avant de les soumettre à un dialogue avec l'ensemble des parties intéressées.

Les conclusions de ce groupe de travail serviront de base à une réforme de la loi qui pourra apporter les réponses adéquates aux questions pratiques qui se posent actuellement. Je vais donc charger mon administration de constituer ce groupe de travail aussi vite que possible.

---------------------

Mme Clotilde Nyssens (CDH). - Je remercie la ministre. Cette réponse me satisfait pleinement.

13:28 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

19/02/2007

Malafide syndici staan boven de wet (1)

 

Klachten weggelachen

Image Hosted by ImageShack.usImage Hosted by ImageShack.usImage Hosted by ImageShack.us

Geen grotere cynicus dan de syndicus - Marc André en Bruno Larmuseau van het het NICM sturen klagers meestal door naar het Belgische Instituut voor Vastgoedmakelaars: 'Spijtig dat ze steevast een standaardbriefje terugkrijgen dat hun klacht is aangekomen, om er vervolgens weinig meer over te horen.’

----------------------

Een syndicus van een Blankenbergs flatgebouw liep tegen de lamp. Bleek dat hij smeergeld kreeg van bedrijven die allerhande klusjes mochten uitvoeren in het gebouw.
Dat de man de enige sjoemelende beheerder is, valt te betwijfelen. De praktijk lijken wijdverspreid, meldt Cathy Galle.

Drie computers, enkele telefoons en voor de rest kasten vol dossiers.
Het muffe appartementje, met uitzicht op de VTM-gebouwen in Vilvoorde, is duidelijk te klein geworden. De dossierkasten puilen uit. “Dit zijn stuk voor stuk klachten over syndici in flatgebouwen”, zegt Marc André, voorzitter van het Nationaal Informatie Centrum voor Mede-eigenaars (NICM).
Nu steeds meer mensen een appartement kopen en in elk gebouw met minimum twee mede-eigenaars een syndicus, eenbeheerder namens de eigenaarvereniging van een flatgebouw, verplicht is, is dat best begrijpelijk. Maar de jongste weken steeg het aantal klachten nog eens spectaculair.
Halfweg juli raakte bekend dat het parket van Brugge en de cel corruptiebestrijding van de federale politie een onderzoek zijn gestart tegen een syndicus uit Blankenberge die smeergeld kreeg van firma’s die diensten uitvoerden in het flatgebouw dathij beheerde (DM 14/7).
“Een goeie zaak”, noemt voorzitter André de evolutie. “Klachten zijn er genoeg, maar bewijzen vinden dat er gesjoemeld wordt, is aartsmoeilijk. Dus werden de klachten gewoon weggelachen.
Mensen die volhielden dat er iets was, werd verweten spoken te zien. Het is nu, met de zaak in Blankenberge, dat er voor het eerst er echte aanwijzingen zijn. Het toont ook duidelijk aan dat er wel degelijk iets serieus aan de hand is binnen de sector.”

Regen van facturen

Lieve Duron wordt al meer dan twintig jaar verweten spoken te zien. Eind jaren zeventig kocht ze een droomappartement inHeverlee.
Ruim, prachtige ligging, mooi uitzicht en alles erop en eraan. Als snel kwam de ontgoocheling. “De algemene kosten die ik te betalen kreeg, bleken driemaal zo hoog als in het huurappartement dat ik voordien bewoonde”, vertelt ze.
“De makelaar zei me dat dat wel zou veranderen, zodra de inrichtingskosten achter de rug waren. Dat klopte aan geen kanten. Ik zag de kosten elk jaar stijgen, telkens met 10 tot zelfs 20 procent.”
Duron begon de rekeningen die ze kreeg nauwlettend te onderzoeken. “Ik voelde dat er zaken niet klopten, maar kon niet meteen zeggen wat. Zelf was ik ook niet zo goed op de hoogte. Wat weet ik nu over prijzen voor een gevelreiniging bijvoorbeeld. Maar hoe meer ik mij er ging in verdiepen, hoe meer ik achterover viel.
Het geld van de autostaanplaatsen ging niet naar de eigenaars, zoals het hoort, maar naar het onderhoud van de tuin. Voor dat onderhoud stond een onvoorstelbaar aantal uren ingeschreven.”
Of dit. De syndicus kocht, met geld van de eigenaars uiteraard, dertien afvalcontainers.Tegelijkertijd steeg de rekening van de vuilniszakken spectaculair.
“De televisieantenne moest na vijf jaar al worden vernieuwd. Alle kosten werden verhaald op ons, de mede-eigenaars. Het ging jaarlijks om een bedrag tussen enkele honderdduizenden tot ver boven het miljoen.”
De toestand ging van kwaad naar erger. “Er werden kabels vervangen zonder dat de mede-eigenaars wisten waarom. Ze werkten aan de terrassen zonder wat te zeggen. Rekeningen van aardgas of olie liepen onverklaarbaar sterk uiteen. De automatische opener van de garagepoort werdvolledig vervangen, terwijl die best nog te herstellen was. En ga zo maar verder.”
Wanneer de syndicus plots met het plan komt aanzetten voor een volledig nieuwe verwarmingsinstallatie, een kost van enkele miljoenen, is voor Duron de maat vol. Ze neemt contact op met de Koninklijke Vereniging van Belgische Gasvaklieden. Die sturen enkele experts naar het flatgebouw om de installatie te bekijken. Wat blijkt?
Hoewel de eigenaars jaarlijks een niet onaardig bedrag neertellen voor onderhoud van de installatie bleek die nauwelijksonderhouden te zijn. Conclusie van de experts luidde dan ook: eens goed schoonmaken en de installatie kan nog jaren mee.
Na dat voorval begon de pedagoge zich te verdiepen in de rechtsbeginselen. Ze moest wel.De syndicus bestookte haar met gerechtelijke procedures en dreigementen. “Ik kan het aantal dagvaardingen dat ik gekregen heb bijna niet meer tellen. Ik heb bijna alle procedures gewonnen.
Het was gewoon pure intimidatie.” De andere mede-eigenaars meekrijgen in het protest was moeilijk. Een groep van 120 mensen, waarvan een deel nauwelijks geïnteresseerd was in de vergaderingen en gewoon in alle vertrouwen betaalde wat de syndicus hen vroeg, is moeilijk te mobiliseren.
Ook bij de vrederechter, die bevoegd is bij dergelijke conflicten, vond ze weinig gehoor. “De wet op de mede-eigendommen is zo vaag dat een rechter er alle kanten mee opkan. Soms oordeelt de rechter zelfs dat hij in een conflict gewoon geen uitspraak kan doen, omdat er geen duidelijke wetgeving over is.”
Een gang van zaken die ook Roger Moens maar al te goed kent. Samen met de 143 mede-eigenaars van het gebouw in Aalst waar hij zijn appartement had, heeft het hem vijf jaar gekost om de syndicus te vervangen. Moens en zijn buren ontdekten vijf jaar geleden dat hun syndicus smeergeld kreeg van een gevelreinigingsfirma, die voor de gedane werken ongeveer twee keer zoveel vroeg aan de bewoners als soortgelijke firma’s. De syndicus kreeg 5 procent commissie op alle werken.

Een mede-eigenaar die klachten heeft over een syndicus kan twee dingen doen: of hij stapt naar de vrederechter, of hij dient een klacht in bij het Belgische Instituut voor Vastgoedmakelaars (BIV), zeg maar de Orde van makelaars en syndici. Moens en zijn buren deden allebei. Acht keer oordeelde de vrederechter of het hof van beroep dat de syndicusin fout was. “Een veroordeling voor het ontvangen van smeergeld zat daar niet bij, dat is nu eenmaal nogal moeilijk tebewijzen”, stelt Roger Moens.
“Maar er zaten wel veroordelingen bij voor slecht beheer. Zo stond bijvoorbeeld in het contract dat wij met hem hadden dat de bestaande verzekeringen na zijn aanstelling gewoon door moesten lopen. Hij had die echter allemaal afgesloten en ondergebracht bij een bevriend verzekeraar.
Voor een ander groot werk had hij ook een lening afgesloten zonder onze toestemming. Wij moesten wel elke maand de interesten betalen. Dat soort zaken.”
Niet alleen de syndicus speelde vals, hij betrok er ook de voorzitter van de beheerraad van het gebouw bij. “Die persoon kreeg allerhande procentjes en voordelen op voorwaarde dat hij de syndicus bleef steunen. Met z’n tweetjes hebben ze ons veel geld afhandig gemaakt. De combinatie zorgde er ook voor dat we de syndicus niet wegkregen. Om de één weg tekrijgen, is namelijk de toestemming van de ander nodig.”
De bewoners zochten dan maar hun toevlucht tot het BIV.
Ze stuurden hun klachten formeel op naar het instituut, vergezeld van de acht vonnissen tegen de beheerder. Groot was dan ook de verbazing toen ze de beslissing van het tuchtrechtelijk college te lezen kregen.
In beslissing nummer 187 van 4 april 2003 stelt het BIV dat “de tenlasteleggingen niet bewezen zijn” en dat “de syndicus geen enkele deontologische fout heeft gemaakt”.
Het beroepsinstituut spreekt hem dan ook volledig vrij. Hij krijgt op de koop toe een attest waarop staat dat hij zijn job prima doet.
Moens is dan ook niet echt te spreken over het BIV. “Na onze klacht zijn we nooit uitgenodigd om ons relaas te komen doen. Er is ons ook nooit verteld dat er een uitspraak was. Het was pas toen de syndicus met zijn ‘goed rapport’ aan kwam dragen dat we vernamen hoe de vork in de steel zat. Achteraf hoorden we dat er beroepsmogelijkheden zijn tegen een vonnis. Maar hoe kun je nu in beroep gaan als je niet weet dat het kan en je ook niet weet dat er een beslissing is?”

BRON : DE MORGEN – 31 JULI 2004 – ‘Reporter’ de nieuwsbijlage van De Morgenhttp://www.nicm.be/pdf/persberichten/pb040731.pdf.


Nationaal Informatie Centrum voor Mede-eigenaars vzw: http://www.nicm.be/start.asp
- Centre National d'Information pour Copropriétaires asbl: http://www.cnic.be/start.asp

Dag van de Mede-eigenaar - Symposium vrijdag 30 maart 2007
Journée du Copropriétaire - Colloque vendredi 30 mars 2007
Salle "Eugène Dupréel", l'ULB à Bruxelles
Université Libre de Bruxelles, Institut de Sociologie, 44, avenue Jeanne à 1050 Bruxelles

Info: http://www.dagvandemede-eigenaar.be/

Nieuwsgroep Wonen: http://groups.msn.com/woonbeleid-PolitiqueduLogement/

13:37 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (1) |  Facebook |

17/02/2007

Brussel: Vlaamse ministers geven niets om nederlandstalige burgers

 

Vlaamse politici geven niets om nederlandstalige burgers in Brussel

Image Hosted by ImageShack.usImage Hosted by ImageShack.us

De: Jan Boeykens
Objet: Ministers Keulen en Vervotte: doofpotpolitiek
Date: 17 février 2007 11:13:34 GMT+01:00
À: kabinet.vervotte@vlaanderen.be

Cc: elio@dirupo.net, kafka.be, email@federaalombudsman.be, karel.degucht@skynet.be, euro-ombudsman@europarl.eu.int, kabinet.keulen@vlaanderen.be, info@ibgebim.be, bclerfayt@schaerbeek.irisnet.be, georgette.vanmuylem@ibz.fgov.be, bruno.Tobback@vlaamsparlement.be, mdaif@parlbru.irisnet.be, kabinet.moerman@vlaanderen.be, info@huytebroeck.irisnet.be, redliege.lameuse@sudpresse.be, elke.roex@vlaamsparlement.be, sarah.raman@e-gov.be, sven.gatz@vlaamsparlement.be, Celine.delforge@ecolo.be, hdineur@picque.irisnet.be, kabinet.vanmechelen@vlaanderen.be, optima.bolan@tele2.fr, magda.destrijcker@premier.fed.be, courrier@uce-europe.com, etomas@parlbru.irisnet.be, Els.Ampe@belcobel.be, hans.bracquene@ibz.fgov.be, redactie@belga.be, cabinet.bourgmestre@charleroi.be, brigitte.wiaux@lachambre.be, caroline.gennez@s-p-a.be, milquet@lecdh.be, christine.mahieu@e-gov.be, dsterckx@europarl.eu.int, philippe.courard@gov.wallonie.be, info@smet.irisnet.be, nadine.destrijcker@kab.verwilghen.fgov.be, gvanhengel@vanhengel.irisnet.be

Image Hosted by ImageShack.us

Kort bericht

De foto's op http://groups.msn.com/Woonbeleid-PolitiqueDuLogement waarop te zien is hoe het dak van het huis in de Faiderstraat n° 10 te Sint-Gillis (Brussel) gedeeltelijk naar beneden gestort is doordat de door de Vrederechter van Sint-Gillis aangestelde syndicus gedurende twee jaar lang niets ondernam tegen de waterinfiltratie (met als gevolg dat er 5.000 liters water doorsijpelden), blijken voortdurend van het Internet te worden gehaald.

De syndicus die een advocaat-immobiiënexpert is en die niet zozeer belangstelling heeft voor het dak maar wel voor andere zaken die in de toekomst wel eens heel wat geld zouden kunnen opleveren, werd zopas door de vrederechter van Sint-Gillis voor een periode van 5 jaar herbenoemd omdat hij zich als een 'goede vader des huizes' getoond had...

De Vlaamse minister van Woonbeleid, Marino Keulen (VLD), en de Vlaamse minister van Gezondheidszorg, Inge Vervotte (CD&V), werden reeds enkele maanden geleden van de doelbewuste verkrotting van het huis en het gevaar ervan voor de gezondheid van de bewoners (die ziek werden) op de hoogte gebracht maar vonden dit dossier blijkbaar onbelangrijk.

Beide ministers werden enkele dagen geleden opnieuw gecontacteerd maar voeren een doofpotpolitiek alhoewel minister Vervotte op haar website over het 'vertrouwen van de burger' en het opnemen van haar 'ministriële verantwoordelijkheid' spreekt.

Wat moeten de Vlamingen in Brussel van dergelijke Vlaamse politici nog geloven ?

Jan Boeykens
http://groups.msn.com/Woonbeleid-PolitiqueDuLogement

11:47 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

15/02/2007

Vlaamse ministers nemen hun verantwoordelijkheid niet op

 


Waarom geen radicale acties in Brussel, de hoofdstad van Europa ?

Image Hosted by ImageShack.us
Minister Inge Vervotte - Volksgezondheid


Van: Jan boeykens
Verzonden: donderdag 15 februari 2007 17:27:40
Aan: kabinet.vervotte@vlaanderen.be
Cc: beznalogov@hotmail.com, bjeurkie@hotmail.com, gostly@msn.com, homersimpson_773@hotmail.com, ingeschoonbaert@hotmail.com
Onderwerp: Vlaamse ministers nemen hun verantwoordelijkheid niet op

Brussel, 12.2.2007

Inge Vervotte
Vlaams minister van Welzijn, Volksgezondheid en Gezin
Koolstraat 35
1000 Brussel

Excellentie,

Betreft: Woon- en gezondheidsbeleid van de Vlaamse regering - Faiderstraat 10, 1060 Sint-Gillis en elders

Ik las vandaag op Uw website dat U met de leden van de Vlaamse regering vooral vertrouwen wil geven door verantwoordelijkheid op te nemen maar ik vrees dat ik daarin teleurgesteld zal worden.

In mijn brief van 11.11.2006 waarvan een copie in bijlage, schreef ik zowel U als de Vlaamse Minister van Woonbeleid Marino Keulen (VLD) over de doelbewuste verkrotting (op dezelfde manier als immobiliënmaatschappijen dat doen) van het historische pand in de Faiderstraat n°10 te Sint-Gillis-Brussel. De voorgevel van het Van Rysselberghe ontworpen huis werd immers door de Dienst Landschappen en Monumentenzorg in 1995 geklasseerd.

Ik kreeg echter geen antwoord van Minister Keulen en Uwentwege alhoewel ik in mijn brieven mededeelde dat het huis tengevolge van de waterinfiltratie van soms 270 liters op drie dagen tijd, in een ware bouwval werd herschapen waardoor de gezondheid van Mevr. de Croÿ die eigenares is van de tweede verdieping en die aan een ernstige vorm van astma lijdt, zwaar werd geschaad.

Intussen is de situatie er niet beter op geworden. De dakbalken worden langzaam rot en zowel de muren als de vloer verkeren in zeer slechte staat. Het plafond is op bepaalde plaatsen zelfs al naar beneden gekomen.

De syndicus die door de vrederechter van Sint-Gillis voor een periode van twee jaar werd benoemd en die als advocaat gespecialiseerd blijkt te zijn in immobiliën, heeft immers niets gedaan om de waterschade tegen te gaan. Hij vindt namelijk dat het dak moet vervangen worden door een terras dat de bovenbuur (die advocaat is) er grotendeels op de kosten van de mede-eigenaars zou willen laten aanleggen.

De toestand is er zelfs zodanig op verslechterd dat ik met mevr. de Croÿ een 14-tal dagen geleden zwaar ziek (longonsteking-achtige hoestbuien en koortaanvallen) ben geworden waarvan we nog altijd niet hersteld zijn.
We werden verplicht om de slaapkamer te ontruimen en logeren nu in een kamer van het appartement.

Op 16.1.2007 kwam deze zaak voor de vrederechter van Sint-Gillis die tot mijn verwondering niet de minste aandacht besteedde aan de foto's die de ernst van de waterschade lieten zien.
Toen ik vrederechter Rommel wilde uitleggen dat ik zo eventjes 5.000 liters ( 5 ton ) water op twee jaar tijd in emmers diende weg te dragen en dat ik mede het slachtoffer was van deze wantoestand, liet de vrederechter mij verstaan dat ik daar 'niets mee te maken had'.
Vervolgens riep hij mevr. de Croÿ bij zich op het matje. Zij was 'te emotioneel en te onsamenhangend en kon de zaak beter aan haar advocaat overlaten'.
Nadien las ik in het vonnis dat de vrederechter, van de bovenbuur een copie van een artikel op het Internet ontvangen had waarin mevr. de Croÿ -volgens de vrederechter- op een 'denigrerende manier' over de door hem aangestelde beheerder had gesproken.
De vrederechter vond dat het hier om een 'ernstige processuele deloyaliteit' ging en stelde dat een burgerlijk proces 'een zaak van Justitie was dat niet in het openbaar moest gevoerd worden'. 'Dit was onaanvaardbaar in een rechtsstaat en mevr. de Croÿ had haar geloofwaardigheid in deze zaak verloren', aldus de vrederechter.
Het verwondert mij gelukkig niet dat men in een moderne rechtsstaat geen kritiek mag leveren op een door de rechter aangestelde beheerder die met iemands eigendom en leven speelt.

Een 14-tal dagen geleden werd de beheerder voor een periode van maar liefst 5 jaar herbenoemd. Aan de waterinfiltratie doorheen het dak werd er nog altijd niets gedaan.
In de plaats daarvan zijn er een paar arbeiders al een week lang de trapzaal, de trappen en deuren aan het schilderen.
De kosten van deze werken zouden zo'n 10.300 Euro bedragen.
Met dit bedrag had men niet alleen de waterinfiltratie kunnen tegen gaan maar ook een nieuw dak kunnen leggen.

Ik denk dan ook dat het de bedoeling is om het dak langzaam te laten instorten zodat het gebouw gedeeltelijk kan gesloopt worden waardoor de bovenbuur een dakterras voor zijn 'loft' op de kosten van de mede-eigenaars kan laten aanleggen.

Een paar weken geleden kwamen de Diensten Urbanisme en Hygiëne van Sint-Gillis + de Dienst Landschappen en Monumentenzorg de schade opmeten in het appartement van mevr. de Croÿ en tot mijn verwondering wisten zij mij te vertellen dat de aanvraag voor de aanleg van een terras reeds vijf jaar verlopen was.
Dat was de vrederechter en de door hem aangestelde beheerder blijkbaar ontgaan...
De beheerder schreef daarop een brief naar de burgemeester van Sint-Gillis waarin hij het verwijt maakte dat de Diensten Urbanisme en Hygiëne zich 'partijdig' opstelden.

Ik vraag u niet, Excellentie, om in rechtszaken tussen te komen alhoewel vrederechter Rommel zelf, heel wat politiek gekruide uitspraken over het migranten- en integratiebeleid doet. Maar ja, dat is zijn probleem.

Wel vraag ik om uw tussenkomst op het vlak van de Vlaamse Volksgezondheid.

Ik ben er immers van overtuigd dat ik niet het enige Vlaamse slachtoffer ben van immobiliën-achtige toestanden waarbij men bewust een huis of een gedeelte van een huis laat verkrotten zonder dat er rekening wordt gehouden met de gezondheid van de bewoners en ik vind dat de Vlaamse overheid tegen dergelijke wantoestanden moet optreden. Dat maakt nu éénmaal deel uit van het politieke vertrouwen en de politieke verantwoordelijkheid waarover U spreekt.

Gezien Woonbeleid en Gezondheidsbeleid in de voornoemde dossiers niet van elkaar zijn los te koppelen, verzoek ik U tevens om terzake contact te laten opnemen met Uw politieke collega, minister Keulen.

In afwachting van Uw antwoord, teken ik,

Met de meeste hoogachting,

Jan Boeykens
Arsenaalstraat 5/14 2000 Antwerpen
janboeykens@hotmail.com issakaba@skynet.be
(http://groups.msn.com/Woonbeleid-PolitiqueDuLogement)


Van: Jan Boeykens
Objet: Woon- en leefproblematiek: verzoek om tussenkomst
Datum: 11 novembre 2006 08:46:07
À: kabinet.vervotte

Antwerpen, 11.11.2006

Minister Inge Vervotte
Vlaams minister van Welzijn, Volksgezondheid en Gezin

Excellentie,

Betreft: woon- en leefproblematiek - verzoek om tussenkomst

In bijlage zend ik U een afschrift van mijn schrijven gericht aan Uw collega, de heer Marino Keulen, die als minister verantwoordelijk is voor het woonbeleid.

Het betreft hier een urgente kwestie zoals u ziet.

Hoe langer deze zaak blijft aanslepen, hoe meer dit ook de gezondheid van Mvr. de Croÿ zal schaden die als astmapatiënte bijzonder veel problemen heeft tengevolge van de woonomstandigheden die van overheidswege blijkbaar al jarenlang worden getolereerd.

Mvr. de Croÿ heeft trouwens niet alleen als astmapatiënte te lijden. Vanmorgen werd zij bijvoorbeeld om 6u 14 's morgens gewekt door het water dat door haar plafond de slaapkamer binnensijpelde.

In afwachting van uw antwoord en rekenende op uw tussenkomst, teken ik,

Met de meeste hoogachting,

Jan Boeykens
Arsenaalstraat 5/14
2000 Antwerpen
janboeykens@hotmail.com

--------------------

Brussel, 9.11.2006

De Heer Marino Keulen
Minister van Woonbeleid

Excellentie,

Betreft: verkrotting van woningen in Brussel - de zaak Prinses Jacqueline de Croÿ

Ik las zopas een artikel over de staat waarin de meeste woningen in Vlaanderen zich bevinden.

Alhoewel het artikel een positief beeld schetste van de woonsituatie in Vlaanderen, stel ik mij toch wel een aantal vragen omtrent de gegevens die in het artikel staan.

Mag ik misschien Uw aandacht vragen voor de volgende zaak: Drie jaar geleden ontmoette ik Prinses Jacqueline de Croÿ, wonende Faiderstraat 10 te 1060 Sint-Gillis.
In één van de kamers van het appartement dat zij in eigendom heeft, bleek er een lek te zijn waardoor er water van door het dak in een kamer sijpelde. Bij hevige regenval kwam er ongeveer een halve liter water naar binnen.

Het appartement van Mvr. de Croÿ maakt deel uit van het huis dat vroeger volledig in het bezit was van haar vader, Prins Leopold de Croÿ.
Na haar vaders dood werden de bovenste appartementen verkocht zodat er nu twee mede-eigenaars zijn.
De gemeenschappelijke zaken in het huis werd 'gerund' door een gespecialiseerde maatschappij die echter geen werk maakte van het lek in het dak.

Via het vredegerecht van Sint-Gillis werd er een jurist (Erik R.) van rechtswege aangesteld die als een 'goede huisvader' het huis moest beheren.
Van een goed beheer was echter geen sprake en de dhr. R. vroeg enorm veel geld waarvan men zich kan afvragen waarvoor het diende.
Het lek in het dak werd niet gedicht en na meer dan een jaar onderhandelen koos dhr. R. plotseling voor het peperdure dakterras dat de eigenaar van het appartement op de tweede verdieping wilde laten aanleggen.
Mme de Croÿ zou daarvan 2/3 moeten betalen.
De prijsvoorstellen van de twee ondernemers die mvr. Croÿ had gevonden om het dak te herstellen, werden door dhr. R. nauwelijks bekeken en uiteindelijk naar de prullenmand verwezen omdat het dakterras van de bovenwonende advocaat, absolute voorrang blijkt te hebben.

Na 3 jaar moeilijkheden, lopen er bij regenval soms honderden liters water in de voornoemde kamer van mvr. de Croÿ binnen. Die worden opgevangen in een paar kinderbaden.
Vorige week moest ik op drie dagen tijd maar liefst 270 liters met emmers verwijderen. Bij hevige regenval komen er nu ook een 50-tal liters in de slaapkamer van mvr. de Croÿ terecht die ook steeds meer en meer op een echte bouwval begint te lijken.

Ik begrijp niet hoe dit kan gebeuren terwijl er iemand van het gerecht werd aangesteld om het huis als een 'goede huisvader' te beheren.
Maakt deze manier van werken misschien deel uit van het Vlaamse en Brusselse woonbeleid ?

Hoe ernstig en onmenselijk de situatie in het appartement van mvr. de Croÿ is, kan U zien op de foto's die ik op een zopas geöpende nieuwsgroep inzake de algemene woonproblematiek heb laten zetten. Webadres van deze nieuwsgroep: http://groups.msn.com/Woonbeleid-PolitiqueduLogement.

In afwachting van Uw antwoord en rekenende op Uw tussenkomst in deze zaak, teken ik,

Met oprechte hoogachting,

Jan Boeykens
Arsenaalstraat 5/14
2000 Antwerpen


De Vlaamse ministers geven niets om de gezondheid en woonsituatie van de nederlandstaligen in Brussel terwijl iedere burger het recht heeft op een dak boven het hoofd dat hem beschermt tegen regen en barre weeromstandigheden.
Waarom geen radicale acties in Brussel, de hoofdstad van Europa ?

Aan: agnesdescamps, agneswie, alatriel_cuthalion, alfred_remis, amberbonnet42, amit_54321, amurang, anandavatar, andre.koppens, Andreotte, andresvandenborre, ange_vava, angelothebrain, ann_lievens, ann.rampelbergh, annane47, anneleen.peetermans, annemiedarding53, annie.meysseman, antaltoll, barbara-1979, bartvandersteene, basketbal_girl_1987, beerke-52, bertlezy, bertvaneck, beznalogov, bjeurkie, gostly, homersimpson_773, ingeschoonbaert, ingridlievaart, inna_koen, InterIuris, janboeykens, jancolson, janettedanyi, janeuitkessel, jansen_dongen, jazeker_b, jd253649, jdercq, jeanes54, jeangunst, jecajo, jekewouters, jerrybibi, jetty8321, jfbouwmeester, jgkleinen, jijibken, jkleijn, jnec_2, jocreten, joerischneider, johandenys, johanna918, joost_jst1, jordyver, joskevandevin, jozef_putman, jpcathoir, jry377, juliaroosje, kaatjekok64, karel_theuns, karen_degeest, karinvanderaerschot, kat_vandeun, katharina_18, katrien_boon, katteke_dalemans, katyvalencia, keesdommisse, kevincorneillie, kg_online, killahtje, kimtwal14, kiro, kizmet_666, knorrieke_95, koen_lievens, krishaesendonck, krisstrijbos, kristien_bogaert, kristien_switsers, kristienvandenbergh, kunsttechniek, kuypers.walther, kuypers77, kwebbel532, laila_789_68, lainey79, largo4u, laura4tiara, liliane.deloose, lucolga, t134807, taffein, willow_whittaker

http://armoede.multiforum.nl
http://groups.msn.com/Woonbeleid-PolitiqueduLogement

20:48 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

13/02/2007

Het dossier Nihoul en de geörganiseerde misdaad in België (1)

 

Het dossier Nihoul · Herwig Lerouge

Free Image Hosting at www.ImageShack.us

Hoofdstuk 7 - Een arm zo lang als de Donau

Vanwaar de inschikkelijkheid tegenover Nihoul in bepaalde kringen bij politie en gerecht, zelfs in de zaak Dutroux? Het antwoord ligt ongetwijfeld in het web van relaties dat Nihoul twintig jaar lang heeft kunnen weven. De kringen waar hij zich vooral in de jaren '80 ophield, leveren hem een schat aan relaties op waarop hij later beroep kan doen voor allerlei gunstjes en bemiddelingen, voor zichzelf of voor zijn entourage. Het onderzoek van de parlementaire commissie heeft aangetoond dat 'het milieu van de seksfuiven dat Nihoul vooral in de jaren '80 frequenteerde, een bron van relaties vormde die hij later voor zichzelf of voor de mouvance Nihoul zou aanspreken om allerlei gunsten en tussenkomsten te verkrijgen. Het onderzoek heeft uitgewezen dat er wel degelijk relaties, die hun oorsprong vonden in het betrokken milieu, zijn blijven doorwerken op het professioneel functioneren van sommigen.'[1]

Seks, relaties en chantage

Vanaf november 1981 gaat Nihoul heel vaak naar Les Atrébates. Vanaf september 1982 met Marleen De Cokere. Na de sluiting verhuizen ze, samen met eigenaar Forgeot, naar The Dolo, dat zijn hoofdkwartier wordt, Marleen is er zelfs gedomicilieerd. Nihoul: 'In het begin ging ik alleen uit nieuwsgierigheid. Dan maakte ik er een paar vrienden. We gingen er soms naartoe om iets te drinken of voor een spelletje kaart (poker).'[2] Nihoul omschrijft hier heel goed een van de pijlers van zijn business: ik maakte er wat vrienden. De commissie-Dutroux vertaalt deze zin door: 'Bij die gelegenheid ontmoet Nihoul een reeks personen met wie hij relaties aanknoopt.'[3]
Nihoul heeft een neus voor relaties. Toen hij nog in Spa woonde, in zijn café Le Truc, 'zorgde hij ervoor dat er culturele of andere vooraanstaanden aanwezig waren', zegt zijn ex-vrouw.[4] 'Alle vedetten die optraden in het casino van Spa, kwamen bij ons langs', zegt Nihoul.[5] Zijn zus Jacqueline herinnert zich dat ze er Georges Pradez ontmoette, de presentator die later erg beroemd werd bij de RTBF.
Marleen De Cokere legt het grote voordeel uit van dit soort clubs: 'Je leert er heel veel mensen kennen en niet om het even wie.'[6] Een getuige signaleert inderdaad dat er ''s avonds regelmatig enorme auto's voor het café stonden, de grote luxe, om het even waar geparkeerd, zonder dat ze daar problemen mee kregen'.[7] We hebben het al gehad over de klanten van The Dolo, over de traiteur Rodel, over Jacques Genevois en de criminoloog en advocaat Edouard Vanhuyneghem, oftewel Doudou. Voor Nihoul zijn mannen zoals Doudou belangrijk. Tijdens een verhoor op 10 oktober 1996 zegt hij: 'Vanhuyneghem, die wordt nog magistraat.'[8] Hij kent zelfs zijn adres van buiten.
De ledenlijst van Les Atrébates en van The Dolo is gevuld met wat men zakenlui noemt, rijke zelfstandigen en hogere kaders. Er zit een restaurantuitbater bij uit de buurt van het slachthuis van Anderlecht, een industrieel die in leer doet en met een Porsche rijdt, de eigenaar van een vastgoedkantoor, een verkoopsdirecteur van Philips, een directeur van Janssen Pharmaceutica, een invoerder van champagne, een directeur van Frère-Bourgeois en een familielid van Frère, de directeur voor België van Vittel-Perrier, de vertegenwoordiger van het bedrijf Van Hool voor het Franstalige deel van het land, een kader van Arthur Andersen, nog een van het reclameblad Vlan, een bandenverdeler en iemand die in hotelporselein doet. Een wereldvedette wielrennen en een vedette van het Franse chanson 'kwamen er elke keer dat ze in België waren' en zaten er naast advocaten, de man van een onderzoeksrechter van Brussel, een voorzitter van de handelsrechtbank, Claude Leroy, voormalig substituut en kabinetschef van minister van Justitie Jean Gol, B. Devisscher, voormalig vrederechter in Vorst die ondertussen overleden is en een goeie kennis was van rechter Van Espen. Devisscher was elke avond van de partij en organiseerde ook feestjes thuis in Ukkel.[9]
En natuurlijk ook politici. Nihoul ontmoet er bijvoorbeeld de liberaal Serge Kubla (MR), huidig minister Economie van het Waalse Gewest. Ze zien elkaar nog eens op het golfterrein La Bawette in Overijse en bij de vrije radio van Nihoul. Die zegt van Kubla dat hij 'geen beschermer was, aangezien hij slechts regionaal volksvertegenwoordiger was'.[10] De getuigen spreken ook over een Luiks politicus die in 1996 nog altijd actief was maar geen minister meer.[11] Ook de kabinetschef van de liberale minister Damseaux zou er geweest zijn, tussen 1984 en 1988. Nihoul gaat er om met hoge ambtenaren, o.a. Roger Nolet, ex-directeur van de dienst BTW in Brussel. De chauffeur van The Dolo, Van Keerberghen, bracht hem elke week terug naar huis in Namen. Hij woonde daar in een huis dat er aan de buitenkant uitzag als een arbeidershuis maar binnen een echt paleis was. Nolet ging minstens eens per week naar Les Atrébates, later naar The Dolo, soms met zijn medewerkers, soms zonder. Als hij er was, stroomde de champagne. Hij kon op één avondje wel 10.000 frank uitgeven. Vaak eindigde dat met een tocht langs de luxehoerenkasten van Sint-Gillis, in het gezelschap van Forgeot. Er stond altijd een tafel voor hem klaar in exclusieve restaurants zoals de Villa Lorraine en de Truite d'argent. Zelfs een hoge ambtenaar kan zich zo'n leventje natuurlijk niet permitteren. Nolet had zo zijn neveninkomsten. Hij betaalde Forgeot als een soort ronselaar, om 'klanten' te zoeken die problemen hadden met de fiscus. Nolet regelde dan die grote dossiers - alleen de grote - in ruil voor smeergeld, zo'n 10 à 20 procent.[12] We weten niet of de verklaringen daarover een gerechtelijk staartje hebben gekregen.Dat chique wereldje gaat om met beruchte gangsters. Dat blijkt uit de verklaringen van een anoniem maar goed geïnformeerd iemand aan de adjunct-commissaris van Sint-Pieters Woluwe.[13] Onder hen de bende Haemers, met vader Achille en zoon Patrick, die destijds Vanden Boeynants ontvoerde en overvallen pleegde op geldtransporten. Michel Vander Elst, de advocaat die betrokken was geweest bij de ontvoering van Vanden Boeynants, was er ook een vaste klant, altijd in het gezelschap van Nihoul. Hij zou aan dezelfde getuige verteld hebben dat hij partners zocht voor zijn avondjes via de zoekertjes. Jean-Claude Darville, de wapenleverancier van de bende Haemers en van extreem-rechts in de Practical Pistol Shooting-kringen, staat op de oudste ledenlijsten, die van voor 29 juni 1981. Er zijn aanwijzingen dat men de killers van de Bende van Nijvel in die kringen moet zoeken. Nihoul ontmoet er ook Jean-Louis Delamotte, directeur van ASCO[14] met wie hij later zaken doet, en Jean-Pierre Gaban, een vroegere autoracer die garagist werd en hem een Porsche aan de hand deed.
De politie wist heel goed wat zich in Les Atrébates en later in The Dolo afspeelde. Maar de bezoekjes van de gerechtelijke politie bleven altijd zonder gevolg. Niet voor niets. Volgens Forgeot waren de commissarissen van de GP van Brussel, Frans Reyniers en Georges Marnette, en hun collega Guy Collignon, regelmatige klanten. Om te infiltreren, zeggen ze zelf, maar volgens Forgeot alleen voor de seksfuiven. 'Bij hun aankomst hadden ze de gewoonte mij hun dienstwapens te overhandigen zodat ik ze veilig kon opbergen', zegt hij.[15] Politieagenten van Etterbeek gingen er af en toe iets drinken maar 'hoofdinspecteur Eveillard zat er haast elke dag urenlang en bracht de uitbaters op de hoogte van de lopende onderzoeken'. Hij zou hen onder andere hebben gewaarschuwd dat men de geluidshinder zou komen meten na een klacht van de buren. Die meting leverde natuurlijk niets op. Hij zou ook gemeenteraadslid Tombeur, nog een klant van The Dolo, op de hoogte hebben gebracht van een lopend onderzoek tegen hem wegens pedofilie. Dolores Bara, uitbaatster van The Dolo, ging hem zelfs opzoeken op het commissariaat, op de dienst radio.[16] Net als Nihoul komt deze inspecteur ook in La Piscine, een andere seksclub in Etterbeek.[17]
De politie van Etterbeek is er ook wanneer Nihoul samen met Forgeot seksavondjes organiseert in het kasteel van Faulx-les-Tombes, eigendom van de gemeente Etterbeek. Nihoul minimaliseert zijn rol: 'Eigenlijk ben ik maar naar één zo'n avondje geweest. Ik bleef heel de avond aan de bar hangen. Ik was stomdronken. Ik ben niet zo'n exhibitionist. Ik zonder mij liever af en die avond was dat onmogelijk. Beeld je in: er waren honderd vrouwen en honderd mannen.'[18] Andere getuigen daarentegen zeggen dat Nihoul veel vaker in Faulx kwam.
In die kringen is 'normvervaging', zoals de commissie-Dutroux dat beleefd noemt, tot principe verheven. Terwijl de notabelen, onder wie Nihoul, zich te buiten gaan, verzekeren leden van de politie van Etterbeek buiten de ordedienst. Het gewone personeel wordt naar huis gestuurd. De politie waakt over de seksfuiven van de rijken, op kosten van de belastingbetaler. En van controle op het gebruik van openbaar bezit was in Etterbeek nauweljks sprake. Michel Timmermans, broer van een schepen van Etterbeek, was zaakvoerder van dit kasteel. Als er controle kwam 'stopte Timmermans de boekhouder die op controle kwam een vrouw en wat flessen in de arm. Het bedrag van zijn aankopen vermenigvuldigde hij met 2,5. Zijn vriendin en medezaakvoerder had de keukenmeubels en -uitrusting gestolen voor haar restaurant dat ze tien kilometer verderop uitbaatte', zegt Nihoul.[19] Arlette, een bordeelhoudster uit Namen, ging regelmatig naar het kasteel met Afrikaanse meisjes. Ze was er op de seksavondjes. Nihoul ging soms naar haar toe samen met Timmermans. Ze dronken de whisky van het kasteel op 'maar we zijn niet naar bed geweest'.[20]In de zomer van '83-'84 lopen de kosten in Faulx-les-Tombes wel dermate uit de hand dat de burgemeester Léon Defosset een audit bestelt. Hij vraagt een rapport over het beheer van het kasteel aan... Marleen De Cokere! Wellicht had een politiecommissaris of een gemeenteraadslid uit het klantenbestand van The Dolo haar grote kwaliteiten als zaakvoerster geprezen. Ze had net haar café Le Clin d'Oeil failliet laten verklaren, met de doorslaggevende hulp van Nihoul, uiteraard. Marleen woont dus een maand in het kasteel met Nihoul, op kosten van de Etterbeekse belastingbetaler. De jongeren van Radio-Activité, de radio van Nihoul, mogen mee. Waarop burgemeester Defosset beslist de boel te verkopen. Een vastgoedpromotor uit Hoei, belast met de verkoop, ontdekt er bij een bezoek in 1990 sporen van de festiviteiten: matrassen in de kelders, een slipje in een luster...
Verscheidene rijkswachters waren regelmatige klanten van The Dolo, onder hen een officier en onderofficieren. Ook Albert Toch, hoofdcommissaris van de gerechtelijke politie van Brussel kwam vaak in de club.[21] Hij wordt zelfs uitgenodigd op de verjaardag van Dolores Bara in Kraainem, een feest waar ook Nihoul aanwezig is. Hij gaat uit met de zus van rechter Devisscher, een van de trouwste klanten van The Dolo.
In 1983 is ook de bar van Nihoul, Le Clin d'oeil, vlak bij de Zavel, erg in trek bij de politie en de onderwereld. Onder de klanten Jean-Pierre Gaban,[22] Haemers, rijkswachter Léonard en de onvermijdelijke Toch. Volgens de dienster Agnes Dumont trakteerde Nihoul vier van de vijf consumpties, aan verschillende politieagenten van Brussel.

Politieke reclame als bron van relaties

In het begin van de jaren '80 speelt Nihoul dj bij de vrije radio Radio Activités in Etterbeek. Hij stelt zichzelf voor als een vroegere presentator van RTL en wordt bij de radio binnengeloodst door Didier Genart, die er tussen 1981 en 1987 de leiding heeft. Genart is de schoonzoon en parlementaire secretaris van burgemeester Defosset van Etterbeek. Bij Radio Activités omringt Nihoul zich steevast met jongeren en artiesten, voor wie hij avondjes organiseert in de gemeentezaal van Etterbeek. Hij nodigt er populaire zangers uit, zoals Claude Barzotti. Dankzij zijn wekelijkse uitzending 'zestig minuten om je te overtuigen' ontvangt Nihoul vooraanstaanden uit alle beroepen en van alle slag, 'van tippelaarster tot minister, via de advocaat en de oplichter', zegt hij zelf. Zijn doel: 'Mensen beter leren kennen, met hun gevoelens, hun emoties en te weten komen waarom ze die weg in hun leven gekozen hebben.'[23] En vooral: relaties leggen die van pas kunnen komen.
Maar hij wil zijn eigen radio. Hij overhaalt Claude Barzotti hem 500.000 frank te lenen waarmee hij in augustus 1985 Radio JMB opzet, Jean-Michel Bruxelles. Nihoul wordt voorzitter van de vzw JMB. Marie-Bernard Dore houdt zich bezig met het nieuws, samen met Jean-Louis Bogaerts, persattaché van José Demaret (minister van Defensie) en daarna van Jean-Pierre Grafé (van wie hij zei dat het een pedofiel was). Barzotti ziet zijn geld nooit terug, ondanks een gerechtelijke beslissing in zijn voordeel.
De radio wordt geïnstalleerd op de 27ste verdieping van het Rogiercentrum in Brussel. Maar Nihoul krijgt geen licentie en vraagt hulp aan Jean-Pierre Brouhon. Brouhon is 'een vriend aan wie ik het te danken heb dat ik in het volley-wereldje terechtkwam; hij zat in het kabinet van Picqué en was PS-gemeenteraadslid in Elsene'.[24] Ze kennen elkaar sinds de jaren '70, toen Annie Bouty zijn vriend Georges Frisque verdedigde. Brouhon zal een trouwe vriend blijven en aanwezig zijn op het feest voor de 50ste verjaardag van Nihoul. In de tijd van JMB vraagt Brouhon aan Nihoul een rechtstreekse uitzending te wijden aan een wielerwedstrijd die hij organiseert. Hij geraakt onder de indruk van het bijzonder professionele materiaal op de hoogste verdieping van de Rogierbuilding en van de touringcar van waaruit Nihoul de uitzendingen de ether instuurt. Volgens Nihoul 'leefde de radio van reclame en van het Club House'. Maar een decreet op de vrije radio's tekent het doodvonnis. Niet dat die radio anders niét op de fles was gegaan want zoals altijd betaalt Nihoul de huur en de onkosten niet. De eigenaar van het gebouw, de firma Véronimmo, verkrijgt een uitzettingsbevel. Het materiaal wordt in beslag genomen. Maar Nihoul gaat in de tegenaanval en wint het pleit voor de handelsrechtbank, tegen de leverancier van het zendmateriaal. Hij verkrijgt zelfs een dwangsom tegen de uitbater van het Rogiercentrum, Interger, zolang die de sleutels niet teruggeeft. Natuurlijk kent Nihoul volk in de Handelsrechtbank, dank zij The Dolo. De voorzitter bijvoorbeeld, mijnheer Logis.[25]
Het is ook in het begin van de jaren '80 dat hij Burstin ontmoet, toen kabinetschef van Jean Gol en vandaag woordvoerder van het kabinet van Louis Michel. Michel verdedigt zijn medewerker: 'Voor zover ik weet, loopt er geen enkel gerechtelijk onderzoek tegen de heer Burstin, noch in het kader van de zaak Dutroux, noch in welk ander kader ook. Toen hij adjunct-kabinetschef was en woordvoerder van de toenmalige vice-premier en minister van Justitie, kreeg de heer Burstin, zoals vele anderen, aanvragen van de heer Nihoul voor een bemiddeling in verband met de regularisatie van de situatie van buitenlanders die in België verblijven. In het kader van zijn functies en zonder dat hij ooit een standpunt innam omtrent de grond van die aanvragen - wat ook niet in zijn bevoegdheid ligt - maakte Burstin telkens en gewoon de aanvragen over aan de bevoegde dienst van het ministerie van Justitie om er gevolg aan te geven zoals het hem goeddunkte; zelf stuurde hij alleen een bericht van ontvangst en bracht hij zijn correspondent op de hoogte van de transmissie. In die omstandigheden zie ik geen enkele reden om de huidige organisatie van mijn kabinet te wijzigen.'[26] Nihoul houdt staande dat hij Burstin ontmoette en met hem belde.[27]
Het feit dat de PRL in die tijd op de verdieping onder Radio JMB huisde, heeft in grote mate bijgedragen aan de nuttige contacten binnen de liberale partij, die bijna heel de jaren '80 aan de macht was. Nihoul mikt op de top. Hij leert Jean Gol kennen, toen voorman van de Franstalige liberalen (PRL) en minister van Justitie van 1981 tot 1988. Ze ontmoeten elkaar dankzij minister van Staat André Damseaux (PRL), een oude kennis van Nihoul uit Verviers. Damseaux stelt Nihoul voor aan Gol bij de lancering van de PRLW in 1980. Ik heb Gol zes of zeven keer gezien, zegt Nihoul. Van bij hun eerste ontmoeting vraagt hij hem wie zich bezighoudt met de buitenlanders. Dat is Jean-Claude Godefroid, toen administratief directeur van de Dienst Vreemdelingenzaken, later hoofd van de Staatsveiligheid. Het is de zus van Godefroid die hem voorstelt aan Nihoul. Zij is het hoofd van de Office des Propriétaires, die expertises uitbesteedt aan Nihoul. Ze kennen elkaar van The Dolo. Wat is de wereld toch klein. Godefroid zal aanvankelijk ontkennen dat hij Nihoul kent.[28]
Maar de speurders ontdekken in de archieven van Bouty een brief van Nihoul aan Godefroid, gedateerd op 21 januari 1987, om hem te bedanken voor verschillende tussenkomsten.
De huidige minister-president van het Brusselse Gewest, de Donnea, kwam naar Radio JMB en zag Nihoul later nog eens in de galerij Lorelei van zijn echtgenote. Nihoul maakte op zijn radio reclame voor die galerij.

VDB en co

Nihoul is goeie maatjes met de CEPIC, de rechtervleugel van de PSC (Franstalige christen-democraten) onder leiding van Vanden Boeynants en de beruchte Zwarte Baron de Bonvoisin, de financier van het extreem-rechtse Front de la Jeunesse. Zijn collega op het kantoor van Bouty, Philippe Deleuze, is actief in de CEPIC. Deleuze is de schoonbroer van onderzoeksrechter Van Espen en schept daarover op. Hij zou een rol hebben gespeeld in de benoeming van Van Espen en hij kon dus een wederdienst verwachten, zei hij. Deleuze bekleedt tal van mandaten. Hij is raadsman van de sociale huisvestingsmaatschappij La Vie Laekenoise. Hij zetelt in de raad van bestuur van de Groothandelsmarkt van Brussel, in de animatiecommissie van de Noordwijk, in het comité van schoolmaaltijden, in het Théâtre Royal du Parc, in de Brusselse zwembaden, in de Internationale Dienst voor Toerisme, in de dienst voor gezinshulp en in een hele reeks sportverenigingen. Hij beheert de boekhouding van de vzw Tentoonstellingspark, voorgezeten door Vanden Boeynants, en wordt zelfs voorzitter van de Berg van Barmhartigheid (BVB), de openbare kas voor leningen. Na geruchten over gesjoemel moet Deleuze in 1992 ontslag nemen bij de BVB. Een jaar later wordt hij aangehouden wegens oplichting en geldverduistering. Samen met bouwpromotor Jean Lefort drukte hij 50 miljoen frank achterover ten nadele van zijn klanten. Op 27 juni 1996 wordt hij veroordeeld tot dertig maanden met uitstel.
De vzw Tentoonstellingspark beheert lucratieve stadseigendommen. Er circuleren miljarden en de controle is er alles behalve strikt.
De bekende Brusselse banketbakker Edouard Nihoul, neef van, was destijds voorzitter van de Brusselse CEPIC. Hij beschrijft zijn gehate neef als animator en organisator van alles-en-nog-wat voor Paul Vanden Boeynants zijn vriendin Viviane Baro 'Michel Nihoul hielp tijdens de electorale campagnes. Vanden Boeynants kon hem op een gegeven moment niet meer luchten of zien. Ik heb gelezen dat hij nu ontkent dat hij ooit iets te maken heeft gehad met Vanden Boeynants. Ik moet daar mee lachen'.[29] De banketbakker verwijst wellicht naar de politieke campagnes die Nihoul in '85-'86 organiseerde voor Philippe Deleuze, Jean-Paul Dumont en PRL-gemeenteraadslid Claude Michel, die overstapte naar het Front National.
Nihoul biedt zich bij Deleuze aan als campagneleider voor de gemeenteraadsverkiezingen van 1988. Deleuze staat op de lijst van Jean-Louis Thys (PSC). Hij neemt het aanbod aan. Volgens Deleuze zijn ze voor de verkiezingen uit elkaar gegaan omdat het niet klikte. Maar volgens de vrouw van Deleuze, Françoise Van Espen, zou Nihoul verschillende campagnes voor haar man hebben gevoerd.[30] In het kader van de campagne organiseert hij een beurs in een tent op het Bockstaelplein, een autorally, zitdagen in café's, een braderie en een paar affichecampagnes. Hij lanceert een nieuw bier, La Laekenoise. Telkens beschikt hij over het feestmateriaal van de stad Brussel, gratis. Maar hij betaalt de leveranciers niet en die zitten al snel achter hem aan.
Dankzij Deleuze had Nihoul ex-premier Vanden Boeynants al persoonlijk leren kennen in het kader van de affaire-Centre Médical de l'Est. In november 1981 ontmoette hij hem op de zetel van de PSC in Brussel, samen met Deleuze. Hij vroeg hem te bemiddelen voor dokter Guffens (zie hoofdstuk 6) bij de leider van de PS, de later vermoorde André Cools. Vanden Boeynants zei niet nee, 'op voorwaarde dat men hem de namen zou onthullen van de politici die alles samen zo'n 5 miljoen frank smeergeld zouden hebben gekregen (van Guffens)'.[31] Vanden Boeynants deed niets voor niets. De relatie met Vanden Boeynants hield jaren aan.
In het begin van de jaren '90 werkte Guy Eschweiler in de Havenlaan, rechtover de opslagplaats van Nihoul. Hij zegt dat hij er Vanden Boeynants en de extreem-rechtse advocaat Jean-Paul Dumont vaak heeft gezien.[32] Niet verwonderlijk dus dat Nihoul ook opduikt in de kringen van andere beschermelingen van Vanden Boeynants, zoals de schepen van Financiën van de stad Brussel, Lefère. Vanden Boeynants is hem helemaal in West-Vlaanderen gaan opdiepen. Hij biedt hem een notarispraktijk aan in Vilvoorde en later in Brussel, voor als het mis zou lopen in de politiek. Hij benoemt hem tot fractieleider van de CVP-PSC in de Kamer. Lefère bekleedt deze functie van 1961 tot 1968. Van 1977 tot 1995 is hij schepen van Financiën van Brussel. Zijn macht is niet onaanzienlijk: hij zou een procureur-generaal hebben laten benoemen. De familie Lefère vertoeft in de grijze zone tussen politiek en misdaad.
De schoonzoon van Lefère is ingenieur Dhanani, vertegenwoordiger van het bedrijf CEI in Eurosystems, een consortium rond de Generale Maatschappij, het hart van de Belgische haute finance van die tijd. Eurosystems was een consortium van de belangrijkste Belgische bedrijven die deelnamen aan de bouw van een groot ziekenhuis in Saudi-Arabië. Koning Albert II was nauw betrokken bij het project, dat een gigantische flop werd. Het faillissement bracht grootschalige corruptie aan het licht. Topverantwoordelijken uit Saudi-Arabië waren 'omgekocht' via een netwerk van callgirls. Dhanani was de man die de werken (en de bezoekjes) in Saudi-Arabië voorbereidde, leidde en controleerde.
Lefères zoon Jan, advocaat, kreeg financiële problemen in Spanje, als gevolg van een zwendel die was opgezet door een Spaanse vastgoedadvocaat. Zijn andere zoon, Yvo, stortte zich in vastgoedzaken die slecht afliepen. De familie had zich aardig in de schulden gewerkt. De Brusselse schepen had dus veel geld nodig, temeer daar hij er ook veel verspeelde in het casino van Knokke, elke week. Zijn post van schepen van Financiën van Brussel bood een welkome oplossing. Hij liet zich betalen voor de toekenning van opdrachten, met name aan het bouwbedrijf VDK van zijn goeie vriend Arthur Vande Kerkhove, ook afkomstig uit het Kortrijkse. De Regie van Gebouwen van de stad Brussel wordt de grootste klant van VDK.[33] Vande Kerkhove leende hem ook geld: een eerste lening van 1,250 miljoen frank in 1982. Lefère kreeg in totaal zeven miljoen (tien miljoen niet de intresten inbegrepen). Een peulenschil in vergelijking met de 120 miljoen frank schulden waar hij zijn notarispraktijk mee opzadelt.[34]
Als Vande Kerkhove sterft, wordt Jozef de Poorter gedelegeerd bestuurder bij VDK Monument. Volgens De Poorter was Vande Kerkhove een verwoed liefhebber van de orgieën met Vanden Boeynants, Lefère en Nihoul. Zijn secretaresse weet dat hij regelmatig telefoon kreeg van Nihoul, maar nooit voor beroepszaken. Vande Kerkhove zou Nihoul onder andere gevraagd hebben een bordeel en zwarte meisjes voor hem te reserveren. Lefère loodst De Poorter binnen bij het OCMW van Brussel. Lefère krijgt 50% van de winst die De Poorter via de dossiers binnenrijft. Hij speelt deurwaarder voor De Poorter bij de stad Brussel en de stad Antwerpen en bij de Regie van Gebouwen voor onbetaalde facturen. De Poorter koopt ook schepen Demaret om (van de partij van VDB).[35]
Maar begin de jaren '90 eist De Poorter van Lefère het geleende geld terug. Hij wordt meteen op het matje geroepen door toekomstig burgemeester Demaret en de toenmalige socialistische burgemeester Brouhon. Ze eisen dat de advocaat van De Poorter Lefère met rust laat en geen terugbetaling meer vordert. Anders zou het gedaan met de contracten.
In dit dossier botsen we op de kennissenkring van Vanden Boeynants, die zich van de jaren zestig tot de jaren negentig illegaal wist te verrijken via corruptie, allerhande trafiek en chantage. Lefère stelde De Poorter bijvoorbeeld voor aandelen te nemen in de New Circus, een dancing van de zoon van de grote vriend van Vanden Boeynants, Charlie de Pauw. De kliek rond Vanden Boeynants had politie- en rijkswachtofficieren en magistraten in zijn macht, die allerlei misdaden gedekt moesten houden. Veelbetekenend is de brief die tussen de papieren van Lefère werd gevonden, een brief van een magistraat die zich tot hem wendt voor een promotie.[36]
Je botst in de geschiedenis van deze kringen ook op de slachtpartijen van de Bende van Nijvel. Een oud-bediende van Lefère, Elise Dewit, werd samen met haar man door de Bende van Nijvel vermoord op 7 september 1983 aan de Colruyt van Nijvel. Volgens inspecteur Boucquaux van de cel van de Bende van Nijvel liep er een klacht van Lefère tegen het koppel Fourez-Dewit wegens afpersing. En de laatste lening van Vande Kerkhove aan Lefère dateert van 19 september 1983, twee dagen na de moord op het koppel Dewit.[37] Allemaal toeval?

Relaties waar je wat aan hebt

De Confrérie des Maîtres Brasseurs (broederschap van meesterbrouwers) wordt voor Nihoul een nieuwe bron van relaties en geeft hem de gelegenheid zijn blazoen op te poetsen. De Confrérie werd opgericht in 1977 om de artisanale streekbieren en -jenevers van Wallonië te promoten, met name de fameuze 'peket'. Nihoul mag lid worden in 1988 via Marcel Henrottay, een regelmatige bezoeker van The Dolo en compagnon van Nihoul op de seksfuiven. Hij komt er binnen als 'leerling', samen met Marleen De Cokere en Michel Forgeot, de patron van The Dolo. Twee jaar later is hij zelf 'meesterbrouwer' en vraagt men hem voorzitter te worden. De eerste voorzitter die zelf geen bierbrouwer of jeneverstoker is... Hij verdient ook goed geld aan de introductie van de Peket du Houyeu bij de Royal Yacht Club van België. Om maar te zeggen dat hij schoon volk kent.
Nihoul is er trots op dat hij 'een arm zo lang als de Donau' heeft. En die gebruikt hij.
Begin 1978 zit hij in de gevangenis wegens frauduleus bankroet. Vanuit de gevangenis doet hij, op 14 april 1978, beroep op het sociale dienstbetoon van Joseph Michel (PSC), die nochtans geen minister van Justitie is maar van Nationale Opvoeding. Michel stuurt een brief naar minister van Justitie Renaat Van Elslande (CVP): 'Ik kreeg een vraag om bemiddeling van de heer Michel Nihoul, die momenteel een gevangenisstraf uitzit in de gevangenis van Sint-Gillis. De betrokkene zou penitentiair verlof wensen voor bepaalde weekends om zijn kinderen te kunnen bezoeken. Zou u zo vriendelijk willen zijn deze vraag met welwillendheid te behandelen en er het gevolg aan te geven dat u het beste acht.'[38] Hij vangt bot maar dringt aan en schrijft een tweede brief: 'De heer Nihoul is in deze situatie terechtgekomen door toedoen (...) van de lichtzinnigheid van zijn echtgenote en hij heeft geenszins een bedriegersmentaliteit.' Op dat moment heeft Nihoul er al vier veroordelingen opzitten. Hij is niet het slachtoffer van zijn echtgenote, integendeel, hij heeft haar achter de tralies gekregen voor een zwendel die hij zelf had opgezet. Kort daarop komt Nihoul vrij. Hij zegt dat hij Joseph Michel nooit heeft ontmoet. De bemiddeling bij diens sociale dienstbetoon gebeurde door 'een pater Dominicaan die waakte bij het sterfbed van mijn vader, die aan longkanker leed'. Volgens Joëlle Milquet, huidig voorzitter van de CdH (de vroegere PSC) kregen de zittingen van het sociale dienstbetoon van de volksvertegenwoordigers destijds zo'n vijftien bemiddelingsaanvragen van gevangenen per maand.[39] Kan zijn, maar hier drong men wel erg aan. Wie in de kringen van Nihoul wilde dat de man koste wat het wou uit de gevangenis kwam?
Twintig jaar later kruist Joseph Michel opnieuw het pad van Nihoul. Volgens André Rossignon, kandidaat-voorzitter van de ex-PSC, zou de vervanging van rechter Connerotte geregeld zijn door Michel en de Luxemburgse instanties van de partij. Volgens De Morgen[40] zou Joseph Michel verhinderd hebben dat rechter Langlois huiszoekingen deed bij de Brusselse zetel van de PSC. De rechter zou, aldus nog De Morgen, verboden hebben dat er nog onderzoek kwam naar de kennissenkring van Nihoul. Joseph Michel kent Langlois goed. Hij lanceerde de toekomstige rechter in de politiek, in 1988, toen hij nog advocaat was in de provincie Luxemburg. Langlois woont in Etalle en zijn buurman is een zoon van Joseph Michel. Zijn tante was lange tijd PSC-burgemeester van het dorp Saint-Vincent. Werpt de politieke strekking van de onderzoeksrechter een licht op de manier waarop het onderzoek Dutroux werd gevoerd?
De Morgen zegt ook dat Francis Moinet, de voorzitter van de rechtbank van eerste aanleg van Neufchâteau, die weigerde Nihoul naar assisen te sturen, lid is van de PSC, een vriend van Langlois en een getrouwe van Joseph Michel.
Na een tussenkomst van Nihoul regelt Nolet, de directeur van de dienst BTW, de zaken van zanger Plastic Bertrand, die de fiscus 30 miljoen schuldig is. Hij haalt de spons over de lei, in ruil voor een slordige twee à drie miljoen smeergeld. Van een ambtenaar van het ministerie van Tewerkstelling en Arbeid krijgt Nihoul ook gedaan dat iemand een baan krijgt in de buurt van zijn woning. Een zaakje dat beklonken werd in The Dolo. Een andere ambtenaar zorgt er onder druk van Nihoul voor dat een bepaald bedrijf de takeldienst in Brussel kreeg toegewezen.

http://www.epo.be/uitgeverij/extrainfo.php?id=90_6445_326...

13:11 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

Affaire Dutroux et consort

 

Affaire Dutroux et consort

Free Image Hosting at www.ImageShack.us

Chronique "Si on me laisse dire" publiée dans le quotidien "La Dernière Heure" en marge du procès de Marc Dutroux et consorts - Don Jean-Michel (52- Le 18 mai 2004)

Le sacristain Dutroux, la none Martin, le pèlerin Lelièvre. Il nous manquait qu’un moine trappiste dans le box d’Arlon pour compléter ce drôle d’équipage. Et bien, je vous présente Don Jean-Michel. Hier deux policiers nous ont ouvert le beau livre de sa sainte existence. Ayant surtout soigné les enluminures, ils n’ont malheureusement pas eu le temps d’approfondir tous les aspects de cette hagiographie. Par exemple, le chapitre sur les relations nombreuses de Don Jean- Michel dans le monde de la criminalité n’a pas été écrit. Exemple : lorsqu’il est question de la société de poisson créée par l’escroc, on se contente de souligner le «courage» de l’homme qui, tous les matins, aux petites heures, se levait pour aller chercher ses huîtres et crustacés à la côte. Pas un mot des montages financiers troubles impliquant des truands notoires dans le cadre de cette pêche miraculeuse.

D’accord reconnaissent les auteurs, Don Jean-Michel est quelque peu hâbleur et affabulateur, mais c’est surtout un bon vivant. C’est aussi un noceur qui aime le bon vin et les femmes bien en chair. Dans cette vie de Nihoul selon l’instruction Langlois, il y a un refrain : Don Jean-Michel était «toujours prêt à rendre service aux autres». On le sait, c’est là la grande idée des quelques années d’enquête chestrolaise : tout s’explique par l’altruisme de l’accusé.

En janvier 2003, cette «vision», et je crois que le terme est ici particulièrement bien choisi, avait d’ailleurs été synthétisée dans un attendu célèbre de la chambre du conseil de Neufchâteau : «De par ses ‘qualifications’ dont il aime se vanter, Michel Nihoul sera contacté par les deux intéressés (ndlr : Dutroux et Lelièvre) pour solutionner des problèmes de chômage, de radiation de domicile, d’expertises et de location d’immeubles… Le dossier révèle des contacts plus fréquents entre les intéressés en juillet-août 1996 et l’enquête établira l’existence de deux circonstances de faits qui corroborent les explications fournies par les inculpés et justifient ces contacts tant téléphoniques que physiques, à savoir, d’une part, le trafic de stupéfiants qui n’intéresse principalement que Nihoul et Lelièvre (…) et d’autre part, la réparation de l’Audi 80 de Nihoul (…)».

A l’époque, j’avais écris que cette lecture du dossier – qui a d’ailleurs été battue en brèche par la chambre des mises en accusation de Liège - faisait de Nihoul une sorte d’assistant social bénévole et il me semblait quelque peu naïf de le confondre l’escroc avec l’abbé Pierre. Hier, après l’évocation très lisse de la vie de Don Jean-Michel, Me De Clety a cette fois pris les devants : «Nous n’allons pas prétendre que notre client, c’est l’abbé Pierre». De fait, le portrait que l’on a entendu de l’ex-président de la Confrérie des maîtres brasseurs renvoie plutôt à une sorte de moine débonnaire qui nous donnerait presque envie de déguster une bonne bière d’abbaye en sa compagnie. Bien sûr, on nous parle ici d’un moine un peu blagueur comme l’on en trouve encore dans certains magasins de farces et attrapes. On pousse sur leur tête et puis…

Bon, Don Jean-Michel a fait faire de la prison à sa première femme pour des faits qu’elle n’a pas commis. Certes, il ne s’est jamais occupé de ses gosses et a même menacé de mort l’un d’entre eux. Evidemment, il a escroqué l’un de ses fils. Oui, il a battu sa seconde femme et l’a accusé d’être l’initiatrice d’un trafic de drogue qu’il dirigeait lui-même. Enfin, il a fait ripaille avec l’argent qu’il collectait pour les enfants qui mourrait de faim au Sahel. Mais Don Jean-Michel est aussi charitable : hier, il s’est abstenu de tout commentaire après que plusieurs témoins – pas les policiers- lui aient rappelé tant de ses pêchés. Les voies du seigneur sont impénétrables. Au moins autant que la stratégie de défense de Michel Nihoul lorsqu’il continue à prétendre qu’il vendait de la drogue pour le compte de l’ex-gendarmerie…

6-4-2005, michelbouffioux
http://michelbouffioux.skynetblogs.be/archive-week/2005-14

11:03 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

12/02/2007

Woon- en Gezondheidsbeleid: brief aan Minister Vervotte

 

Woon- en Gezondheidsbeleid van de Vlaamse regering: brief aan minister Vervotte

Image Hosted by ImageShack.us
Minister Inge Vervotte - Volksgezondheid



Brussel, 12.2.2007

Inge Vervotte
Vlaams minister van Welzijn, Volksgezondheid en Gezin
Koolstraat 35
1000 Brussel

Excellentie,

Betreft: Woon- en gezondheidsbeleid van de Vlaamse regering - Faiderstraat 10, 1060 Sint-Gillis en elders

Ik las vandaag op Uw website dat U met de leden van de Vlaamse regering vooral vertrouwen wil geven door verantwoordelijkheid op te nemen maar ik vrees dat ik daarin teleurgesteld zal worden.

In mijn brief van 11.11.2006 waarvan een copie in bijlage, schreef ik zowel U als de Vlaamse Minister van Woonbeleid Marino Keulen (VLD) over de doelbewuste verkrotting (op dezelfde manier als immobiliënmaatschappijen dat doen) van het historische pand in de Faiderstraat n°10 te Sint-Gillis-Brussel. De voorgevel van het Van Rysselberghe ontworpen huis werd immers door de Dienst Landschappen en Monumentenzorg in 1995 geklasseerd.

Ik kreeg echter geen antwoord van Minister Keulen en Uwentwege alhoewel ik in mijn brieven mededeelde dat het huis tengevolge van de waterinfiltratie van soms 270 liters op drie dagen tijd, in een ware bouwval werd herschapen waardoor de gezondheid van Mevr. de Croÿ die eigenares is van de tweede verdieping en die aan een ernstige vorm van astma lijdt, zwaar werd geschaad.

Intussen is de situatie er niet beter op geworden. De dakbalken worden langzaam rot en zowel de muren als de vloer verkeren in zeer slechte staat. Het plafond is op bepaalde plaatsen zelfs al naar beneden gekomen.
De syndicus die door de vrederechter van Sint-Gillis voor een periode van twee jaar werd benoemd en die als advocaat gespecialiseerd blijkt te zijn in immobiliën, heeft immers niets gedaan om de waterschade tegen te gaan.
Hij vindt namelijk dat het dak moet vervangen worden door een terras dat de bovenbuur (die advocaat is) er grotendeels op de kosten van de mede-eigenaars zou willen laten aanleggen.

De toestand is er zelfs zodanig op verslechterd dat ik met mevr. de Croÿ een 14-tal dagen geleden zwaar ziek (longonsteking-achtige hoestbuien en koortaanvallen) ben geworden waarvan we nog altijd niet hersteld zijn.
We werden verplicht om de slaapkamer te ontruimen en logeren nu in een kamer van het appartement.

Op 16.1.2007 kwam deze zaak voor de vrederechter van Sint-Gillis die tot mijn verwondering niet de minste aandacht besteedde aan de foto's die de ernst van de waterschade lieten zien.
Toen ik de vrederechter Rommel wilde uitleggen dat ik zo eventjes 5.000 liters ( 5 ton ) water op twee jaar tijd in emmers diende weg te dragen en dat ik mede het slachtoffer was van deze wantoestand, liet de vrederechter mij verstaan dat ik daar 'niets mee te maken had'.
Vervolgens riep hij mevr. de Croÿ bij zich op het matje. Zij was 'te emotioneel en te onsamenhangend en kon de zaak beter aan haar advocaat overlaten'.
Nadien las ik in het vonnis dat de vrederechter, van de bovenbuur een copie van een artikel op het Internet ontvangen had waarin mevr. de Croÿ -volgens de vrederechter- op een 'denigrerende manier' over de door hem aangestelde beheerder had gesproken.
De vrederechter vond dat het hier om een 'ernstige processuele deloyaliteit' ging en stelde dat een burgerlijk proces 'een zaak van Justitie was dat niet in het openbaar moest gevoerd worden'. 'Dit was onaanvaardbaar in een rechtsstaat en mevr. de Croÿ had haar geloofwaardigheid in deze zaak verloren', aldus de vrederechter.
Het verwondert mij gelukkig niet dat men in een moderne rechtsstaat geen kritiek mag leveren op een door de rechter aangestelde beheerder die met iemands eigendom en leven speelt.

Een 14-tal dagen geleden werd de beheerder voor een periode van maar liefst 5 jaar herbenoemd. Aan de waterinfiltratie doorheen het dak werd er nog altijd niets gedaan.
In de plaats daarvan zijn er een paar arbeiders al een week lang de trapzaal, de trappen en deuren aan het schilderen.
De kosten van deze werken zouden zo'n 10.300 Euro bedragen.
Met dit bedrag had men niet alleen de waterinfiltratie kunnen tegen gaan maar ook een nieuw dak kunnen leggen.

Ik denk dan ook dat het de bedoeling is om het dak langzaam te laten instorten zodat het gebouw gedeeltelijk kan gesloopt worden waardoor de bovenbuur een dakterras voor zijn 'loft' op de kosten van de mede-eigenaars kan laten aanleggen.

Een paar weken geleden kwamen de Diensten Urbanisme en Hygiëne van Sint-Gillis + de Dienst Landschappen en Monumentenzorg de schade opmeten in het appartement van mevr. de Croÿ en tot mijn verwondering wisten zij mij te vertellen dat de aanvraag voor de aanleg van een terras reeds vijf jaar verlopen was.
Dat was de vrederechter en de door hem aangestelde beheerder blijkbaar ontgaan...
De beheerder schreef daarop een brief naar de burgemeester van Sint-Gillis waarin hij het verwijt maakte dat de Diensten Urbanisme en Hygiëne zich 'partijdig' opstelden.

Ik vraag u niet, Excellentie, om in rechtszaken tussen te komen alhoewel vrederechter Rommel zelf, heel wat politiek gekruide uitspraken over het migranten- en integratiebeleid doet. Maar ja, dat is zijn probleem.

Wel vraag ik om uw tussenkomst op het vlak van de Vlaamse Volksgezondheid.

Ik ben er immers van overtuigd dat ik niet het enige Vlaamse slachtoffer ben van immobiliën-achtige toestanden waarbij men bewust een huis of een gedeelte van een huis laat verkrotten zonder dat er rekening wordt gehouden met de gezondheid van de bewoners en ik vind dat de Vlaamse overheid tegen dergelijke wantoestanden moet optreden. Dat maakt nu éénmaal deel uit van het politieke vertrouwen en de politieke verantwoordelijkheid waarover U spreekt.

Gezien Woonbeleid en Gezondheidsbeleid in de voornoemde dossiers niet van elkaar zijn los te koppelen, verzoek ik U tevens om terzake contact te laten opnemen met Uw politieke collega, minister Keulen.

In afwachting van Uw antwoord, teken ik,

Met de meeste hoogachting,

Jan Boeykens
Arsenaalstraat 5/14
2000 Antwerpen
janboeykens@hotmail.com
issakaba@skynet.be
(http://groups.msn.com/Woonbeleid-PolitiqueDuLogement)


Van: Jan Boeykens
Objet: Woon- en leefproblematiek: verzoek om tussenkomst
Datum: 11 novembre 2006 08:46:07
À: kabinet.vervotte


Antwerpen, 11.11.2006

Minister Inge Vervotte
Vlaams minister van Welzijn, Volksgezondheid en Gezin


Excellentie,

Betreft: woon- en leefproblematiek - verzoek om tussenkomst

In bijlage zend ik U een afschrift van mijn schrijven gericht aan Uw collega, de heer Marino Keulen, die als minister verantwoordelijk is voor het woonbeleid.

Het betreft hier een urgente kwestie zoals u ziet.

Hoe langer deze zaak blijft aanslepen, hoe meer dit ook de gezondheid van Mvr. de Croÿ zal schaden die als astmapatiënte bijzonder veel problemen heeft tengevolge van de woonomstandigheden die van overheidswege blijkbaar al jarenlang worden getolereerd.

Mvr. de Croÿ heeft trouwens niet alleen als astmapatiënte te lijden. Vanmorgen werd zij bijvoorbeeld om 6u 14 's morgens gewekt door het water dat door haar plafond de slaapkamer binnensijpelde.

In afwachting van uw antwoord en rekenende op uw tussenkomst, teken ik,

Met de meeste hoogachting,

Jan Boeykens
Arsenaalstraat 5/14
2000 Antwerpen
janboeykens@hotmail.com

--------------------

Brussel, 9.11.2006

De Heer Marino Keulen
Minister van Woonbeleid

Excellentie,

Betreft: verkrotting van woningen in Brussel - de zaak Prinses Jacqueline de Croÿ


Ik las zopas een artikel over de staat waarin de meeste woningen in Vlaanderen zich bevinden.

Alhoewel het artikel een positief beeld schetste van de woonsituatie in Vlaanderen, stel ik mij toch wel een aantal vragen omtrent de gegevens die in het artikel staan.

Mag ik misschien Uw aandacht vragen voor de volgende zaak: Drie jaar geleden ontmoette ik Prinses Jacqueline de Croÿ, wonende Faiderstraat 10 te 1060 Sint-Gillis.
In één van de kamers van het appartement dat zij in eigendom heeft, bleek er een lek te zijn waardoor er water van door het dak in een kamer sijpelde. Bij hevige regenval kwam er ongeveer een halve liter water naar binnen.

Het appartement van Mvr. de Croÿ maakt deel uit van het huis dat vroeger volledig in het bezit was van haar vader, Prins Leopold de Croÿ.
Na haar vaders dood werden de bovenste appartementen verkocht zodat er nu twee mede-eigenaars zijn.
De gemeenschappelijke zaken in het huis werd 'gerund' door een gespecialiseerde maatschappij die echter geen werk maakte van het lek in het dak.

Via het vredegerecht van Sint-Gillis werd er een jurist (Erik R.) van rechtswege aangesteld die als een 'goede huisvader' het huis moest beheren.
Van een goed beheer was echter geen sprake en de dhr. R. vroeg enorm veel geld waarvan men zich kan afvragen waarvoor het diende.
Het lek in het dak werd niet gedicht en na meer dan een jaar onderhandelen koos dhr. R. plotseling voor het peperdure dakterras dat de eigenaar van het appartement op de tweede verdieping wilde laten aanleggen.
Mme de Croÿ zou daarvan 2/3 moeten betalen.
De prijsvoorstellen van de twee ondernemers die mvr. Croÿ had gevonden om het dak te herstellen, werden door dhr. R. nauwelijks bekeken en uiteindelijk naar de prullenmand verwezen omdat het dakterras van de bovenwonende advocaat, absolute voorrang blijkt te hebben.

Na 3 jaar moeilijkheden, lopen er bij regenval soms honderden liters water in de voornoemde kamer van mvr. de Croÿ binnen. Die worden opgevangen in een paar kinderbaden.
Vorige week moest ik op drie dagen tijd maar liefst 270 liters met emmers verwijderen. Bij hevige regenval komen er nu ook een 50-tal liters in de slaapkamer van mvr. de Croÿ terecht die ook steeds meer en meer op een echte bouwval begint te lijken.

Ik begrijp niet hoe dit kan gebeuren terwijl er iemand van het gerecht werd aangesteld om het huis als een 'goede huisvader' te beheren.
Maakt deze manier van werken misschien deel uit van het Vlaamse en Brusselse woonbeleid ?

Hoe ernstig en onmenselijk de situatie in het appartement van mvr. de Croÿ is, kan U zien op de foto's die ik op een zopas geöpende nieuwsgroep inzake de algemene woonproblematiek heb laten zetten. Webadres van deze nieuwsgroep:
http://groups.msn.com/Woonbeleid-PolitiqueduLogement.

In afwachting van Uw antwoord en rekenende op Uw tussenkomst in deze zaak, teken ik,

Met oprechte hoogachting,

Jan Boeykens
Arsenaalstraat 5/14
2000 Antwerpen


PS. Het opgegeven telefoonnummer is van mevr. de Croÿ die ik van deze brief op de hoogte bracht.

17:15 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

Woon- en Gezondheidsbeleid: brief aan Minister Vervotte

 

Woon- en Gezondheidsbeleid van de Vlaamse regering: brief aan minister Vervotte

Image Hosted by ImageShack.us
Minister Inge Vervotte - Volksgezondheid


Van: Jan Boeykens
Objet: Woon- en leefproblematiek: verzoek om tussenkomst
Datum: 11 novembre 2006 08:46:07
À: kabinet.vervotte


Antwerpen, 11.11.2006

Minister Inge Vervotte
Vlaams minister van Welzijn, Volksgezondheid en Gezin


Excellentie,

Betreft: woon- en leefproblematiek - verzoek om tussenkomst

In bijlage zend ik U een afschrift van mijn schrijven gericht aan Uw collega, de heer Marino Keulen, die als minister verantwoordelijk is voor het woonbeleid.

Het betreft hier een urgente kwestie zoals u ziet.

Hoe langer deze zaak blijft aanslepen, hoe meer dit ook de gezondheid van Mvr. de Croÿ zal schaden die als astmapatiënte bijzonder veel problemen heeft tengevolge van de woonomstandigheden die van overheidswege blijkbaar al jarenlang worden getolereerd.

Mvr. de Croÿ heeft trouwens niet alleen als astmapatiënte te lijden. Vanmorgen werd zij bijvoorbeeld om 6u 14 's morgens gewekt door het water dat door haar plafond de slaapkamer binnensijpelde.

In afwachting van uw antwoord en rekenende op uw tussenkomst, teken ik,

Met de meeste hoogachting,

Jan Boeykens
Arsenaalstraat 5/14
2000 Antwerpen
janboeykens@hotmail.com

--------------------

Brussel, 9.11.2006

De Heer Marino Keulen
Minister van Woonbeleid

Excellentie,

Betreft: verkrotting van woningen in Brussel - de zaak Prinses Jacqueline de Croÿ


Ik las zopas een artikel over de staat waarin de meeste woningen in Vlaanderen zich bevinden.

Alhoewel het artikel een positief beeld schetste van de woonsituatie in Vlaanderen, stel ik mij toch wel een aantal vragen omtrent de gegevens die in het artikel staan.

Mag ik misschien Uw aandacht vragen voor de volgende zaak: Drie jaar geleden ontmoette ik Prinses Jacqueline de Croÿ, wonende Faiderstraat 10 te 1060 Sint-Gillis.
In één van de kamers van het appartement dat zij in eigendom heeft, bleek er een lek te zijn waardoor er water van door het dak in een kamer sijpelde. Bij hevige regenval kwam er ongeveer een halve liter water naar binnen.

Het appartement van Mvr. de Croÿ maakt deel uit van het huis dat vroeger volledig in het bezit was van haar vader, Prins Leopold de Croÿ.
Na haar vaders dood werden de bovenste appartementen verkocht zodat er nu twee mede-eigenaars zijn.
De gemeenschappelijke zaken in het huis werd 'gerund' door een gespecialiseerde maatschappij die echter geen werk maakte van het lek in het dak.

Via het vredegerecht van Sint-Gillis werd er een jurist (Erik R.) van rechtswege aangesteld die als een 'goede huisvader' het huis moest beheren.
Van een goed beheer was echter geen sprake en de dhr. R. vroeg enorm veel geld waarvan men zich kan afvragen waarvoor het diende.
Het lek in het dak werd niet gedicht en na meer dan een jaar onderhandelen koos dhr. R. plotseling voor het peperdure dakterras dat de eigenaar van het appartement op de tweede verdieping wilde laten aanleggen.
Mme de Croÿ zou daarvan 2/3 moeten betalen.
De prijsvoorstellen van de twee ondernemers die mvr. Croÿ had gevonden om het dak te herstellen, werden door dhr. R. nauwelijks bekeken en uiteindelijk naar de prullenmand verwezen omdat het dakterras van de bovenwonende advocaat, absolute voorrang blijkt te hebben.

Na 3 jaar moeilijkheden, lopen er bij regenval soms honderden liters water in de voornoemde kamer van mvr. de Croÿ binnen. Die worden opgevangen in een paar kinderbaden.
Vorige week moest ik op drie dagen tijd maar liefst 270 liters met emmers verwijderen. Bij hevige regenval komen er nu ook een 50-tal liters in de slaapkamer van mvr. de Croÿ terecht die ook steeds meer en meer op een echte bouwval begint te lijken.

Ik begrijp niet hoe dit kan gebeuren terwijl er iemand van het gerecht werd aangesteld om het huis als een 'goede huisvader' te beheren.
Maakt deze manier van werken misschien deel uit van het Vlaamse en Brusselse woonbeleid ?

Hoe ernstig en onmenselijk de situatie in het appartement van mvr. de Croÿ is, kan U zien op de foto's die ik op een zopas geöpende nieuwsgroep inzake de algemene woonproblematiek heb laten zetten. Webadres van deze nieuwsgroep:
http://groups.msn.com/Woonbeleid-PolitiqueduLogement.

In afwachting van Uw antwoord en rekenende op Uw tussenkomst in deze zaak, teken ik,

Met oprechte hoogachting,

Jan Boeykens
Arsenaalstraat 5/14
2000 Antwerpen


PS. Het opgegeven telefoonnummer is van mevr. de Croÿ die ik van deze brief op de hoogte bracht.

--------


Op 12.2.2007 en nadat Mevr. de Croÿ en ikzelf zwaar ziek waren geworden van het overnachten in de door waterschade vernielde slaapkamer, was er nog altijd geen antwoord gekomen van de minister.
Na 2 jaar heeft de door de vrederechter van Sint-Gillis aangestelde beheerder nog altijd niets gedaan tegen de waterinfiltratie. De vrederechter die geen aandacht besteedde aan de foto's van de toestand waarin het dak en de kamers zich bevinden, herbenoemde de beheerder een tiental dagen geleden voor een periode van 5 jaar. Hij gaf blijkbaar geen opdracht aan de beheerder om de waterinfiltratie tegen te gaan. Reeds een week lang zijn er arbeiders de trapzaal aan het wit schilderen en de trappen en deuren aan het vernissen. De kosten van deze werken zouden zo'n 10.300 Euro bedragen. Met dit bedrag had men niet alleen de waterinfiltratie kunnen tegen gaan maar ook een nieuw dak kunnen leggen. Maar het is blijkbaar de bedoeling om het dak verder te laten instorten zodat het gebouw gedeeltelijk kan gesloopt worden en de bovenbuur in staat is om een dakterras op de kosten van de mede-eigenaars te laten aanleggen.
De minister kreeg vandaag een herinneringsbrief toegestuurd.

13:19 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

Justice belge: la dignité humaine

 

La dignité humaine

Image Hosted by ImageShack.us

La charte des droits fondamentaux de l’Union Européenne

Arcticle 1 : Dignité humaine

La dignité humaine est inviolable. Elle doit être respectée et protégée.

'Tuer un homme, c’est aussi lui imposer de vivre dans un milieu où la mafia de la drogue est toute puissante' (Louis Escoyez, ingénieur civil, à propos des prisons belges - La Libre Belgique, 24/05/01). La dignité n’est pas seulement un droit fondamental. Elle constitue la base même des droits fondamentaux. Cette notion était déjà présente dans le Préambule de la Déclaration Universelle des Droits de l’Homme de 1948.

Les prisons belges : un déni du droit à la dignité humaine ?

Nombreux sont les témoignages dénonçant les conditions de vie épouvantables des prisonniers en Belgique. La violence physique et morale y est quasi permanente, la drogue et l’abus de médicaments y foisonnent, l’état des cellules et l’hygiène sont souvent déplorables. Les conditions de détention sont parfois à l’origine de graves dépressions, de folie, voire de suicides. Les prisons belges sont par ailleurs surpeuplées, principalement car la justice applique de façon plus restrictive la loi sur la libération conditionnelle. Un point positif : la Commission de la justice de la Chambre est en train de travailler sur un nouveau projet de loi définissant le statut du détenu. Celui-ci y est reconnu en tant que citoyen de droit à part entière, ayant accès à des droits et des obligations déterminées. Le projet de loi prend également en compte les droits des victimes et les intérêts de la société.

Les juges visitent les « cages » du palais de justice de Liège (Le Soir du 08/09/01).

Les conditions dans lesquelles sont maintenus les détenus en attente d’une audience, au palais de justice de Liège, attentent-elles à leur dignité ? Constituent-elles, comme le défend l’Ordre des avocats de Liège, un « traitement inhumain et dégradant, assimilable à une forme de torture ? » (…) « Il y a 34 cellules, 32 d’entre elles mesurent moins d’un mètre carré et pourtant, il n’est pas rare qu’on y enferme deux personnes », s’est étonné un avocat. (…).

Mise en situation

Faites l’expérience suivante. Divisez la classe en carrés d’un mètre, et placez-y deux élèves. Annoncez-leur qu’ils devront rester dans cet espace pendant trois heures, en attendant la fin des cours. Pas besoin d’aller jusqu’au bout de cette expérience pour se rendre compte de la promiscuité dans laquelle sont confinés les prisonniers au Palais de justice de Liège. Recueillez les réactions des élèves et posez-leur la question de savoir si ce traitement respecte la dignité humaine.

Questions

Quelles sont les mesures alternatives à la prison ? La technique du bracelet électronique est-elle utilisée en Belgique ? Quels en sont les résultats ?
Quelles sont les principaux problèmes des prisons belges ?
Cherchez d’autres exemples où la dignité humaine a été bafouée.

Pour en savoir plus

Moins de violence en prison ?, Le Soir, 13/02/01
Chambres intimes à l’ombre, Le Soir, 13/03/01
Cinq détenus évoquent la réalité de nos prisons, Carte Blanche, Le Soir, 23/03/01
Une formation pour éviter la prison, Le Soir, 12/04/01
L’effet Dutroux sur la loi belge, Le Soir, 28/04/01
Le système carcéral bafoue le droit à la santé, Le Soir, 17/05/01
La peine de mort existe encore en Belgique, La Libre Belgique, 24/05/01
Dossier du Vif-L’Express
Prisons : miroir des sociétés, dossier de Libertés, mensuel d’Amnesty, Mars 2001
Un monde sans prisons ?, Albert Jacquard, éd. Point Virgule/Seuil, 1993
Prison, François Bon, éd. Verdier, 1998
Sanctionner sans emprisonner, brochure du Ministère de la Justice, Service d’encadrement des mesures alternatives, Bd. de Waterloo, 115 1000 Bruxelles, tel. 02/542 78 51
Observatoire international des prisons, section belge, 91 Rue de l’Enseignement 1000 Bruxelles, tel. 02/209 62 80
Loft Story : une atteinte à la dignité humaine ?, voir la Carte blanche de Jean-Claude Guyot « Le contrôle de Loft Story : il y a des limites ! », Le Soir, 30/05/01

http://www.amnesty.be/doc/article1655.html/

07:13 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (1) |  Facebook |

11/02/2007

Guy Rommel, vrederechter

 

Vrederechter Guy Rommel over islamoloog Vermeulen
Ook een slechtziende vrederechter die soms wat te emotioneel reageert, kan interessante ideeën hebben...

Free Image Hosting at www.ImageShack.us

Vermeulen, een geval?

'Beroepshalve ben ik met duizenden islamitische gezinnen in contact gekomen. Een unieke ervaring, zowel voor België als voor Marokko. Het lijdt geen twijfel: islamoloog Vermeulen kent zijn zaak. Dat diplomaten en kamergeleerden zijn taal niet. lusten, verwondert niet. Vermeulen noemt man en paard en voedt zodoende een maatschappelijk debat waarvan de afwezigheid een democratie te gronde richt. Daarom alleen moest men Vermeulen, indien hij niet bestond, uitvinden.

Vijfentwintig jaar geleden werd vergeefs gewaarschuwd voor de schade aan het maatschappelijk weefsel verbonden aan de blijvende afwezigheid van migrantenbeleid en integratiebeleid. Getuigen op het terrein zagen toen ook drugs, met hun straatcriminaliteit, geleidelijk binnensijpelen. Die thema's aansnijden was in die tijd voor de gezagdragers al te veel. Subjectief onveiligheidsgevoel, heette het betweterig. Inmiddels is de maatschappelijke schade niet te overzien: het volstaat in Brussel voetgangers, automobilisten, inwoners en handelaars te ondervragen. Hun antwoord herhalen zou, naar verluidt, van racisme getuigen.

Inmiddels maakte de afwezigheid van migrantenbeleid en van integratiebeleid het Vlaams Blok groot. Recentelijk werd dan toch uitgepakt met een vluchtelingenbeleid en is er geld voor een grootstedelijk beleid. In Brussel en Antwerpen dreigt dan ook extreem-rechts. Zelfs het recept wordt door het Blok aangereikt. Alles draait immers uitsluitend om preventie, die bij nader toezien weinig meer omvat dan veiligheid.

Allerhande ersatzpolitie-uniformen kleuren het straatbeeld om bij de burger een veilig gevoel te wekken. Preventie helpt tegenwoordig heel wat mensen aan werk en is daarom electoraal lonend. Wellicht voorkomt dit het reële gevaar van oproer, waardoor de gevestigde orde in het gedrang komt: de minste vonk kan op elk ogenblik een Brusselse migrantenwijk in de fik zetten. Dat daarmee ook de veiligheid van de individuele burger verzekerd wordt, gelooft niemand.

De wakkere burger beseft vooral dat een veiligheidsbeleid zonder integratiebeleid van migranten weinig meer is dan dweilen met een open kraan. Een integratiebeleid concipiëren veronderstelt inzicht en moed om in de cultuur, de mentaliteit en de opvoeding van de migrant (en van de Belgen) te onderscheiden wat, bij contact met de gastmaatschappij, tot delinquent gedrag aanleiding geeft.

De manier waarop Vermeulen dat doet, is verfrissend temidden van het vertoon van de specialisten die pas na de verkiezing van de Islamitische Raad beseften dat er een fundamentalistisch probleem was, alsof dit niet in de sterren geschreven stond. Om enkele weken later met stelligheid te verkondigen dat het probleem dankzij de Staatsveiligheid van de baan was.

Magritte schilderde hoe België mogelijk te houden. Intussen steunen politici kortzichtig moskeeën die gesubsidieerde bastions van radicale vrouwendiscriminatie zijn, op zich al een voldoende voedingsbodem voor jeugddelinquentie. Een schoolvoorbeeld van beleid dat zichzelf vakkundig ondermijnt.

Vermeulen houdt de aandacht wakker. Hij waarschuwt. Hij vraagt een doordacht en moedig beleid, geen spektakel- democratie. Vermeulen toont de roeping van een universiteit, terwijl vooral daarbuiten hoofdzakelijk houten tongen klepperen.'

Guy Rommel

De auteur is vrederechter van Sint-Gillis en voorzitter van de Brusselse vzw Centre Familial Belgo-Immigrés.
http://www.flwi.ugent.be/cie/CIE/dossierds.htm

Verschenen in De Standaard van 26 april 2000.
Dossier Opiniestukken over "zaak Vermeulen" (april 2000)

15:45 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

Verkrotting: brief aan Minister Keulen

 

Verkrotting: brief aan Minister Keulen

Image Hosted by ImageShack.us
Minister Marino Keulen


Brussel, 12.2.2007

Minister Marino Keulen - Woonbeleid

Excellentie,

Betreft: Woonbeleid en Immoboliënpraktijken te Brussel

Op 9.11.2006 zond ik U een brief (zie bijlage) in verband met de verkrotting van het historisch huis in de Faiderstraat n° 10 te Sint-Gillis.

De verkrotting ontstond omdat de door de vrederechter aangestelde syndicus gedurende twee jaar lang 'vergat' om de waterinfiltratie doorheen het dak tegen te gaan omdat hij uiteindelijk alleen maar aandacht bleek te hebben voor het terras dat de bovenbuur op het dak wilde laten aanleggen.

Onlangs kwamen de Diensten Urbanisme en Hygiëne van Sint-Gillis en de Dienst Monumenten en Landschappen die de voorgevel van het huis hadden geklasseerd, een kijkje nemen in het huis.

Zij stelden de verkrotting vast alhoewel de syndicus die door de vrederechter van Sint-Gillis zopas voor een periode van 5 jaar werd herbenoemd, na zijn herbenoeming nog snel de opdracht had gegeven om werken aan de trapzaal op te starten.

De diensten stelden daarbij vast dat de toelating tot het aanleggen van het terras sinds 5 jaar verlopen was alhoewel zowel de syndicus als de vrederechter de toelating hadden gegeven om tevens op de kosten van de mede-eigenaars van het huis, met de werken aan het terras te beginnen.

Er is thans een juridische procedure lopende in deze zaak.

Ik weet dat u zich als minister niet in gerechtelijke procedures mag mengen en ik verwacht van U dus ook geen tussenkomst in gerechtszaken.

Toch had ik graag een antwoord gehad op de volgende vraag: Welke maatregelen denkt U als Minister die bevoegd is voor Woonbeleid te nemen om te voorkomen dat een immobiliënmaatschappij of wie dan ook, een huis om één of andere reden laat verkrotten ?

In afwachting van uw antwoord, teken ik,

Met de meeste hoogachting,

Jan Boeykens
Arsenaalstraat 5/14
2000 Antwerpen
(http://groups.msn.com/Woonbeleid-PolitiqueDuLogement)


Bedankt voor uw reactie!
We zullen uw vraag spoedig beantwoorden.

http://www.marinokeulen.be/index2.php

14:50 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |