25/02/2007

Kindermisbruiken werden doodgezwegen

 

Sp.a steekt alle zaken rond kindermisbruiken in de doofpot

Image Hosted by ImageShack.us
3.1.2007 - Herentalse gemeenteraadszitting

Verzonden aan de tevergeefs gecontacteerde parlementsleden:

Brussel, 25.2.2007 - Om verder te gaan:

Op 24.10.2006 (dat is dus al 4 maanden geleden) liet ik als voorzitter van de Werkgroep Morkhoven een Open Brief op het bureau van de Antwerpse procureur-generaal Christine Dekkers voor ontvangst afstempelen.

In deze brief waren een 30-tal processen-verbaals opgenomen waarin beschreven staat hoe het Herentalse Sp.a-bestuurslid Victor V. zedenfeiten met minderjarigen pleegde.

Normaal gezien zou je dan verwachten dat de procureur-generaal dan opdracht geeft aan het parket van Turnhout om deze zaak diepgaand te onderzoeken.

Het enigste wat er echter gebeurde, was dat Marcel Vervloesem van de Werkgroep Morkhoven op 15.11.2006 voor de klachten van Victor V. en de bende criminelen die volgens de schriftelijke verklaring van een zekere Peter Wouters voor hun klachten tegen Marcel Vervloesem door Victor V. betaald waren, werd vrijgesproken.

Ik stuurde een copie van onze Open Brief ook aan de redacties van de kranten die Marcel Vervloesem tengevolge van de klachten van Victor V. en de door hem betaalde bende, gedurende bijna 9 jaren lang als een 'kindermisbruiker' door het slijk hadden gesleurd.
Er kwam echter niet de minste reactie.
Zo verwonderlijk is dit misschien niet: de Vlaamse roddelpers schreef gedurende de voorbije 9 jaren ook geen woord over de -volgens een rapport van de federale politie- 88.000 slachtoffers in de kinderpornozaak Zandvoort die door het parket van Turnhout hadden moeten geidentificeerd worden.
Zij stelde zich zelfs geen vragen over het feit dat de kindermisbruikers en kinderpornoproducenten in deze zaak nooit opgespoord en vervolgd werden.

Ook van het Herentalse Sp.a-bestuur en de Herentalse burgemeester Jan Peeters (Sp.a) die Victor V. gedurende bijna 9 jaren onvoorwaardelijk hebben ondersteund door hem ondermeer tot bestuurslid van de Herentalse OCMW-raad te benoemen (Dienst Jeugdzaken), kwam er geen enkele reactie.

Ik stuurde een copie van onze Open Brief ook aan Sp.a-voorzitter Johan Vande Lanotte en de Sp.a-parlementsleden maar ook daarvan kreeg ik geen antwoord.

Het Sp.a-bestuur van Herentals plaatste Victor V. wel op een verkiesbare plaats voor de gemeenteraadsverkiezingen van 10 oktober 2006 zodat hij inmiddels tot gemeenteraadslid van de Stad Herentals werd verkozen.

Victor V. die alleen maar een fonetisch schrift hanteert (zonder hoofdletters, komma's en punten) werd op 2.1.2007 tot lid van de Herentalse politieraad benoemd waarvan burgemeester Jan Peeters de voorzitter is.

Het is dus duidelijk dat de Sp.a al de zaken in verband met kindermisbruik in de doofpot stopt.


Eerste gemeenteraad - Victor Vervloesem als lid van de politieraad...

'Gisteren was het eindelijk zo ver: de installatievergadering van de gloednieuwe gemeenteraad. Met knikkende knieën heb ik de eed afgelegd. Welke bijzonderheden kan ik u meedelen? Jan Peeters is naast burgemeester opnieuw voorzitter van de gemeenteraad. Deze mensen krijgen voor sp.a een zitje in de OCMW-raad: Leen De Wijze, Joke Bleys, Christophe Roodhooft en Frans Frenken. De sp.a politieraadsleden zijn Wies Verheyden, Vic Vervloesem, Anne-Mie Hendrickx en Liese Bergen.' (Info website Liese Bergen)

PS. Sp.a: 'Sociaal, Progressief, Alternatief' - Partij van de Vlaamse socialisten

Info - contact: http://groups.msn.com/WerkgroepMorkhoven
janboeykens@hotmail.com - issakaba@skynet.be

20:55 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

24/02/2007

Woonbeleid in Brussel: brief

 

De woningsituatie in Brussel

Image Hosted by ImageShack.usImage Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.usImage Hosted by ImageShack.us

Brussel 24.2.2007

Geachte Heer,

Ik moet u melden dat Mevr. de Croÿ en ik nog altijd niet volledig hersteld zijn van de ersntige ziekte die we hebben opgelopen door jarenlang in een slaapkamer te hebben moeten slapen die nu door de vochtigheid en de schimmels in een zodanig verval is geraakt dat ze met de belendende kamer moest ontruimd worden.

Intussen gaat de waterinfiltratie gewoon verder.
Twee dagen geleden was ik verplicht om nog eens 110 liters (11 emmers) water te transporteren en weg te gieten die door het dak van Mevr. de Croÿ gelekt waren.

Zoals u weet is de door de vrederechter aangestelde syndicus (advocaat-immobiliënexpert) die gedurende de twee voorbije jaren het huis moest beheren, grotendeels verantwoordelijk voor deze gang van zaken.

In plaats van het dak te laten herstellen, opteerde deze man immers uiteindelijk voor het terras van de bovenbuur waarvoor de toelating bij de administratie van de gemeente Sint-Gillis reeds gedurende vijf jaar blijkt te zijn verlopen.
Gedurende twee jaar lang deed de man niets tegen de waterinfiltratie alhoewel het zijn plicht was om als een 'goede huisvader' het huis te beheren.
De toenemende waterinfiltratie zorgde voor tal van schadelijke gevolgen voor het huis en de gezondheid van de inwoners.
Alhoewel de syndicus bij de burgemeester van Sint-Gillis over de 'partijdigheid' van de gemeentediensten ging klagen, bestaat er geen enkel excuus voor zijn nalatigheid. Feiten zijn nu éénmaal feiten.
Het is dan ook compleet onbegrijpelijk dat dergelijke praktijken door bepaalde autoriteiten worden ondersteund.
De syndicus kon daardoor gedurende de voorbije weken al het geld van de eigenaars (60% van de ongeveer 20.000 Euro komt van Mevr. de Croÿ) zonder enige medezeggingsschap van Mevr. de Croÿ op gebruiken.
Het geld werd uitsluitend besteed om het dakterrasje van de eigenaar van het dakappartement tiptop in orde te brengen en de trapzaal + de inkomhal op een 'decoratieve' manier te laten schilderen.
Dit gebeurde dan nog door een maatschappij die alleen in woningdecoratie gespecialiseerd is en die dus ook niet over de nodige professionele vakmensen beschikt om alle werken uit te voeren.
De werken werden door de als een notaris betaalde arbeiders van de firma, zelfs niet eens beeindigd als men de sinds een week loshangende electriciteitskabels en de met papier overplakte trappen bekijkt.
De syndicus betaalde ook de architect die de bovenbuur voor de aanleg van zijn gedroomd dakterras had aangesteld en vergat natuurlijk ook zichzelf niet.

Ik begrijp niet goed waarom Mevr. de Croÿ en ik verplicht zijn om zich in hun eigen appartement tegen de regen te gaan verschuilen en waarom de syndicus het geld niet op de eerste plaats aan de herstelling van het dak besteedde. Dat is zowel voor het welzijn van het huis als voor de gezondheid van een aantal bewoners toch het meest dringende, dacht ik.
Ik krijg ook hoe langer hoe meer de indruk dat de hoogdringende reparatie van het dak van Mevr. de Croÿ door de syndicus en de andere eigenaars van het huis, met alle mogelijke middelen geblokkeerd wordt.
Blijkbaar genieten de eigenaar van het dakterrasje van een paar vierkante meters (kosten 4.000 Euro waarvan 60% door Mevr. de Croÿ werd betaald) en het plan van de bovenbuur voor een luxeterras van bijna 20.000 Euro (60 % daarvan zou door Mevr. de Croÿ moeten betaald worden), van een partijdige voorkeursbehandeling.

Het is schandalig dat Mevr. de Croÿ moet betalen voor terrassen waarmee de mede-eigenaars van de zon kunnen genieten terwijl zij zelf in onmenswaardige omstandigheden moet zien te overleven en dagelijks moet vaststellen dat men haar appartement in een ongezonde krotwoning verandert.
Moeten de hoge kosten van de uitgevoerde werken, de dagelijkse pesterijen en de juridische procedures misschien dienen om Mevr. de Croÿ uit haar appartement te jagen zodat wat er van haar appartement tenslotte nog overblijft, voor een habbekrats aan één of andere vastgoedmakelaar of woningspeculant verkocht kan worden ?
Bepaalde immobiliënmaatschappijen zijn nu éénmaal gespecialiseerd in dit soort praktijken.

Ik vind dat de Brusselse hoofdstedelijke regering en meer bepaald de ministers die bevoegd zijn voor het Woon- en Gezondheidsbeleid voor deze toestand mede verantwoordelijk zijn.

Op een gegeven moment dacht ik dat de vrederechter van Sint-Gillis ons in deze zaak zou helpen maar deze herbenoemde de syndicus zopas voor een periode van vijf jaar.
De houding van de vrederechter heeft mij zodanig verrast dat ik mij ook op dit gebied vragen begin te stellen.
Waarom was de vrederechter totaal niet geinteresseerd in de foto's die Mevr. de Croÿ waarop de erbarmelijke toestand van haar woning te zien is ? Waarom snoerde de vrederechter mij de mond toen ik hem rustig in een paar woorden wilde vertellen dat ik gedurende de twee voorbije jaren zo'n 5.000 liters water heb moeten wegdragen ? Was hij zo gebeten op de kritiek die Mevr. de Croÿ op de syndicus uitoefende dat hij reeds op voorhand had beslist in plaats van de zaak ernstig te onderzoeken ? Was hij meer geschokt door dat berichtje over de syndicus op het Internet waarvan de bovenbuur hem een copietje bezorgde dan door de foto's van het huis dat gedeeltelijk op instorten staat ? Hoe is het mogelijk dat een door een vrederechter benoemde syndicus de hoognodige werken aan een dak niet moet laten uitvoeren en het al zover gekomen is dat, na zijn herbenoeming, er daar na een paar weken geen geld meer voor overblijft ?

Ik las zopas in een brochure van Justitie dat de vrederechter de rechter is 'die het dichtste bij de burger staat'. Dat houdt echter ook in dat een vrederechter rekening moet houden met de emoties van een burger die -bij wijze van spreken- gedurende twee jaar in de regen heeft moeten slapen.

Ik vraag me af wat ik kan doen.
Moet ik nu met Mevr. de Croÿ naar een andere rechter stappen ? Moet ik blijven wachten tot dat de Diensten rond 'Wonen' en 'Volksgezondheid' van Sint-Gillis de gepaste maatregelen nemen ? Moet ik op de tussenkomst van de Brusselse Gewestregering rekenen ?

Ik voel mij met de dag wanhopiger en dat vertaalt zich door mijn schrijven naar alles en iederéén die in Vlaanderen, Brussel of Europa iets met het Woon- en Gezondheidsbeleid te maken heeft.

Ik ben zeker niet van plan om mij terzake het zwijgen te laten opleggen en begin mij steeds meer en meer vragen te stellen rond het terzake gevoerde beleid in Brussel Hoofdstad en daarbuiten.
Hoeveel slachtoffers zou dit beleid al gemaakt hebben ?
Uit mijn opzoekingen weet ik immers dat het hier over tienduizenden dossiers gaat en dat het te maken heeft met allerlei geldspeculaties van woningmaatschappijen die van de waanzinnige wordende woning- en huurprijzen in de Europese hoofdstad willen profiteren.

In afwachting van uw antwoord, teken ik,

Met vriendelijke groet,

Jan Boeykens
Werk- en Verblijfadres:
Faiderstraat 10, 1060 Sint-Gillis (Brussel)

Afschrift: Voorzitter Europese Commissie, Voorzitter Europees Parlement, Europese parlementsleden, ministers, parlementsleden, federale ombudsman,


Nationaal Informatie Centrum voor Mede-eigenaars vzw: http://www.nicm.be/start.asp
- Centre National d'Information pour Copropriétaires asbl: http://www.cnic.be/start.asp

Dag van de Mede-eigenaar - Symposium vrijdag 30 maart 2007
Journée du Copropriétaire - Colloque vendredi 30 mars 2007
Salle "Eugène Dupréel", l'ULB à Bruxelles
Université Libre de Bruxelles, Institut de Sociologie, 44, avenue Jeanne à 1050 Bruxelles

Info: http://www.dagvandemede-eigenaar.be/

http://groups.msn.com/woonbeleid-PolitiqueduLogement/

15:38 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

23/02/2007

Sénat: La copropriété forcée - la loi du 30 juin 1994

 

La copropriété forcée: la loi du 30 juin 1994

Image Hosted by ImageShack.us

3-152 - Belgische Senaat - Handelingen

Donderdag 23 februari 2006 - namiddagvergadering

Vraag om uitleg van mevrouw Clotilde Nyssens aan de vice-eerste minister en minister van Justitie over «de moeilijkheden inzake de mede-eigendom» (nr. 3-1393)

De voorzitter. - De heer Hervé Jamar, staatssecretaris voor Modernisering van de Financiën en de Strijd tegen de fiscale fraude, toegevoegd aan de minister van Financiën, antwoordt.

Mme Clotilde Nyssens (CDH). - Depuis que je m'intéresse à cette matière, je découvre tous les jours qu'elle est bien plus complexe que je ne le pensais et qu'elle est génératrice de conflits.

La loi du 30 juin 1994 a créé un nouveau régime relatif à la copropriété forcée. L'objectif de cette loi était de résoudre les difficultés rencontrées dans la pratique par suite de lacunes législatives.

Aujourd'hui, plus de dix ans après l'entrée en vigueur de cette loi, de très nombreuses questions subsistent.

Quelles sont les règles à respecter pour convoquer l'assemblée générale des copropriétaires ? Qui doit la convoquer ? Quels sont les délais à respecter ? Un ordre du jour doit-il être joint à cette convocation ? Peut-on délibérer sur un point non inscrit à l'ordre du jour ? Que doit contenir le procès-verbal de cette assemblée générale et dans quel délai doit-il parvenir aux copropriétaires ?

Dans quel délai une action en justice peut-elle être intentée par un copropriétaire contre une décision irrégulière de l'assemblée générale ? Quel est le point de départ de ce délai ?

Lorsqu'un copropriétaire intente une action contre l'association des copropriétaires et que sa prétention est déclarée fondée par le juge, doit-il participer aux frais d'avocat de la copropriété en tant que membre de l'association des copropriétaires ?

Qui tient les comptes de la copropriété ? Suivant quelles règles comptables ? À quel moment les copropriétaires sont-ils informés ? Sous quelle forme ?

Quelle est la mission du conseil de gérance ? De quels pouvoirs dispose-t-il ?

Il est évident que les réponses à ces questions ne peuvent être données facilement. En effet, toutes les copropriétés ne sont pas les mêmes, les petites ne fonctionnent pas comme les moyennes ou les grandes. En outre, la dimension économique des coûts de la copropriété - je pense aux grands immeubles à rénover - est déterminante.

Les difficultés sont nombreuses en la matière et une concertation s'impose avec tous les acteurs, notamment les associations de propriétaires et de syndics, confrontés quotidiennement à ces questions, au point que le Centre national d'information pour copropriétaires organise, en mars, un colloque sur le sujet. Par conséquent, il serait nécessaire et opportun d'évaluer la loi de 1994.

Pour anticiper sur les propositions de loi à venir en la matière, et je songe à en déposer une, la ministre ne pourrait-elle mettre sur pied une commission d'évaluation de cette loi à l'instar de la commission spéciale chargée d'évaluer les effets de la loi du 20 février 1991 relative aux baux à loyers, commission mise sur pied en juin 1994 par le ministre de la Justice de l'époque ? Les relations entre les différentes parties me paraissent tellement tendues dans ce secteur et l'équilibre tellement difficile à trouver qu'il me semble indispensable de se consulter, de discuter et de s'informer avant de déposer des propositions de loi.

---------------------

M. Hervé Jamar, secrétaire d'État à la Modernisation des finances et à la Lutte contre la fraude fiscale, adjoint au ministre des Finances. - Je lis la réponse de la ministre de la Justice.

Le gouvernement s'est récemment lancé dans un vaste plan socio-économique en faveur du logement, lequel, faut-il le rappeler, est un droit garanti par la Constitution. Tous mes efforts vont dans ce sens. Cela constitue pour moi la première des urgences. Toutefois, la loi de 1994 pose plusieurs questions techniques et d'interprétation. Une évaluation de la loi serait positive.

Eu égard à la technicité des questions posées, il convient de les faire préalablement examiner par des spécialistes, avant de les soumettre à un dialogue avec l'ensemble des parties intéressées.

Les conclusions de ce groupe de travail serviront de base à une réforme de la loi qui pourra apporter les réponses adéquates aux questions pratiques qui se posent actuellement. Je vais donc charger mon administration de constituer ce groupe de travail aussi vite que possible.

---------------------

Mme Clotilde Nyssens (CDH). - Je remercie la ministre. Cette réponse me satisfait pleinement.

13:28 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

19/02/2007

Malafide syndici staan boven de wet (1)

 

Klachten weggelachen

Image Hosted by ImageShack.usImage Hosted by ImageShack.usImage Hosted by ImageShack.us

Geen grotere cynicus dan de syndicus - Marc André en Bruno Larmuseau van het het NICM sturen klagers meestal door naar het Belgische Instituut voor Vastgoedmakelaars: 'Spijtig dat ze steevast een standaardbriefje terugkrijgen dat hun klacht is aangekomen, om er vervolgens weinig meer over te horen.’

----------------------

Een syndicus van een Blankenbergs flatgebouw liep tegen de lamp. Bleek dat hij smeergeld kreeg van bedrijven die allerhande klusjes mochten uitvoeren in het gebouw.
Dat de man de enige sjoemelende beheerder is, valt te betwijfelen. De praktijk lijken wijdverspreid, meldt Cathy Galle.

Drie computers, enkele telefoons en voor de rest kasten vol dossiers.
Het muffe appartementje, met uitzicht op de VTM-gebouwen in Vilvoorde, is duidelijk te klein geworden. De dossierkasten puilen uit. “Dit zijn stuk voor stuk klachten over syndici in flatgebouwen”, zegt Marc André, voorzitter van het Nationaal Informatie Centrum voor Mede-eigenaars (NICM).
Nu steeds meer mensen een appartement kopen en in elk gebouw met minimum twee mede-eigenaars een syndicus, eenbeheerder namens de eigenaarvereniging van een flatgebouw, verplicht is, is dat best begrijpelijk. Maar de jongste weken steeg het aantal klachten nog eens spectaculair.
Halfweg juli raakte bekend dat het parket van Brugge en de cel corruptiebestrijding van de federale politie een onderzoek zijn gestart tegen een syndicus uit Blankenberge die smeergeld kreeg van firma’s die diensten uitvoerden in het flatgebouw dathij beheerde (DM 14/7).
“Een goeie zaak”, noemt voorzitter André de evolutie. “Klachten zijn er genoeg, maar bewijzen vinden dat er gesjoemeld wordt, is aartsmoeilijk. Dus werden de klachten gewoon weggelachen.
Mensen die volhielden dat er iets was, werd verweten spoken te zien. Het is nu, met de zaak in Blankenberge, dat er voor het eerst er echte aanwijzingen zijn. Het toont ook duidelijk aan dat er wel degelijk iets serieus aan de hand is binnen de sector.”

Regen van facturen

Lieve Duron wordt al meer dan twintig jaar verweten spoken te zien. Eind jaren zeventig kocht ze een droomappartement inHeverlee.
Ruim, prachtige ligging, mooi uitzicht en alles erop en eraan. Als snel kwam de ontgoocheling. “De algemene kosten die ik te betalen kreeg, bleken driemaal zo hoog als in het huurappartement dat ik voordien bewoonde”, vertelt ze.
“De makelaar zei me dat dat wel zou veranderen, zodra de inrichtingskosten achter de rug waren. Dat klopte aan geen kanten. Ik zag de kosten elk jaar stijgen, telkens met 10 tot zelfs 20 procent.”
Duron begon de rekeningen die ze kreeg nauwlettend te onderzoeken. “Ik voelde dat er zaken niet klopten, maar kon niet meteen zeggen wat. Zelf was ik ook niet zo goed op de hoogte. Wat weet ik nu over prijzen voor een gevelreiniging bijvoorbeeld. Maar hoe meer ik mij er ging in verdiepen, hoe meer ik achterover viel.
Het geld van de autostaanplaatsen ging niet naar de eigenaars, zoals het hoort, maar naar het onderhoud van de tuin. Voor dat onderhoud stond een onvoorstelbaar aantal uren ingeschreven.”
Of dit. De syndicus kocht, met geld van de eigenaars uiteraard, dertien afvalcontainers.Tegelijkertijd steeg de rekening van de vuilniszakken spectaculair.
“De televisieantenne moest na vijf jaar al worden vernieuwd. Alle kosten werden verhaald op ons, de mede-eigenaars. Het ging jaarlijks om een bedrag tussen enkele honderdduizenden tot ver boven het miljoen.”
De toestand ging van kwaad naar erger. “Er werden kabels vervangen zonder dat de mede-eigenaars wisten waarom. Ze werkten aan de terrassen zonder wat te zeggen. Rekeningen van aardgas of olie liepen onverklaarbaar sterk uiteen. De automatische opener van de garagepoort werdvolledig vervangen, terwijl die best nog te herstellen was. En ga zo maar verder.”
Wanneer de syndicus plots met het plan komt aanzetten voor een volledig nieuwe verwarmingsinstallatie, een kost van enkele miljoenen, is voor Duron de maat vol. Ze neemt contact op met de Koninklijke Vereniging van Belgische Gasvaklieden. Die sturen enkele experts naar het flatgebouw om de installatie te bekijken. Wat blijkt?
Hoewel de eigenaars jaarlijks een niet onaardig bedrag neertellen voor onderhoud van de installatie bleek die nauwelijksonderhouden te zijn. Conclusie van de experts luidde dan ook: eens goed schoonmaken en de installatie kan nog jaren mee.
Na dat voorval begon de pedagoge zich te verdiepen in de rechtsbeginselen. Ze moest wel.De syndicus bestookte haar met gerechtelijke procedures en dreigementen. “Ik kan het aantal dagvaardingen dat ik gekregen heb bijna niet meer tellen. Ik heb bijna alle procedures gewonnen.
Het was gewoon pure intimidatie.” De andere mede-eigenaars meekrijgen in het protest was moeilijk. Een groep van 120 mensen, waarvan een deel nauwelijks geïnteresseerd was in de vergaderingen en gewoon in alle vertrouwen betaalde wat de syndicus hen vroeg, is moeilijk te mobiliseren.
Ook bij de vrederechter, die bevoegd is bij dergelijke conflicten, vond ze weinig gehoor. “De wet op de mede-eigendommen is zo vaag dat een rechter er alle kanten mee opkan. Soms oordeelt de rechter zelfs dat hij in een conflict gewoon geen uitspraak kan doen, omdat er geen duidelijke wetgeving over is.”
Een gang van zaken die ook Roger Moens maar al te goed kent. Samen met de 143 mede-eigenaars van het gebouw in Aalst waar hij zijn appartement had, heeft het hem vijf jaar gekost om de syndicus te vervangen. Moens en zijn buren ontdekten vijf jaar geleden dat hun syndicus smeergeld kreeg van een gevelreinigingsfirma, die voor de gedane werken ongeveer twee keer zoveel vroeg aan de bewoners als soortgelijke firma’s. De syndicus kreeg 5 procent commissie op alle werken.

Een mede-eigenaar die klachten heeft over een syndicus kan twee dingen doen: of hij stapt naar de vrederechter, of hij dient een klacht in bij het Belgische Instituut voor Vastgoedmakelaars (BIV), zeg maar de Orde van makelaars en syndici. Moens en zijn buren deden allebei. Acht keer oordeelde de vrederechter of het hof van beroep dat de syndicusin fout was. “Een veroordeling voor het ontvangen van smeergeld zat daar niet bij, dat is nu eenmaal nogal moeilijk tebewijzen”, stelt Roger Moens.
“Maar er zaten wel veroordelingen bij voor slecht beheer. Zo stond bijvoorbeeld in het contract dat wij met hem hadden dat de bestaande verzekeringen na zijn aanstelling gewoon door moesten lopen. Hij had die echter allemaal afgesloten en ondergebracht bij een bevriend verzekeraar.
Voor een ander groot werk had hij ook een lening afgesloten zonder onze toestemming. Wij moesten wel elke maand de interesten betalen. Dat soort zaken.”
Niet alleen de syndicus speelde vals, hij betrok er ook de voorzitter van de beheerraad van het gebouw bij. “Die persoon kreeg allerhande procentjes en voordelen op voorwaarde dat hij de syndicus bleef steunen. Met z’n tweetjes hebben ze ons veel geld afhandig gemaakt. De combinatie zorgde er ook voor dat we de syndicus niet wegkregen. Om de één weg tekrijgen, is namelijk de toestemming van de ander nodig.”
De bewoners zochten dan maar hun toevlucht tot het BIV.
Ze stuurden hun klachten formeel op naar het instituut, vergezeld van de acht vonnissen tegen de beheerder. Groot was dan ook de verbazing toen ze de beslissing van het tuchtrechtelijk college te lezen kregen.
In beslissing nummer 187 van 4 april 2003 stelt het BIV dat “de tenlasteleggingen niet bewezen zijn” en dat “de syndicus geen enkele deontologische fout heeft gemaakt”.
Het beroepsinstituut spreekt hem dan ook volledig vrij. Hij krijgt op de koop toe een attest waarop staat dat hij zijn job prima doet.
Moens is dan ook niet echt te spreken over het BIV. “Na onze klacht zijn we nooit uitgenodigd om ons relaas te komen doen. Er is ons ook nooit verteld dat er een uitspraak was. Het was pas toen de syndicus met zijn ‘goed rapport’ aan kwam dragen dat we vernamen hoe de vork in de steel zat. Achteraf hoorden we dat er beroepsmogelijkheden zijn tegen een vonnis. Maar hoe kun je nu in beroep gaan als je niet weet dat het kan en je ook niet weet dat er een beslissing is?”

BRON : DE MORGEN – 31 JULI 2004 – ‘Reporter’ de nieuwsbijlage van De Morgenhttp://www.nicm.be/pdf/persberichten/pb040731.pdf.


Nationaal Informatie Centrum voor Mede-eigenaars vzw: http://www.nicm.be/start.asp
- Centre National d'Information pour Copropriétaires asbl: http://www.cnic.be/start.asp

Dag van de Mede-eigenaar - Symposium vrijdag 30 maart 2007
Journée du Copropriétaire - Colloque vendredi 30 mars 2007
Salle "Eugène Dupréel", l'ULB à Bruxelles
Université Libre de Bruxelles, Institut de Sociologie, 44, avenue Jeanne à 1050 Bruxelles

Info: http://www.dagvandemede-eigenaar.be/

Nieuwsgroep Wonen: http://groups.msn.com/woonbeleid-PolitiqueduLogement/

13:37 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (1) |  Facebook |

17/02/2007

Brussel: Vlaamse ministers geven niets om nederlandstalige burgers

 

Vlaamse politici geven niets om nederlandstalige burgers in Brussel

Image Hosted by ImageShack.usImage Hosted by ImageShack.us

De: Jan Boeykens
Objet: Ministers Keulen en Vervotte: doofpotpolitiek
Date: 17 février 2007 11:13:34 GMT+01:00
À: kabinet.vervotte@vlaanderen.be

Cc: elio@dirupo.net, kafka.be, email@federaalombudsman.be, karel.degucht@skynet.be, euro-ombudsman@europarl.eu.int, kabinet.keulen@vlaanderen.be, info@ibgebim.be, bclerfayt@schaerbeek.irisnet.be, georgette.vanmuylem@ibz.fgov.be, bruno.Tobback@vlaamsparlement.be, mdaif@parlbru.irisnet.be, kabinet.moerman@vlaanderen.be, info@huytebroeck.irisnet.be, redliege.lameuse@sudpresse.be, elke.roex@vlaamsparlement.be, sarah.raman@e-gov.be, sven.gatz@vlaamsparlement.be, Celine.delforge@ecolo.be, hdineur@picque.irisnet.be, kabinet.vanmechelen@vlaanderen.be, optima.bolan@tele2.fr, magda.destrijcker@premier.fed.be, courrier@uce-europe.com, etomas@parlbru.irisnet.be, Els.Ampe@belcobel.be, hans.bracquene@ibz.fgov.be, redactie@belga.be, cabinet.bourgmestre@charleroi.be, brigitte.wiaux@lachambre.be, caroline.gennez@s-p-a.be, milquet@lecdh.be, christine.mahieu@e-gov.be, dsterckx@europarl.eu.int, philippe.courard@gov.wallonie.be, info@smet.irisnet.be, nadine.destrijcker@kab.verwilghen.fgov.be, gvanhengel@vanhengel.irisnet.be

Image Hosted by ImageShack.us

Kort bericht

De foto's op http://groups.msn.com/Woonbeleid-PolitiqueDuLogement waarop te zien is hoe het dak van het huis in de Faiderstraat n° 10 te Sint-Gillis (Brussel) gedeeltelijk naar beneden gestort is doordat de door de Vrederechter van Sint-Gillis aangestelde syndicus gedurende twee jaar lang niets ondernam tegen de waterinfiltratie (met als gevolg dat er 5.000 liters water doorsijpelden), blijken voortdurend van het Internet te worden gehaald.

De syndicus die een advocaat-immobiiënexpert is en die niet zozeer belangstelling heeft voor het dak maar wel voor andere zaken die in de toekomst wel eens heel wat geld zouden kunnen opleveren, werd zopas door de vrederechter van Sint-Gillis voor een periode van 5 jaar herbenoemd omdat hij zich als een 'goede vader des huizes' getoond had...

De Vlaamse minister van Woonbeleid, Marino Keulen (VLD), en de Vlaamse minister van Gezondheidszorg, Inge Vervotte (CD&V), werden reeds enkele maanden geleden van de doelbewuste verkrotting van het huis en het gevaar ervan voor de gezondheid van de bewoners (die ziek werden) op de hoogte gebracht maar vonden dit dossier blijkbaar onbelangrijk.

Beide ministers werden enkele dagen geleden opnieuw gecontacteerd maar voeren een doofpotpolitiek alhoewel minister Vervotte op haar website over het 'vertrouwen van de burger' en het opnemen van haar 'ministriële verantwoordelijkheid' spreekt.

Wat moeten de Vlamingen in Brussel van dergelijke Vlaamse politici nog geloven ?

Jan Boeykens
http://groups.msn.com/Woonbeleid-PolitiqueDuLogement

11:47 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

15/02/2007

Vlaamse ministers nemen hun verantwoordelijkheid niet op

 


Waarom geen radicale acties in Brussel, de hoofdstad van Europa ?

Image Hosted by ImageShack.us
Minister Inge Vervotte - Volksgezondheid


Van: Jan boeykens
Verzonden: donderdag 15 februari 2007 17:27:40
Aan: kabinet.vervotte@vlaanderen.be
Cc: beznalogov@hotmail.com, bjeurkie@hotmail.com, gostly@msn.com, homersimpson_773@hotmail.com, ingeschoonbaert@hotmail.com
Onderwerp: Vlaamse ministers nemen hun verantwoordelijkheid niet op

Brussel, 12.2.2007

Inge Vervotte
Vlaams minister van Welzijn, Volksgezondheid en Gezin
Koolstraat 35
1000 Brussel

Excellentie,

Betreft: Woon- en gezondheidsbeleid van de Vlaamse regering - Faiderstraat 10, 1060 Sint-Gillis en elders

Ik las vandaag op Uw website dat U met de leden van de Vlaamse regering vooral vertrouwen wil geven door verantwoordelijkheid op te nemen maar ik vrees dat ik daarin teleurgesteld zal worden.

In mijn brief van 11.11.2006 waarvan een copie in bijlage, schreef ik zowel U als de Vlaamse Minister van Woonbeleid Marino Keulen (VLD) over de doelbewuste verkrotting (op dezelfde manier als immobiliënmaatschappijen dat doen) van het historische pand in de Faiderstraat n°10 te Sint-Gillis-Brussel. De voorgevel van het Van Rysselberghe ontworpen huis werd immers door de Dienst Landschappen en Monumentenzorg in 1995 geklasseerd.

Ik kreeg echter geen antwoord van Minister Keulen en Uwentwege alhoewel ik in mijn brieven mededeelde dat het huis tengevolge van de waterinfiltratie van soms 270 liters op drie dagen tijd, in een ware bouwval werd herschapen waardoor de gezondheid van Mevr. de Croÿ die eigenares is van de tweede verdieping en die aan een ernstige vorm van astma lijdt, zwaar werd geschaad.

Intussen is de situatie er niet beter op geworden. De dakbalken worden langzaam rot en zowel de muren als de vloer verkeren in zeer slechte staat. Het plafond is op bepaalde plaatsen zelfs al naar beneden gekomen.

De syndicus die door de vrederechter van Sint-Gillis voor een periode van twee jaar werd benoemd en die als advocaat gespecialiseerd blijkt te zijn in immobiliën, heeft immers niets gedaan om de waterschade tegen te gaan. Hij vindt namelijk dat het dak moet vervangen worden door een terras dat de bovenbuur (die advocaat is) er grotendeels op de kosten van de mede-eigenaars zou willen laten aanleggen.

De toestand is er zelfs zodanig op verslechterd dat ik met mevr. de Croÿ een 14-tal dagen geleden zwaar ziek (longonsteking-achtige hoestbuien en koortaanvallen) ben geworden waarvan we nog altijd niet hersteld zijn.
We werden verplicht om de slaapkamer te ontruimen en logeren nu in een kamer van het appartement.

Op 16.1.2007 kwam deze zaak voor de vrederechter van Sint-Gillis die tot mijn verwondering niet de minste aandacht besteedde aan de foto's die de ernst van de waterschade lieten zien.
Toen ik vrederechter Rommel wilde uitleggen dat ik zo eventjes 5.000 liters ( 5 ton ) water op twee jaar tijd in emmers diende weg te dragen en dat ik mede het slachtoffer was van deze wantoestand, liet de vrederechter mij verstaan dat ik daar 'niets mee te maken had'.
Vervolgens riep hij mevr. de Croÿ bij zich op het matje. Zij was 'te emotioneel en te onsamenhangend en kon de zaak beter aan haar advocaat overlaten'.
Nadien las ik in het vonnis dat de vrederechter, van de bovenbuur een copie van een artikel op het Internet ontvangen had waarin mevr. de Croÿ -volgens de vrederechter- op een 'denigrerende manier' over de door hem aangestelde beheerder had gesproken.
De vrederechter vond dat het hier om een 'ernstige processuele deloyaliteit' ging en stelde dat een burgerlijk proces 'een zaak van Justitie was dat niet in het openbaar moest gevoerd worden'. 'Dit was onaanvaardbaar in een rechtsstaat en mevr. de Croÿ had haar geloofwaardigheid in deze zaak verloren', aldus de vrederechter.
Het verwondert mij gelukkig niet dat men in een moderne rechtsstaat geen kritiek mag leveren op een door de rechter aangestelde beheerder die met iemands eigendom en leven speelt.

Een 14-tal dagen geleden werd de beheerder voor een periode van maar liefst 5 jaar herbenoemd. Aan de waterinfiltratie doorheen het dak werd er nog altijd niets gedaan.
In de plaats daarvan zijn er een paar arbeiders al een week lang de trapzaal, de trappen en deuren aan het schilderen.
De kosten van deze werken zouden zo'n 10.300 Euro bedragen.
Met dit bedrag had men niet alleen de waterinfiltratie kunnen tegen gaan maar ook een nieuw dak kunnen leggen.

Ik denk dan ook dat het de bedoeling is om het dak langzaam te laten instorten zodat het gebouw gedeeltelijk kan gesloopt worden waardoor de bovenbuur een dakterras voor zijn 'loft' op de kosten van de mede-eigenaars kan laten aanleggen.

Een paar weken geleden kwamen de Diensten Urbanisme en Hygiëne van Sint-Gillis + de Dienst Landschappen en Monumentenzorg de schade opmeten in het appartement van mevr. de Croÿ en tot mijn verwondering wisten zij mij te vertellen dat de aanvraag voor de aanleg van een terras reeds vijf jaar verlopen was.
Dat was de vrederechter en de door hem aangestelde beheerder blijkbaar ontgaan...
De beheerder schreef daarop een brief naar de burgemeester van Sint-Gillis waarin hij het verwijt maakte dat de Diensten Urbanisme en Hygiëne zich 'partijdig' opstelden.

Ik vraag u niet, Excellentie, om in rechtszaken tussen te komen alhoewel vrederechter Rommel zelf, heel wat politiek gekruide uitspraken over het migranten- en integratiebeleid doet. Maar ja, dat is zijn probleem.

Wel vraag ik om uw tussenkomst op het vlak van de Vlaamse Volksgezondheid.

Ik ben er immers van overtuigd dat ik niet het enige Vlaamse slachtoffer ben van immobiliën-achtige toestanden waarbij men bewust een huis of een gedeelte van een huis laat verkrotten zonder dat er rekening wordt gehouden met de gezondheid van de bewoners en ik vind dat de Vlaamse overheid tegen dergelijke wantoestanden moet optreden. Dat maakt nu éénmaal deel uit van het politieke vertrouwen en de politieke verantwoordelijkheid waarover U spreekt.

Gezien Woonbeleid en Gezondheidsbeleid in de voornoemde dossiers niet van elkaar zijn los te koppelen, verzoek ik U tevens om terzake contact te laten opnemen met Uw politieke collega, minister Keulen.

In afwachting van Uw antwoord, teken ik,

Met de meeste hoogachting,

Jan Boeykens
Arsenaalstraat 5/14 2000 Antwerpen
janboeykens@hotmail.com issakaba@skynet.be
(http://groups.msn.com/Woonbeleid-PolitiqueDuLogement)


Van: Jan Boeykens
Objet: Woon- en leefproblematiek: verzoek om tussenkomst
Datum: 11 novembre 2006 08:46:07
À: kabinet.vervotte

Antwerpen, 11.11.2006

Minister Inge Vervotte
Vlaams minister van Welzijn, Volksgezondheid en Gezin

Excellentie,

Betreft: woon- en leefproblematiek - verzoek om tussenkomst

In bijlage zend ik U een afschrift van mijn schrijven gericht aan Uw collega, de heer Marino Keulen, die als minister verantwoordelijk is voor het woonbeleid.

Het betreft hier een urgente kwestie zoals u ziet.

Hoe langer deze zaak blijft aanslepen, hoe meer dit ook de gezondheid van Mvr. de Croÿ zal schaden die als astmapatiënte bijzonder veel problemen heeft tengevolge van de woonomstandigheden die van overheidswege blijkbaar al jarenlang worden getolereerd.

Mvr. de Croÿ heeft trouwens niet alleen als astmapatiënte te lijden. Vanmorgen werd zij bijvoorbeeld om 6u 14 's morgens gewekt door het water dat door haar plafond de slaapkamer binnensijpelde.

In afwachting van uw antwoord en rekenende op uw tussenkomst, teken ik,

Met de meeste hoogachting,

Jan Boeykens
Arsenaalstraat 5/14
2000 Antwerpen
janboeykens@hotmail.com

--------------------

Brussel, 9.11.2006

De Heer Marino Keulen
Minister van Woonbeleid

Excellentie,

Betreft: verkrotting van woningen in Brussel - de zaak Prinses Jacqueline de Croÿ

Ik las zopas een artikel over de staat waarin de meeste woningen in Vlaanderen zich bevinden.

Alhoewel het artikel een positief beeld schetste van de woonsituatie in Vlaanderen, stel ik mij toch wel een aantal vragen omtrent de gegevens die in het artikel staan.

Mag ik misschien Uw aandacht vragen voor de volgende zaak: Drie jaar geleden ontmoette ik Prinses Jacqueline de Croÿ, wonende Faiderstraat 10 te 1060 Sint-Gillis.
In één van de kamers van het appartement dat zij in eigendom heeft, bleek er een lek te zijn waardoor er water van door het dak in een kamer sijpelde. Bij hevige regenval kwam er ongeveer een halve liter water naar binnen.

Het appartement van Mvr. de Croÿ maakt deel uit van het huis dat vroeger volledig in het bezit was van haar vader, Prins Leopold de Croÿ.
Na haar vaders dood werden de bovenste appartementen verkocht zodat er nu twee mede-eigenaars zijn.
De gemeenschappelijke zaken in het huis werd 'gerund' door een gespecialiseerde maatschappij die echter geen werk maakte van het lek in het dak.

Via het vredegerecht van Sint-Gillis werd er een jurist (Erik R.) van rechtswege aangesteld die als een 'goede huisvader' het huis moest beheren.
Van een goed beheer was echter geen sprake en de dhr. R. vroeg enorm veel geld waarvan men zich kan afvragen waarvoor het diende.
Het lek in het dak werd niet gedicht en na meer dan een jaar onderhandelen koos dhr. R. plotseling voor het peperdure dakterras dat de eigenaar van het appartement op de tweede verdieping wilde laten aanleggen.
Mme de Croÿ zou daarvan 2/3 moeten betalen.
De prijsvoorstellen van de twee ondernemers die mvr. Croÿ had gevonden om het dak te herstellen, werden door dhr. R. nauwelijks bekeken en uiteindelijk naar de prullenmand verwezen omdat het dakterras van de bovenwonende advocaat, absolute voorrang blijkt te hebben.

Na 3 jaar moeilijkheden, lopen er bij regenval soms honderden liters water in de voornoemde kamer van mvr. de Croÿ binnen. Die worden opgevangen in een paar kinderbaden.
Vorige week moest ik op drie dagen tijd maar liefst 270 liters met emmers verwijderen. Bij hevige regenval komen er nu ook een 50-tal liters in de slaapkamer van mvr. de Croÿ terecht die ook steeds meer en meer op een echte bouwval begint te lijken.

Ik begrijp niet hoe dit kan gebeuren terwijl er iemand van het gerecht werd aangesteld om het huis als een 'goede huisvader' te beheren.
Maakt deze manier van werken misschien deel uit van het Vlaamse en Brusselse woonbeleid ?

Hoe ernstig en onmenselijk de situatie in het appartement van mvr. de Croÿ is, kan U zien op de foto's die ik op een zopas geöpende nieuwsgroep inzake de algemene woonproblematiek heb laten zetten. Webadres van deze nieuwsgroep: http://groups.msn.com/Woonbeleid-PolitiqueduLogement.

In afwachting van Uw antwoord en rekenende op Uw tussenkomst in deze zaak, teken ik,

Met oprechte hoogachting,

Jan Boeykens
Arsenaalstraat 5/14
2000 Antwerpen


De Vlaamse ministers geven niets om de gezondheid en woonsituatie van de nederlandstaligen in Brussel terwijl iedere burger het recht heeft op een dak boven het hoofd dat hem beschermt tegen regen en barre weeromstandigheden.
Waarom geen radicale acties in Brussel, de hoofdstad van Europa ?

Aan: agnesdescamps, agneswie, alatriel_cuthalion, alfred_remis, amberbonnet42, amit_54321, amurang, anandavatar, andre.koppens, Andreotte, andresvandenborre, ange_vava, angelothebrain, ann_lievens, ann.rampelbergh, annane47, anneleen.peetermans, annemiedarding53, annie.meysseman, antaltoll, barbara-1979, bartvandersteene, basketbal_girl_1987, beerke-52, bertlezy, bertvaneck, beznalogov, bjeurkie, gostly, homersimpson_773, ingeschoonbaert, ingridlievaart, inna_koen, InterIuris, janboeykens, jancolson, janettedanyi, janeuitkessel, jansen_dongen, jazeker_b, jd253649, jdercq, jeanes54, jeangunst, jecajo, jekewouters, jerrybibi, jetty8321, jfbouwmeester, jgkleinen, jijibken, jkleijn, jnec_2, jocreten, joerischneider, johandenys, johanna918, joost_jst1, jordyver, joskevandevin, jozef_putman, jpcathoir, jry377, juliaroosje, kaatjekok64, karel_theuns, karen_degeest, karinvanderaerschot, kat_vandeun, katharina_18, katrien_boon, katteke_dalemans, katyvalencia, keesdommisse, kevincorneillie, kg_online, killahtje, kimtwal14, kiro, kizmet_666, knorrieke_95, koen_lievens, krishaesendonck, krisstrijbos, kristien_bogaert, kristien_switsers, kristienvandenbergh, kunsttechniek, kuypers.walther, kuypers77, kwebbel532, laila_789_68, lainey79, largo4u, laura4tiara, liliane.deloose, lucolga, t134807, taffein, willow_whittaker

http://armoede.multiforum.nl
http://groups.msn.com/Woonbeleid-PolitiqueduLogement

20:48 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

13/02/2007

Het dossier Nihoul en de geörganiseerde misdaad in België (1)

 

Het dossier Nihoul · Herwig Lerouge

Free Image Hosting at www.ImageShack.us

Hoofdstuk 7 - Een arm zo lang als de Donau

Vanwaar de inschikkelijkheid tegenover Nihoul in bepaalde kringen bij politie en gerecht, zelfs in de zaak Dutroux? Het antwoord ligt ongetwijfeld in het web van relaties dat Nihoul twintig jaar lang heeft kunnen weven. De kringen waar hij zich vooral in de jaren '80 ophield, leveren hem een schat aan relaties op waarop hij later beroep kan doen voor allerlei gunstjes en bemiddelingen, voor zichzelf of voor zijn entourage. Het onderzoek van de parlementaire commissie heeft aangetoond dat 'het milieu van de seksfuiven dat Nihoul vooral in de jaren '80 frequenteerde, een bron van relaties vormde die hij later voor zichzelf of voor de mouvance Nihoul zou aanspreken om allerlei gunsten en tussenkomsten te verkrijgen. Het onderzoek heeft uitgewezen dat er wel degelijk relaties, die hun oorsprong vonden in het betrokken milieu, zijn blijven doorwerken op het professioneel functioneren van sommigen.'[1]

Seks, relaties en chantage

Vanaf november 1981 gaat Nihoul heel vaak naar Les Atrébates. Vanaf september 1982 met Marleen De Cokere. Na de sluiting verhuizen ze, samen met eigenaar Forgeot, naar The Dolo, dat zijn hoofdkwartier wordt, Marleen is er zelfs gedomicilieerd. Nihoul: 'In het begin ging ik alleen uit nieuwsgierigheid. Dan maakte ik er een paar vrienden. We gingen er soms naartoe om iets te drinken of voor een spelletje kaart (poker).'[2] Nihoul omschrijft hier heel goed een van de pijlers van zijn business: ik maakte er wat vrienden. De commissie-Dutroux vertaalt deze zin door: 'Bij die gelegenheid ontmoet Nihoul een reeks personen met wie hij relaties aanknoopt.'[3]
Nihoul heeft een neus voor relaties. Toen hij nog in Spa woonde, in zijn café Le Truc, 'zorgde hij ervoor dat er culturele of andere vooraanstaanden aanwezig waren', zegt zijn ex-vrouw.[4] 'Alle vedetten die optraden in het casino van Spa, kwamen bij ons langs', zegt Nihoul.[5] Zijn zus Jacqueline herinnert zich dat ze er Georges Pradez ontmoette, de presentator die later erg beroemd werd bij de RTBF.
Marleen De Cokere legt het grote voordeel uit van dit soort clubs: 'Je leert er heel veel mensen kennen en niet om het even wie.'[6] Een getuige signaleert inderdaad dat er ''s avonds regelmatig enorme auto's voor het café stonden, de grote luxe, om het even waar geparkeerd, zonder dat ze daar problemen mee kregen'.[7] We hebben het al gehad over de klanten van The Dolo, over de traiteur Rodel, over Jacques Genevois en de criminoloog en advocaat Edouard Vanhuyneghem, oftewel Doudou. Voor Nihoul zijn mannen zoals Doudou belangrijk. Tijdens een verhoor op 10 oktober 1996 zegt hij: 'Vanhuyneghem, die wordt nog magistraat.'[8] Hij kent zelfs zijn adres van buiten.
De ledenlijst van Les Atrébates en van The Dolo is gevuld met wat men zakenlui noemt, rijke zelfstandigen en hogere kaders. Er zit een restaurantuitbater bij uit de buurt van het slachthuis van Anderlecht, een industrieel die in leer doet en met een Porsche rijdt, de eigenaar van een vastgoedkantoor, een verkoopsdirecteur van Philips, een directeur van Janssen Pharmaceutica, een invoerder van champagne, een directeur van Frère-Bourgeois en een familielid van Frère, de directeur voor België van Vittel-Perrier, de vertegenwoordiger van het bedrijf Van Hool voor het Franstalige deel van het land, een kader van Arthur Andersen, nog een van het reclameblad Vlan, een bandenverdeler en iemand die in hotelporselein doet. Een wereldvedette wielrennen en een vedette van het Franse chanson 'kwamen er elke keer dat ze in België waren' en zaten er naast advocaten, de man van een onderzoeksrechter van Brussel, een voorzitter van de handelsrechtbank, Claude Leroy, voormalig substituut en kabinetschef van minister van Justitie Jean Gol, B. Devisscher, voormalig vrederechter in Vorst die ondertussen overleden is en een goeie kennis was van rechter Van Espen. Devisscher was elke avond van de partij en organiseerde ook feestjes thuis in Ukkel.[9]
En natuurlijk ook politici. Nihoul ontmoet er bijvoorbeeld de liberaal Serge Kubla (MR), huidig minister Economie van het Waalse Gewest. Ze zien elkaar nog eens op het golfterrein La Bawette in Overijse en bij de vrije radio van Nihoul. Die zegt van Kubla dat hij 'geen beschermer was, aangezien hij slechts regionaal volksvertegenwoordiger was'.[10] De getuigen spreken ook over een Luiks politicus die in 1996 nog altijd actief was maar geen minister meer.[11] Ook de kabinetschef van de liberale minister Damseaux zou er geweest zijn, tussen 1984 en 1988. Nihoul gaat er om met hoge ambtenaren, o.a. Roger Nolet, ex-directeur van de dienst BTW in Brussel. De chauffeur van The Dolo, Van Keerberghen, bracht hem elke week terug naar huis in Namen. Hij woonde daar in een huis dat er aan de buitenkant uitzag als een arbeidershuis maar binnen een echt paleis was. Nolet ging minstens eens per week naar Les Atrébates, later naar The Dolo, soms met zijn medewerkers, soms zonder. Als hij er was, stroomde de champagne. Hij kon op één avondje wel 10.000 frank uitgeven. Vaak eindigde dat met een tocht langs de luxehoerenkasten van Sint-Gillis, in het gezelschap van Forgeot. Er stond altijd een tafel voor hem klaar in exclusieve restaurants zoals de Villa Lorraine en de Truite d'argent. Zelfs een hoge ambtenaar kan zich zo'n leventje natuurlijk niet permitteren. Nolet had zo zijn neveninkomsten. Hij betaalde Forgeot als een soort ronselaar, om 'klanten' te zoeken die problemen hadden met de fiscus. Nolet regelde dan die grote dossiers - alleen de grote - in ruil voor smeergeld, zo'n 10 à 20 procent.[12] We weten niet of de verklaringen daarover een gerechtelijk staartje hebben gekregen.Dat chique wereldje gaat om met beruchte gangsters. Dat blijkt uit de verklaringen van een anoniem maar goed geïnformeerd iemand aan de adjunct-commissaris van Sint-Pieters Woluwe.[13] Onder hen de bende Haemers, met vader Achille en zoon Patrick, die destijds Vanden Boeynants ontvoerde en overvallen pleegde op geldtransporten. Michel Vander Elst, de advocaat die betrokken was geweest bij de ontvoering van Vanden Boeynants, was er ook een vaste klant, altijd in het gezelschap van Nihoul. Hij zou aan dezelfde getuige verteld hebben dat hij partners zocht voor zijn avondjes via de zoekertjes. Jean-Claude Darville, de wapenleverancier van de bende Haemers en van extreem-rechts in de Practical Pistol Shooting-kringen, staat op de oudste ledenlijsten, die van voor 29 juni 1981. Er zijn aanwijzingen dat men de killers van de Bende van Nijvel in die kringen moet zoeken. Nihoul ontmoet er ook Jean-Louis Delamotte, directeur van ASCO[14] met wie hij later zaken doet, en Jean-Pierre Gaban, een vroegere autoracer die garagist werd en hem een Porsche aan de hand deed.
De politie wist heel goed wat zich in Les Atrébates en later in The Dolo afspeelde. Maar de bezoekjes van de gerechtelijke politie bleven altijd zonder gevolg. Niet voor niets. Volgens Forgeot waren de commissarissen van de GP van Brussel, Frans Reyniers en Georges Marnette, en hun collega Guy Collignon, regelmatige klanten. Om te infiltreren, zeggen ze zelf, maar volgens Forgeot alleen voor de seksfuiven. 'Bij hun aankomst hadden ze de gewoonte mij hun dienstwapens te overhandigen zodat ik ze veilig kon opbergen', zegt hij.[15] Politieagenten van Etterbeek gingen er af en toe iets drinken maar 'hoofdinspecteur Eveillard zat er haast elke dag urenlang en bracht de uitbaters op de hoogte van de lopende onderzoeken'. Hij zou hen onder andere hebben gewaarschuwd dat men de geluidshinder zou komen meten na een klacht van de buren. Die meting leverde natuurlijk niets op. Hij zou ook gemeenteraadslid Tombeur, nog een klant van The Dolo, op de hoogte hebben gebracht van een lopend onderzoek tegen hem wegens pedofilie. Dolores Bara, uitbaatster van The Dolo, ging hem zelfs opzoeken op het commissariaat, op de dienst radio.[16] Net als Nihoul komt deze inspecteur ook in La Piscine, een andere seksclub in Etterbeek.[17]
De politie van Etterbeek is er ook wanneer Nihoul samen met Forgeot seksavondjes organiseert in het kasteel van Faulx-les-Tombes, eigendom van de gemeente Etterbeek. Nihoul minimaliseert zijn rol: 'Eigenlijk ben ik maar naar één zo'n avondje geweest. Ik bleef heel de avond aan de bar hangen. Ik was stomdronken. Ik ben niet zo'n exhibitionist. Ik zonder mij liever af en die avond was dat onmogelijk. Beeld je in: er waren honderd vrouwen en honderd mannen.'[18] Andere getuigen daarentegen zeggen dat Nihoul veel vaker in Faulx kwam.
In die kringen is 'normvervaging', zoals de commissie-Dutroux dat beleefd noemt, tot principe verheven. Terwijl de notabelen, onder wie Nihoul, zich te buiten gaan, verzekeren leden van de politie van Etterbeek buiten de ordedienst. Het gewone personeel wordt naar huis gestuurd. De politie waakt over de seksfuiven van de rijken, op kosten van de belastingbetaler. En van controle op het gebruik van openbaar bezit was in Etterbeek nauweljks sprake. Michel Timmermans, broer van een schepen van Etterbeek, was zaakvoerder van dit kasteel. Als er controle kwam 'stopte Timmermans de boekhouder die op controle kwam een vrouw en wat flessen in de arm. Het bedrag van zijn aankopen vermenigvuldigde hij met 2,5. Zijn vriendin en medezaakvoerder had de keukenmeubels en -uitrusting gestolen voor haar restaurant dat ze tien kilometer verderop uitbaatte', zegt Nihoul.[19] Arlette, een bordeelhoudster uit Namen, ging regelmatig naar het kasteel met Afrikaanse meisjes. Ze was er op de seksavondjes. Nihoul ging soms naar haar toe samen met Timmermans. Ze dronken de whisky van het kasteel op 'maar we zijn niet naar bed geweest'.[20]In de zomer van '83-'84 lopen de kosten in Faulx-les-Tombes wel dermate uit de hand dat de burgemeester Léon Defosset een audit bestelt. Hij vraagt een rapport over het beheer van het kasteel aan... Marleen De Cokere! Wellicht had een politiecommissaris of een gemeenteraadslid uit het klantenbestand van The Dolo haar grote kwaliteiten als zaakvoerster geprezen. Ze had net haar café Le Clin d'Oeil failliet laten verklaren, met de doorslaggevende hulp van Nihoul, uiteraard. Marleen woont dus een maand in het kasteel met Nihoul, op kosten van de Etterbeekse belastingbetaler. De jongeren van Radio-Activité, de radio van Nihoul, mogen mee. Waarop burgemeester Defosset beslist de boel te verkopen. Een vastgoedpromotor uit Hoei, belast met de verkoop, ontdekt er bij een bezoek in 1990 sporen van de festiviteiten: matrassen in de kelders, een slipje in een luster...
Verscheidene rijkswachters waren regelmatige klanten van The Dolo, onder hen een officier en onderofficieren. Ook Albert Toch, hoofdcommissaris van de gerechtelijke politie van Brussel kwam vaak in de club.[21] Hij wordt zelfs uitgenodigd op de verjaardag van Dolores Bara in Kraainem, een feest waar ook Nihoul aanwezig is. Hij gaat uit met de zus van rechter Devisscher, een van de trouwste klanten van The Dolo.
In 1983 is ook de bar van Nihoul, Le Clin d'oeil, vlak bij de Zavel, erg in trek bij de politie en de onderwereld. Onder de klanten Jean-Pierre Gaban,[22] Haemers, rijkswachter Léonard en de onvermijdelijke Toch. Volgens de dienster Agnes Dumont trakteerde Nihoul vier van de vijf consumpties, aan verschillende politieagenten van Brussel.

Politieke reclame als bron van relaties

In het begin van de jaren '80 speelt Nihoul dj bij de vrije radio Radio Activités in Etterbeek. Hij stelt zichzelf voor als een vroegere presentator van RTL en wordt bij de radio binnengeloodst door Didier Genart, die er tussen 1981 en 1987 de leiding heeft. Genart is de schoonzoon en parlementaire secretaris van burgemeester Defosset van Etterbeek. Bij Radio Activités omringt Nihoul zich steevast met jongeren en artiesten, voor wie hij avondjes organiseert in de gemeentezaal van Etterbeek. Hij nodigt er populaire zangers uit, zoals Claude Barzotti. Dankzij zijn wekelijkse uitzending 'zestig minuten om je te overtuigen' ontvangt Nihoul vooraanstaanden uit alle beroepen en van alle slag, 'van tippelaarster tot minister, via de advocaat en de oplichter', zegt hij zelf. Zijn doel: 'Mensen beter leren kennen, met hun gevoelens, hun emoties en te weten komen waarom ze die weg in hun leven gekozen hebben.'[23] En vooral: relaties leggen die van pas kunnen komen.
Maar hij wil zijn eigen radio. Hij overhaalt Claude Barzotti hem 500.000 frank te lenen waarmee hij in augustus 1985 Radio JMB opzet, Jean-Michel Bruxelles. Nihoul wordt voorzitter van de vzw JMB. Marie-Bernard Dore houdt zich bezig met het nieuws, samen met Jean-Louis Bogaerts, persattaché van José Demaret (minister van Defensie) en daarna van Jean-Pierre Grafé (van wie hij zei dat het een pedofiel was). Barzotti ziet zijn geld nooit terug, ondanks een gerechtelijke beslissing in zijn voordeel.
De radio wordt geïnstalleerd op de 27ste verdieping van het Rogiercentrum in Brussel. Maar Nihoul krijgt geen licentie en vraagt hulp aan Jean-Pierre Brouhon. Brouhon is 'een vriend aan wie ik het te danken heb dat ik in het volley-wereldje terechtkwam; hij zat in het kabinet van Picqué en was PS-gemeenteraadslid in Elsene'.[24] Ze kennen elkaar sinds de jaren '70, toen Annie Bouty zijn vriend Georges Frisque verdedigde. Brouhon zal een trouwe vriend blijven en aanwezig zijn op het feest voor de 50ste verjaardag van Nihoul. In de tijd van JMB vraagt Brouhon aan Nihoul een rechtstreekse uitzending te wijden aan een wielerwedstrijd die hij organiseert. Hij geraakt onder de indruk van het bijzonder professionele materiaal op de hoogste verdieping van de Rogierbuilding en van de touringcar van waaruit Nihoul de uitzendingen de ether instuurt. Volgens Nihoul 'leefde de radio van reclame en van het Club House'. Maar een decreet op de vrije radio's tekent het doodvonnis. Niet dat die radio anders niét op de fles was gegaan want zoals altijd betaalt Nihoul de huur en de onkosten niet. De eigenaar van het gebouw, de firma Véronimmo, verkrijgt een uitzettingsbevel. Het materiaal wordt in beslag genomen. Maar Nihoul gaat in de tegenaanval en wint het pleit voor de handelsrechtbank, tegen de leverancier van het zendmateriaal. Hij verkrijgt zelfs een dwangsom tegen de uitbater van het Rogiercentrum, Interger, zolang die de sleutels niet teruggeeft. Natuurlijk kent Nihoul volk in de Handelsrechtbank, dank zij The Dolo. De voorzitter bijvoorbeeld, mijnheer Logis.[25]
Het is ook in het begin van de jaren '80 dat hij Burstin ontmoet, toen kabinetschef van Jean Gol en vandaag woordvoerder van het kabinet van Louis Michel. Michel verdedigt zijn medewerker: 'Voor zover ik weet, loopt er geen enkel gerechtelijk onderzoek tegen de heer Burstin, noch in het kader van de zaak Dutroux, noch in welk ander kader ook. Toen hij adjunct-kabinetschef was en woordvoerder van de toenmalige vice-premier en minister van Justitie, kreeg de heer Burstin, zoals vele anderen, aanvragen van de heer Nihoul voor een bemiddeling in verband met de regularisatie van de situatie van buitenlanders die in België verblijven. In het kader van zijn functies en zonder dat hij ooit een standpunt innam omtrent de grond van die aanvragen - wat ook niet in zijn bevoegdheid ligt - maakte Burstin telkens en gewoon de aanvragen over aan de bevoegde dienst van het ministerie van Justitie om er gevolg aan te geven zoals het hem goeddunkte; zelf stuurde hij alleen een bericht van ontvangst en bracht hij zijn correspondent op de hoogte van de transmissie. In die omstandigheden zie ik geen enkele reden om de huidige organisatie van mijn kabinet te wijzigen.'[26] Nihoul houdt staande dat hij Burstin ontmoette en met hem belde.[27]
Het feit dat de PRL in die tijd op de verdieping onder Radio JMB huisde, heeft in grote mate bijgedragen aan de nuttige contacten binnen de liberale partij, die bijna heel de jaren '80 aan de macht was. Nihoul mikt op de top. Hij leert Jean Gol kennen, toen voorman van de Franstalige liberalen (PRL) en minister van Justitie van 1981 tot 1988. Ze ontmoeten elkaar dankzij minister van Staat André Damseaux (PRL), een oude kennis van Nihoul uit Verviers. Damseaux stelt Nihoul voor aan Gol bij de lancering van de PRLW in 1980. Ik heb Gol zes of zeven keer gezien, zegt Nihoul. Van bij hun eerste ontmoeting vraagt hij hem wie zich bezighoudt met de buitenlanders. Dat is Jean-Claude Godefroid, toen administratief directeur van de Dienst Vreemdelingenzaken, later hoofd van de Staatsveiligheid. Het is de zus van Godefroid die hem voorstelt aan Nihoul. Zij is het hoofd van de Office des Propriétaires, die expertises uitbesteedt aan Nihoul. Ze kennen elkaar van The Dolo. Wat is de wereld toch klein. Godefroid zal aanvankelijk ontkennen dat hij Nihoul kent.[28]
Maar de speurders ontdekken in de archieven van Bouty een brief van Nihoul aan Godefroid, gedateerd op 21 januari 1987, om hem te bedanken voor verschillende tussenkomsten.
De huidige minister-president van het Brusselse Gewest, de Donnea, kwam naar Radio JMB en zag Nihoul later nog eens in de galerij Lorelei van zijn echtgenote. Nihoul maakte op zijn radio reclame voor die galerij.

VDB en co

Nihoul is goeie maatjes met de CEPIC, de rechtervleugel van de PSC (Franstalige christen-democraten) onder leiding van Vanden Boeynants en de beruchte Zwarte Baron de Bonvoisin, de financier van het extreem-rechtse Front de la Jeunesse. Zijn collega op het kantoor van Bouty, Philippe Deleuze, is actief in de CEPIC. Deleuze is de schoonbroer van onderzoeksrechter Van Espen en schept daarover op. Hij zou een rol hebben gespeeld in de benoeming van Van Espen en hij kon dus een wederdienst verwachten, zei hij. Deleuze bekleedt tal van mandaten. Hij is raadsman van de sociale huisvestingsmaatschappij La Vie Laekenoise. Hij zetelt in de raad van bestuur van de Groothandelsmarkt van Brussel, in de animatiecommissie van de Noordwijk, in het comité van schoolmaaltijden, in het Théâtre Royal du Parc, in de Brusselse zwembaden, in de Internationale Dienst voor Toerisme, in de dienst voor gezinshulp en in een hele reeks sportverenigingen. Hij beheert de boekhouding van de vzw Tentoonstellingspark, voorgezeten door Vanden Boeynants, en wordt zelfs voorzitter van de Berg van Barmhartigheid (BVB), de openbare kas voor leningen. Na geruchten over gesjoemel moet Deleuze in 1992 ontslag nemen bij de BVB. Een jaar later wordt hij aangehouden wegens oplichting en geldverduistering. Samen met bouwpromotor Jean Lefort drukte hij 50 miljoen frank achterover ten nadele van zijn klanten. Op 27 juni 1996 wordt hij veroordeeld tot dertig maanden met uitstel.
De vzw Tentoonstellingspark beheert lucratieve stadseigendommen. Er circuleren miljarden en de controle is er alles behalve strikt.
De bekende Brusselse banketbakker Edouard Nihoul, neef van, was destijds voorzitter van de Brusselse CEPIC. Hij beschrijft zijn gehate neef als animator en organisator van alles-en-nog-wat voor Paul Vanden Boeynants zijn vriendin Viviane Baro 'Michel Nihoul hielp tijdens de electorale campagnes. Vanden Boeynants kon hem op een gegeven moment niet meer luchten of zien. Ik heb gelezen dat hij nu ontkent dat hij ooit iets te maken heeft gehad met Vanden Boeynants. Ik moet daar mee lachen'.[29] De banketbakker verwijst wellicht naar de politieke campagnes die Nihoul in '85-'86 organiseerde voor Philippe Deleuze, Jean-Paul Dumont en PRL-gemeenteraadslid Claude Michel, die overstapte naar het Front National.
Nihoul biedt zich bij Deleuze aan als campagneleider voor de gemeenteraadsverkiezingen van 1988. Deleuze staat op de lijst van Jean-Louis Thys (PSC). Hij neemt het aanbod aan. Volgens Deleuze zijn ze voor de verkiezingen uit elkaar gegaan omdat het niet klikte. Maar volgens de vrouw van Deleuze, Françoise Van Espen, zou Nihoul verschillende campagnes voor haar man hebben gevoerd.[30] In het kader van de campagne organiseert hij een beurs in een tent op het Bockstaelplein, een autorally, zitdagen in café's, een braderie en een paar affichecampagnes. Hij lanceert een nieuw bier, La Laekenoise. Telkens beschikt hij over het feestmateriaal van de stad Brussel, gratis. Maar hij betaalt de leveranciers niet en die zitten al snel achter hem aan.
Dankzij Deleuze had Nihoul ex-premier Vanden Boeynants al persoonlijk leren kennen in het kader van de affaire-Centre Médical de l'Est. In november 1981 ontmoette hij hem op de zetel van de PSC in Brussel, samen met Deleuze. Hij vroeg hem te bemiddelen voor dokter Guffens (zie hoofdstuk 6) bij de leider van de PS, de later vermoorde André Cools. Vanden Boeynants zei niet nee, 'op voorwaarde dat men hem de namen zou onthullen van de politici die alles samen zo'n 5 miljoen frank smeergeld zouden hebben gekregen (van Guffens)'.[31] Vanden Boeynants deed niets voor niets. De relatie met Vanden Boeynants hield jaren aan.
In het begin van de jaren '90 werkte Guy Eschweiler in de Havenlaan, rechtover de opslagplaats van Nihoul. Hij zegt dat hij er Vanden Boeynants en de extreem-rechtse advocaat Jean-Paul Dumont vaak heeft gezien.[32] Niet verwonderlijk dus dat Nihoul ook opduikt in de kringen van andere beschermelingen van Vanden Boeynants, zoals de schepen van Financiën van de stad Brussel, Lefère. Vanden Boeynants is hem helemaal in West-Vlaanderen gaan opdiepen. Hij biedt hem een notarispraktijk aan in Vilvoorde en later in Brussel, voor als het mis zou lopen in de politiek. Hij benoemt hem tot fractieleider van de CVP-PSC in de Kamer. Lefère bekleedt deze functie van 1961 tot 1968. Van 1977 tot 1995 is hij schepen van Financiën van Brussel. Zijn macht is niet onaanzienlijk: hij zou een procureur-generaal hebben laten benoemen. De familie Lefère vertoeft in de grijze zone tussen politiek en misdaad.
De schoonzoon van Lefère is ingenieur Dhanani, vertegenwoordiger van het bedrijf CEI in Eurosystems, een consortium rond de Generale Maatschappij, het hart van de Belgische haute finance van die tijd. Eurosystems was een consortium van de belangrijkste Belgische bedrijven die deelnamen aan de bouw van een groot ziekenhuis in Saudi-Arabië. Koning Albert II was nauw betrokken bij het project, dat een gigantische flop werd. Het faillissement bracht grootschalige corruptie aan het licht. Topverantwoordelijken uit Saudi-Arabië waren 'omgekocht' via een netwerk van callgirls. Dhanani was de man die de werken (en de bezoekjes) in Saudi-Arabië voorbereidde, leidde en controleerde.
Lefères zoon Jan, advocaat, kreeg financiële problemen in Spanje, als gevolg van een zwendel die was opgezet door een Spaanse vastgoedadvocaat. Zijn andere zoon, Yvo, stortte zich in vastgoedzaken die slecht afliepen. De familie had zich aardig in de schulden gewerkt. De Brusselse schepen had dus veel geld nodig, temeer daar hij er ook veel verspeelde in het casino van Knokke, elke week. Zijn post van schepen van Financiën van Brussel bood een welkome oplossing. Hij liet zich betalen voor de toekenning van opdrachten, met name aan het bouwbedrijf VDK van zijn goeie vriend Arthur Vande Kerkhove, ook afkomstig uit het Kortrijkse. De Regie van Gebouwen van de stad Brussel wordt de grootste klant van VDK.[33] Vande Kerkhove leende hem ook geld: een eerste lening van 1,250 miljoen frank in 1982. Lefère kreeg in totaal zeven miljoen (tien miljoen niet de intresten inbegrepen). Een peulenschil in vergelijking met de 120 miljoen frank schulden waar hij zijn notarispraktijk mee opzadelt.[34]
Als Vande Kerkhove sterft, wordt Jozef de Poorter gedelegeerd bestuurder bij VDK Monument. Volgens De Poorter was Vande Kerkhove een verwoed liefhebber van de orgieën met Vanden Boeynants, Lefère en Nihoul. Zijn secretaresse weet dat hij regelmatig telefoon kreeg van Nihoul, maar nooit voor beroepszaken. Vande Kerkhove zou Nihoul onder andere gevraagd hebben een bordeel en zwarte meisjes voor hem te reserveren. Lefère loodst De Poorter binnen bij het OCMW van Brussel. Lefère krijgt 50% van de winst die De Poorter via de dossiers binnenrijft. Hij speelt deurwaarder voor De Poorter bij de stad Brussel en de stad Antwerpen en bij de Regie van Gebouwen voor onbetaalde facturen. De Poorter koopt ook schepen Demaret om (van de partij van VDB).[35]
Maar begin de jaren '90 eist De Poorter van Lefère het geleende geld terug. Hij wordt meteen op het matje geroepen door toekomstig burgemeester Demaret en de toenmalige socialistische burgemeester Brouhon. Ze eisen dat de advocaat van De Poorter Lefère met rust laat en geen terugbetaling meer vordert. Anders zou het gedaan met de contracten.
In dit dossier botsen we op de kennissenkring van Vanden Boeynants, die zich van de jaren zestig tot de jaren negentig illegaal wist te verrijken via corruptie, allerhande trafiek en chantage. Lefère stelde De Poorter bijvoorbeeld voor aandelen te nemen in de New Circus, een dancing van de zoon van de grote vriend van Vanden Boeynants, Charlie de Pauw. De kliek rond Vanden Boeynants had politie- en rijkswachtofficieren en magistraten in zijn macht, die allerlei misdaden gedekt moesten houden. Veelbetekenend is de brief die tussen de papieren van Lefère werd gevonden, een brief van een magistraat die zich tot hem wendt voor een promotie.[36]
Je botst in de geschiedenis van deze kringen ook op de slachtpartijen van de Bende van Nijvel. Een oud-bediende van Lefère, Elise Dewit, werd samen met haar man door de Bende van Nijvel vermoord op 7 september 1983 aan de Colruyt van Nijvel. Volgens inspecteur Boucquaux van de cel van de Bende van Nijvel liep er een klacht van Lefère tegen het koppel Fourez-Dewit wegens afpersing. En de laatste lening van Vande Kerkhove aan Lefère dateert van 19 september 1983, twee dagen na de moord op het koppel Dewit.[37] Allemaal toeval?

Relaties waar je wat aan hebt

De Confrérie des Maîtres Brasseurs (broederschap van meesterbrouwers) wordt voor Nihoul een nieuwe bron van relaties en geeft hem de gelegenheid zijn blazoen op te poetsen. De Confrérie werd opgericht in 1977 om de artisanale streekbieren en -jenevers van Wallonië te promoten, met name de fameuze 'peket'. Nihoul mag lid worden in 1988 via Marcel Henrottay, een regelmatige bezoeker van The Dolo en compagnon van Nihoul op de seksfuiven. Hij komt er binnen als 'leerling', samen met Marleen De Cokere en Michel Forgeot, de patron van The Dolo. Twee jaar later is hij zelf 'meesterbrouwer' en vraagt men hem voorzitter te worden. De eerste voorzitter die zelf geen bierbrouwer of jeneverstoker is... Hij verdient ook goed geld aan de introductie van de Peket du Houyeu bij de Royal Yacht Club van België. Om maar te zeggen dat hij schoon volk kent.
Nihoul is er trots op dat hij 'een arm zo lang als de Donau' heeft. En die gebruikt hij.
Begin 1978 zit hij in de gevangenis wegens frauduleus bankroet. Vanuit de gevangenis doet hij, op 14 april 1978, beroep op het sociale dienstbetoon van Joseph Michel (PSC), die nochtans geen minister van Justitie is maar van Nationale Opvoeding. Michel stuurt een brief naar minister van Justitie Renaat Van Elslande (CVP): 'Ik kreeg een vraag om bemiddeling van de heer Michel Nihoul, die momenteel een gevangenisstraf uitzit in de gevangenis van Sint-Gillis. De betrokkene zou penitentiair verlof wensen voor bepaalde weekends om zijn kinderen te kunnen bezoeken. Zou u zo vriendelijk willen zijn deze vraag met welwillendheid te behandelen en er het gevolg aan te geven dat u het beste acht.'[38] Hij vangt bot maar dringt aan en schrijft een tweede brief: 'De heer Nihoul is in deze situatie terechtgekomen door toedoen (...) van de lichtzinnigheid van zijn echtgenote en hij heeft geenszins een bedriegersmentaliteit.' Op dat moment heeft Nihoul er al vier veroordelingen opzitten. Hij is niet het slachtoffer van zijn echtgenote, integendeel, hij heeft haar achter de tralies gekregen voor een zwendel die hij zelf had opgezet. Kort daarop komt Nihoul vrij. Hij zegt dat hij Joseph Michel nooit heeft ontmoet. De bemiddeling bij diens sociale dienstbetoon gebeurde door 'een pater Dominicaan die waakte bij het sterfbed van mijn vader, die aan longkanker leed'. Volgens Joëlle Milquet, huidig voorzitter van de CdH (de vroegere PSC) kregen de zittingen van het sociale dienstbetoon van de volksvertegenwoordigers destijds zo'n vijftien bemiddelingsaanvragen van gevangenen per maand.[39] Kan zijn, maar hier drong men wel erg aan. Wie in de kringen van Nihoul wilde dat de man koste wat het wou uit de gevangenis kwam?
Twintig jaar later kruist Joseph Michel opnieuw het pad van Nihoul. Volgens André Rossignon, kandidaat-voorzitter van de ex-PSC, zou de vervanging van rechter Connerotte geregeld zijn door Michel en de Luxemburgse instanties van de partij. Volgens De Morgen[40] zou Joseph Michel verhinderd hebben dat rechter Langlois huiszoekingen deed bij de Brusselse zetel van de PSC. De rechter zou, aldus nog De Morgen, verboden hebben dat er nog onderzoek kwam naar de kennissenkring van Nihoul. Joseph Michel kent Langlois goed. Hij lanceerde de toekomstige rechter in de politiek, in 1988, toen hij nog advocaat was in de provincie Luxemburg. Langlois woont in Etalle en zijn buurman is een zoon van Joseph Michel. Zijn tante was lange tijd PSC-burgemeester van het dorp Saint-Vincent. Werpt de politieke strekking van de onderzoeksrechter een licht op de manier waarop het onderzoek Dutroux werd gevoerd?
De Morgen zegt ook dat Francis Moinet, de voorzitter van de rechtbank van eerste aanleg van Neufchâteau, die weigerde Nihoul naar assisen te sturen, lid is van de PSC, een vriend van Langlois en een getrouwe van Joseph Michel.
Na een tussenkomst van Nihoul regelt Nolet, de directeur van de dienst BTW, de zaken van zanger Plastic Bertrand, die de fiscus 30 miljoen schuldig is. Hij haalt de spons over de lei, in ruil voor een slordige twee à drie miljoen smeergeld. Van een ambtenaar van het ministerie van Tewerkstelling en Arbeid krijgt Nihoul ook gedaan dat iemand een baan krijgt in de buurt van zijn woning. Een zaakje dat beklonken werd in The Dolo. Een andere ambtenaar zorgt er onder druk van Nihoul voor dat een bepaald bedrijf de takeldienst in Brussel kreeg toegewezen.

http://www.epo.be/uitgeverij/extrainfo.php?id=90_6445_326...

13:11 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

Affaire Dutroux et consort

 

Affaire Dutroux et consort

Free Image Hosting at www.ImageShack.us

Chronique "Si on me laisse dire" publiée dans le quotidien "La Dernière Heure" en marge du procès de Marc Dutroux et consorts - Don Jean-Michel (52- Le 18 mai 2004)

Le sacristain Dutroux, la none Martin, le pèlerin Lelièvre. Il nous manquait qu’un moine trappiste dans le box d’Arlon pour compléter ce drôle d’équipage. Et bien, je vous présente Don Jean-Michel. Hier deux policiers nous ont ouvert le beau livre de sa sainte existence. Ayant surtout soigné les enluminures, ils n’ont malheureusement pas eu le temps d’approfondir tous les aspects de cette hagiographie. Par exemple, le chapitre sur les relations nombreuses de Don Jean- Michel dans le monde de la criminalité n’a pas été écrit. Exemple : lorsqu’il est question de la société de poisson créée par l’escroc, on se contente de souligner le «courage» de l’homme qui, tous les matins, aux petites heures, se levait pour aller chercher ses huîtres et crustacés à la côte. Pas un mot des montages financiers troubles impliquant des truands notoires dans le cadre de cette pêche miraculeuse.

D’accord reconnaissent les auteurs, Don Jean-Michel est quelque peu hâbleur et affabulateur, mais c’est surtout un bon vivant. C’est aussi un noceur qui aime le bon vin et les femmes bien en chair. Dans cette vie de Nihoul selon l’instruction Langlois, il y a un refrain : Don Jean-Michel était «toujours prêt à rendre service aux autres». On le sait, c’est là la grande idée des quelques années d’enquête chestrolaise : tout s’explique par l’altruisme de l’accusé.

En janvier 2003, cette «vision», et je crois que le terme est ici particulièrement bien choisi, avait d’ailleurs été synthétisée dans un attendu célèbre de la chambre du conseil de Neufchâteau : «De par ses ‘qualifications’ dont il aime se vanter, Michel Nihoul sera contacté par les deux intéressés (ndlr : Dutroux et Lelièvre) pour solutionner des problèmes de chômage, de radiation de domicile, d’expertises et de location d’immeubles… Le dossier révèle des contacts plus fréquents entre les intéressés en juillet-août 1996 et l’enquête établira l’existence de deux circonstances de faits qui corroborent les explications fournies par les inculpés et justifient ces contacts tant téléphoniques que physiques, à savoir, d’une part, le trafic de stupéfiants qui n’intéresse principalement que Nihoul et Lelièvre (…) et d’autre part, la réparation de l’Audi 80 de Nihoul (…)».

A l’époque, j’avais écris que cette lecture du dossier – qui a d’ailleurs été battue en brèche par la chambre des mises en accusation de Liège - faisait de Nihoul une sorte d’assistant social bénévole et il me semblait quelque peu naïf de le confondre l’escroc avec l’abbé Pierre. Hier, après l’évocation très lisse de la vie de Don Jean-Michel, Me De Clety a cette fois pris les devants : «Nous n’allons pas prétendre que notre client, c’est l’abbé Pierre». De fait, le portrait que l’on a entendu de l’ex-président de la Confrérie des maîtres brasseurs renvoie plutôt à une sorte de moine débonnaire qui nous donnerait presque envie de déguster une bonne bière d’abbaye en sa compagnie. Bien sûr, on nous parle ici d’un moine un peu blagueur comme l’on en trouve encore dans certains magasins de farces et attrapes. On pousse sur leur tête et puis…

Bon, Don Jean-Michel a fait faire de la prison à sa première femme pour des faits qu’elle n’a pas commis. Certes, il ne s’est jamais occupé de ses gosses et a même menacé de mort l’un d’entre eux. Evidemment, il a escroqué l’un de ses fils. Oui, il a battu sa seconde femme et l’a accusé d’être l’initiatrice d’un trafic de drogue qu’il dirigeait lui-même. Enfin, il a fait ripaille avec l’argent qu’il collectait pour les enfants qui mourrait de faim au Sahel. Mais Don Jean-Michel est aussi charitable : hier, il s’est abstenu de tout commentaire après que plusieurs témoins – pas les policiers- lui aient rappelé tant de ses pêchés. Les voies du seigneur sont impénétrables. Au moins autant que la stratégie de défense de Michel Nihoul lorsqu’il continue à prétendre qu’il vendait de la drogue pour le compte de l’ex-gendarmerie…

6-4-2005, michelbouffioux
http://michelbouffioux.skynetblogs.be/archive-week/2005-14

11:03 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

12/02/2007

Woon- en Gezondheidsbeleid: brief aan Minister Vervotte

 

Woon- en Gezondheidsbeleid van de Vlaamse regering: brief aan minister Vervotte

Image Hosted by ImageShack.us
Minister Inge Vervotte - Volksgezondheid



Brussel, 12.2.2007

Inge Vervotte
Vlaams minister van Welzijn, Volksgezondheid en Gezin
Koolstraat 35
1000 Brussel

Excellentie,

Betreft: Woon- en gezondheidsbeleid van de Vlaamse regering - Faiderstraat 10, 1060 Sint-Gillis en elders

Ik las vandaag op Uw website dat U met de leden van de Vlaamse regering vooral vertrouwen wil geven door verantwoordelijkheid op te nemen maar ik vrees dat ik daarin teleurgesteld zal worden.

In mijn brief van 11.11.2006 waarvan een copie in bijlage, schreef ik zowel U als de Vlaamse Minister van Woonbeleid Marino Keulen (VLD) over de doelbewuste verkrotting (op dezelfde manier als immobiliënmaatschappijen dat doen) van het historische pand in de Faiderstraat n°10 te Sint-Gillis-Brussel. De voorgevel van het Van Rysselberghe ontworpen huis werd immers door de Dienst Landschappen en Monumentenzorg in 1995 geklasseerd.

Ik kreeg echter geen antwoord van Minister Keulen en Uwentwege alhoewel ik in mijn brieven mededeelde dat het huis tengevolge van de waterinfiltratie van soms 270 liters op drie dagen tijd, in een ware bouwval werd herschapen waardoor de gezondheid van Mevr. de Croÿ die eigenares is van de tweede verdieping en die aan een ernstige vorm van astma lijdt, zwaar werd geschaad.

Intussen is de situatie er niet beter op geworden. De dakbalken worden langzaam rot en zowel de muren als de vloer verkeren in zeer slechte staat. Het plafond is op bepaalde plaatsen zelfs al naar beneden gekomen.
De syndicus die door de vrederechter van Sint-Gillis voor een periode van twee jaar werd benoemd en die als advocaat gespecialiseerd blijkt te zijn in immobiliën, heeft immers niets gedaan om de waterschade tegen te gaan.
Hij vindt namelijk dat het dak moet vervangen worden door een terras dat de bovenbuur (die advocaat is) er grotendeels op de kosten van de mede-eigenaars zou willen laten aanleggen.

De toestand is er zelfs zodanig op verslechterd dat ik met mevr. de Croÿ een 14-tal dagen geleden zwaar ziek (longonsteking-achtige hoestbuien en koortaanvallen) ben geworden waarvan we nog altijd niet hersteld zijn.
We werden verplicht om de slaapkamer te ontruimen en logeren nu in een kamer van het appartement.

Op 16.1.2007 kwam deze zaak voor de vrederechter van Sint-Gillis die tot mijn verwondering niet de minste aandacht besteedde aan de foto's die de ernst van de waterschade lieten zien.
Toen ik de vrederechter Rommel wilde uitleggen dat ik zo eventjes 5.000 liters ( 5 ton ) water op twee jaar tijd in emmers diende weg te dragen en dat ik mede het slachtoffer was van deze wantoestand, liet de vrederechter mij verstaan dat ik daar 'niets mee te maken had'.
Vervolgens riep hij mevr. de Croÿ bij zich op het matje. Zij was 'te emotioneel en te onsamenhangend en kon de zaak beter aan haar advocaat overlaten'.
Nadien las ik in het vonnis dat de vrederechter, van de bovenbuur een copie van een artikel op het Internet ontvangen had waarin mevr. de Croÿ -volgens de vrederechter- op een 'denigrerende manier' over de door hem aangestelde beheerder had gesproken.
De vrederechter vond dat het hier om een 'ernstige processuele deloyaliteit' ging en stelde dat een burgerlijk proces 'een zaak van Justitie was dat niet in het openbaar moest gevoerd worden'. 'Dit was onaanvaardbaar in een rechtsstaat en mevr. de Croÿ had haar geloofwaardigheid in deze zaak verloren', aldus de vrederechter.
Het verwondert mij gelukkig niet dat men in een moderne rechtsstaat geen kritiek mag leveren op een door de rechter aangestelde beheerder die met iemands eigendom en leven speelt.

Een 14-tal dagen geleden werd de beheerder voor een periode van maar liefst 5 jaar herbenoemd. Aan de waterinfiltratie doorheen het dak werd er nog altijd niets gedaan.
In de plaats daarvan zijn er een paar arbeiders al een week lang de trapzaal, de trappen en deuren aan het schilderen.
De kosten van deze werken zouden zo'n 10.300 Euro bedragen.
Met dit bedrag had men niet alleen de waterinfiltratie kunnen tegen gaan maar ook een nieuw dak kunnen leggen.

Ik denk dan ook dat het de bedoeling is om het dak langzaam te laten instorten zodat het gebouw gedeeltelijk kan gesloopt worden waardoor de bovenbuur een dakterras voor zijn 'loft' op de kosten van de mede-eigenaars kan laten aanleggen.

Een paar weken geleden kwamen de Diensten Urbanisme en Hygiëne van Sint-Gillis + de Dienst Landschappen en Monumentenzorg de schade opmeten in het appartement van mevr. de Croÿ en tot mijn verwondering wisten zij mij te vertellen dat de aanvraag voor de aanleg van een terras reeds vijf jaar verlopen was.
Dat was de vrederechter en de door hem aangestelde beheerder blijkbaar ontgaan...
De beheerder schreef daarop een brief naar de burgemeester van Sint-Gillis waarin hij het verwijt maakte dat de Diensten Urbanisme en Hygiëne zich 'partijdig' opstelden.

Ik vraag u niet, Excellentie, om in rechtszaken tussen te komen alhoewel vrederechter Rommel zelf, heel wat politiek gekruide uitspraken over het migranten- en integratiebeleid doet. Maar ja, dat is zijn probleem.

Wel vraag ik om uw tussenkomst op het vlak van de Vlaamse Volksgezondheid.

Ik ben er immers van overtuigd dat ik niet het enige Vlaamse slachtoffer ben van immobiliën-achtige toestanden waarbij men bewust een huis of een gedeelte van een huis laat verkrotten zonder dat er rekening wordt gehouden met de gezondheid van de bewoners en ik vind dat de Vlaamse overheid tegen dergelijke wantoestanden moet optreden. Dat maakt nu éénmaal deel uit van het politieke vertrouwen en de politieke verantwoordelijkheid waarover U spreekt.

Gezien Woonbeleid en Gezondheidsbeleid in de voornoemde dossiers niet van elkaar zijn los te koppelen, verzoek ik U tevens om terzake contact te laten opnemen met Uw politieke collega, minister Keulen.

In afwachting van Uw antwoord, teken ik,

Met de meeste hoogachting,

Jan Boeykens
Arsenaalstraat 5/14
2000 Antwerpen
janboeykens@hotmail.com
issakaba@skynet.be
(http://groups.msn.com/Woonbeleid-PolitiqueDuLogement)


Van: Jan Boeykens
Objet: Woon- en leefproblematiek: verzoek om tussenkomst
Datum: 11 novembre 2006 08:46:07
À: kabinet.vervotte


Antwerpen, 11.11.2006

Minister Inge Vervotte
Vlaams minister van Welzijn, Volksgezondheid en Gezin


Excellentie,

Betreft: woon- en leefproblematiek - verzoek om tussenkomst

In bijlage zend ik U een afschrift van mijn schrijven gericht aan Uw collega, de heer Marino Keulen, die als minister verantwoordelijk is voor het woonbeleid.

Het betreft hier een urgente kwestie zoals u ziet.

Hoe langer deze zaak blijft aanslepen, hoe meer dit ook de gezondheid van Mvr. de Croÿ zal schaden die als astmapatiënte bijzonder veel problemen heeft tengevolge van de woonomstandigheden die van overheidswege blijkbaar al jarenlang worden getolereerd.

Mvr. de Croÿ heeft trouwens niet alleen als astmapatiënte te lijden. Vanmorgen werd zij bijvoorbeeld om 6u 14 's morgens gewekt door het water dat door haar plafond de slaapkamer binnensijpelde.

In afwachting van uw antwoord en rekenende op uw tussenkomst, teken ik,

Met de meeste hoogachting,

Jan Boeykens
Arsenaalstraat 5/14
2000 Antwerpen
janboeykens@hotmail.com

--------------------

Brussel, 9.11.2006

De Heer Marino Keulen
Minister van Woonbeleid

Excellentie,

Betreft: verkrotting van woningen in Brussel - de zaak Prinses Jacqueline de Croÿ


Ik las zopas een artikel over de staat waarin de meeste woningen in Vlaanderen zich bevinden.

Alhoewel het artikel een positief beeld schetste van de woonsituatie in Vlaanderen, stel ik mij toch wel een aantal vragen omtrent de gegevens die in het artikel staan.

Mag ik misschien Uw aandacht vragen voor de volgende zaak: Drie jaar geleden ontmoette ik Prinses Jacqueline de Croÿ, wonende Faiderstraat 10 te 1060 Sint-Gillis.
In één van de kamers van het appartement dat zij in eigendom heeft, bleek er een lek te zijn waardoor er water van door het dak in een kamer sijpelde. Bij hevige regenval kwam er ongeveer een halve liter water naar binnen.

Het appartement van Mvr. de Croÿ maakt deel uit van het huis dat vroeger volledig in het bezit was van haar vader, Prins Leopold de Croÿ.
Na haar vaders dood werden de bovenste appartementen verkocht zodat er nu twee mede-eigenaars zijn.
De gemeenschappelijke zaken in het huis werd 'gerund' door een gespecialiseerde maatschappij die echter geen werk maakte van het lek in het dak.

Via het vredegerecht van Sint-Gillis werd er een jurist (Erik R.) van rechtswege aangesteld die als een 'goede huisvader' het huis moest beheren.
Van een goed beheer was echter geen sprake en de dhr. R. vroeg enorm veel geld waarvan men zich kan afvragen waarvoor het diende.
Het lek in het dak werd niet gedicht en na meer dan een jaar onderhandelen koos dhr. R. plotseling voor het peperdure dakterras dat de eigenaar van het appartement op de tweede verdieping wilde laten aanleggen.
Mme de Croÿ zou daarvan 2/3 moeten betalen.
De prijsvoorstellen van de twee ondernemers die mvr. Croÿ had gevonden om het dak te herstellen, werden door dhr. R. nauwelijks bekeken en uiteindelijk naar de prullenmand verwezen omdat het dakterras van de bovenwonende advocaat, absolute voorrang blijkt te hebben.

Na 3 jaar moeilijkheden, lopen er bij regenval soms honderden liters water in de voornoemde kamer van mvr. de Croÿ binnen. Die worden opgevangen in een paar kinderbaden.
Vorige week moest ik op drie dagen tijd maar liefst 270 liters met emmers verwijderen. Bij hevige regenval komen er nu ook een 50-tal liters in de slaapkamer van mvr. de Croÿ terecht die ook steeds meer en meer op een echte bouwval begint te lijken.

Ik begrijp niet hoe dit kan gebeuren terwijl er iemand van het gerecht werd aangesteld om het huis als een 'goede huisvader' te beheren.
Maakt deze manier van werken misschien deel uit van het Vlaamse en Brusselse woonbeleid ?

Hoe ernstig en onmenselijk de situatie in het appartement van mvr. de Croÿ is, kan U zien op de foto's die ik op een zopas geöpende nieuwsgroep inzake de algemene woonproblematiek heb laten zetten. Webadres van deze nieuwsgroep:
http://groups.msn.com/Woonbeleid-PolitiqueduLogement.

In afwachting van Uw antwoord en rekenende op Uw tussenkomst in deze zaak, teken ik,

Met oprechte hoogachting,

Jan Boeykens
Arsenaalstraat 5/14
2000 Antwerpen


PS. Het opgegeven telefoonnummer is van mevr. de Croÿ die ik van deze brief op de hoogte bracht.

17:15 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

Woon- en Gezondheidsbeleid: brief aan Minister Vervotte

 

Woon- en Gezondheidsbeleid van de Vlaamse regering: brief aan minister Vervotte

Image Hosted by ImageShack.us
Minister Inge Vervotte - Volksgezondheid


Van: Jan Boeykens
Objet: Woon- en leefproblematiek: verzoek om tussenkomst
Datum: 11 novembre 2006 08:46:07
À: kabinet.vervotte


Antwerpen, 11.11.2006

Minister Inge Vervotte
Vlaams minister van Welzijn, Volksgezondheid en Gezin


Excellentie,

Betreft: woon- en leefproblematiek - verzoek om tussenkomst

In bijlage zend ik U een afschrift van mijn schrijven gericht aan Uw collega, de heer Marino Keulen, die als minister verantwoordelijk is voor het woonbeleid.

Het betreft hier een urgente kwestie zoals u ziet.

Hoe langer deze zaak blijft aanslepen, hoe meer dit ook de gezondheid van Mvr. de Croÿ zal schaden die als astmapatiënte bijzonder veel problemen heeft tengevolge van de woonomstandigheden die van overheidswege blijkbaar al jarenlang worden getolereerd.

Mvr. de Croÿ heeft trouwens niet alleen als astmapatiënte te lijden. Vanmorgen werd zij bijvoorbeeld om 6u 14 's morgens gewekt door het water dat door haar plafond de slaapkamer binnensijpelde.

In afwachting van uw antwoord en rekenende op uw tussenkomst, teken ik,

Met de meeste hoogachting,

Jan Boeykens
Arsenaalstraat 5/14
2000 Antwerpen
janboeykens@hotmail.com

--------------------

Brussel, 9.11.2006

De Heer Marino Keulen
Minister van Woonbeleid

Excellentie,

Betreft: verkrotting van woningen in Brussel - de zaak Prinses Jacqueline de Croÿ


Ik las zopas een artikel over de staat waarin de meeste woningen in Vlaanderen zich bevinden.

Alhoewel het artikel een positief beeld schetste van de woonsituatie in Vlaanderen, stel ik mij toch wel een aantal vragen omtrent de gegevens die in het artikel staan.

Mag ik misschien Uw aandacht vragen voor de volgende zaak: Drie jaar geleden ontmoette ik Prinses Jacqueline de Croÿ, wonende Faiderstraat 10 te 1060 Sint-Gillis.
In één van de kamers van het appartement dat zij in eigendom heeft, bleek er een lek te zijn waardoor er water van door het dak in een kamer sijpelde. Bij hevige regenval kwam er ongeveer een halve liter water naar binnen.

Het appartement van Mvr. de Croÿ maakt deel uit van het huis dat vroeger volledig in het bezit was van haar vader, Prins Leopold de Croÿ.
Na haar vaders dood werden de bovenste appartementen verkocht zodat er nu twee mede-eigenaars zijn.
De gemeenschappelijke zaken in het huis werd 'gerund' door een gespecialiseerde maatschappij die echter geen werk maakte van het lek in het dak.

Via het vredegerecht van Sint-Gillis werd er een jurist (Erik R.) van rechtswege aangesteld die als een 'goede huisvader' het huis moest beheren.
Van een goed beheer was echter geen sprake en de dhr. R. vroeg enorm veel geld waarvan men zich kan afvragen waarvoor het diende.
Het lek in het dak werd niet gedicht en na meer dan een jaar onderhandelen koos dhr. R. plotseling voor het peperdure dakterras dat de eigenaar van het appartement op de tweede verdieping wilde laten aanleggen.
Mme de Croÿ zou daarvan 2/3 moeten betalen.
De prijsvoorstellen van de twee ondernemers die mvr. Croÿ had gevonden om het dak te herstellen, werden door dhr. R. nauwelijks bekeken en uiteindelijk naar de prullenmand verwezen omdat het dakterras van de bovenwonende advocaat, absolute voorrang blijkt te hebben.

Na 3 jaar moeilijkheden, lopen er bij regenval soms honderden liters water in de voornoemde kamer van mvr. de Croÿ binnen. Die worden opgevangen in een paar kinderbaden.
Vorige week moest ik op drie dagen tijd maar liefst 270 liters met emmers verwijderen. Bij hevige regenval komen er nu ook een 50-tal liters in de slaapkamer van mvr. de Croÿ terecht die ook steeds meer en meer op een echte bouwval begint te lijken.

Ik begrijp niet hoe dit kan gebeuren terwijl er iemand van het gerecht werd aangesteld om het huis als een 'goede huisvader' te beheren.
Maakt deze manier van werken misschien deel uit van het Vlaamse en Brusselse woonbeleid ?

Hoe ernstig en onmenselijk de situatie in het appartement van mvr. de Croÿ is, kan U zien op de foto's die ik op een zopas geöpende nieuwsgroep inzake de algemene woonproblematiek heb laten zetten. Webadres van deze nieuwsgroep:
http://groups.msn.com/Woonbeleid-PolitiqueduLogement.

In afwachting van Uw antwoord en rekenende op Uw tussenkomst in deze zaak, teken ik,

Met oprechte hoogachting,

Jan Boeykens
Arsenaalstraat 5/14
2000 Antwerpen


PS. Het opgegeven telefoonnummer is van mevr. de Croÿ die ik van deze brief op de hoogte bracht.

--------


Op 12.2.2007 en nadat Mevr. de Croÿ en ikzelf zwaar ziek waren geworden van het overnachten in de door waterschade vernielde slaapkamer, was er nog altijd geen antwoord gekomen van de minister.
Na 2 jaar heeft de door de vrederechter van Sint-Gillis aangestelde beheerder nog altijd niets gedaan tegen de waterinfiltratie. De vrederechter die geen aandacht besteedde aan de foto's van de toestand waarin het dak en de kamers zich bevinden, herbenoemde de beheerder een tiental dagen geleden voor een periode van 5 jaar. Hij gaf blijkbaar geen opdracht aan de beheerder om de waterinfiltratie tegen te gaan. Reeds een week lang zijn er arbeiders de trapzaal aan het wit schilderen en de trappen en deuren aan het vernissen. De kosten van deze werken zouden zo'n 10.300 Euro bedragen. Met dit bedrag had men niet alleen de waterinfiltratie kunnen tegen gaan maar ook een nieuw dak kunnen leggen. Maar het is blijkbaar de bedoeling om het dak verder te laten instorten zodat het gebouw gedeeltelijk kan gesloopt worden en de bovenbuur in staat is om een dakterras op de kosten van de mede-eigenaars te laten aanleggen.
De minister kreeg vandaag een herinneringsbrief toegestuurd.

13:19 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

Justice belge: la dignité humaine

 

La dignité humaine

Image Hosted by ImageShack.us

La charte des droits fondamentaux de l’Union Européenne

Arcticle 1 : Dignité humaine

La dignité humaine est inviolable. Elle doit être respectée et protégée.

'Tuer un homme, c’est aussi lui imposer de vivre dans un milieu où la mafia de la drogue est toute puissante' (Louis Escoyez, ingénieur civil, à propos des prisons belges - La Libre Belgique, 24/05/01). La dignité n’est pas seulement un droit fondamental. Elle constitue la base même des droits fondamentaux. Cette notion était déjà présente dans le Préambule de la Déclaration Universelle des Droits de l’Homme de 1948.

Les prisons belges : un déni du droit à la dignité humaine ?

Nombreux sont les témoignages dénonçant les conditions de vie épouvantables des prisonniers en Belgique. La violence physique et morale y est quasi permanente, la drogue et l’abus de médicaments y foisonnent, l’état des cellules et l’hygiène sont souvent déplorables. Les conditions de détention sont parfois à l’origine de graves dépressions, de folie, voire de suicides. Les prisons belges sont par ailleurs surpeuplées, principalement car la justice applique de façon plus restrictive la loi sur la libération conditionnelle. Un point positif : la Commission de la justice de la Chambre est en train de travailler sur un nouveau projet de loi définissant le statut du détenu. Celui-ci y est reconnu en tant que citoyen de droit à part entière, ayant accès à des droits et des obligations déterminées. Le projet de loi prend également en compte les droits des victimes et les intérêts de la société.

Les juges visitent les « cages » du palais de justice de Liège (Le Soir du 08/09/01).

Les conditions dans lesquelles sont maintenus les détenus en attente d’une audience, au palais de justice de Liège, attentent-elles à leur dignité ? Constituent-elles, comme le défend l’Ordre des avocats de Liège, un « traitement inhumain et dégradant, assimilable à une forme de torture ? » (…) « Il y a 34 cellules, 32 d’entre elles mesurent moins d’un mètre carré et pourtant, il n’est pas rare qu’on y enferme deux personnes », s’est étonné un avocat. (…).

Mise en situation

Faites l’expérience suivante. Divisez la classe en carrés d’un mètre, et placez-y deux élèves. Annoncez-leur qu’ils devront rester dans cet espace pendant trois heures, en attendant la fin des cours. Pas besoin d’aller jusqu’au bout de cette expérience pour se rendre compte de la promiscuité dans laquelle sont confinés les prisonniers au Palais de justice de Liège. Recueillez les réactions des élèves et posez-leur la question de savoir si ce traitement respecte la dignité humaine.

Questions

Quelles sont les mesures alternatives à la prison ? La technique du bracelet électronique est-elle utilisée en Belgique ? Quels en sont les résultats ?
Quelles sont les principaux problèmes des prisons belges ?
Cherchez d’autres exemples où la dignité humaine a été bafouée.

Pour en savoir plus

Moins de violence en prison ?, Le Soir, 13/02/01
Chambres intimes à l’ombre, Le Soir, 13/03/01
Cinq détenus évoquent la réalité de nos prisons, Carte Blanche, Le Soir, 23/03/01
Une formation pour éviter la prison, Le Soir, 12/04/01
L’effet Dutroux sur la loi belge, Le Soir, 28/04/01
Le système carcéral bafoue le droit à la santé, Le Soir, 17/05/01
La peine de mort existe encore en Belgique, La Libre Belgique, 24/05/01
Dossier du Vif-L’Express
Prisons : miroir des sociétés, dossier de Libertés, mensuel d’Amnesty, Mars 2001
Un monde sans prisons ?, Albert Jacquard, éd. Point Virgule/Seuil, 1993
Prison, François Bon, éd. Verdier, 1998
Sanctionner sans emprisonner, brochure du Ministère de la Justice, Service d’encadrement des mesures alternatives, Bd. de Waterloo, 115 1000 Bruxelles, tel. 02/542 78 51
Observatoire international des prisons, section belge, 91 Rue de l’Enseignement 1000 Bruxelles, tel. 02/209 62 80
Loft Story : une atteinte à la dignité humaine ?, voir la Carte blanche de Jean-Claude Guyot « Le contrôle de Loft Story : il y a des limites ! », Le Soir, 30/05/01

http://www.amnesty.be/doc/article1655.html/

07:13 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (1) |  Facebook |

11/02/2007

Guy Rommel, vrederechter

 

Vrederechter Guy Rommel over islamoloog Vermeulen
Ook een slechtziende vrederechter die soms wat te emotioneel reageert, kan interessante ideeën hebben...

Free Image Hosting at www.ImageShack.us

Vermeulen, een geval?

'Beroepshalve ben ik met duizenden islamitische gezinnen in contact gekomen. Een unieke ervaring, zowel voor België als voor Marokko. Het lijdt geen twijfel: islamoloog Vermeulen kent zijn zaak. Dat diplomaten en kamergeleerden zijn taal niet. lusten, verwondert niet. Vermeulen noemt man en paard en voedt zodoende een maatschappelijk debat waarvan de afwezigheid een democratie te gronde richt. Daarom alleen moest men Vermeulen, indien hij niet bestond, uitvinden.

Vijfentwintig jaar geleden werd vergeefs gewaarschuwd voor de schade aan het maatschappelijk weefsel verbonden aan de blijvende afwezigheid van migrantenbeleid en integratiebeleid. Getuigen op het terrein zagen toen ook drugs, met hun straatcriminaliteit, geleidelijk binnensijpelen. Die thema's aansnijden was in die tijd voor de gezagdragers al te veel. Subjectief onveiligheidsgevoel, heette het betweterig. Inmiddels is de maatschappelijke schade niet te overzien: het volstaat in Brussel voetgangers, automobilisten, inwoners en handelaars te ondervragen. Hun antwoord herhalen zou, naar verluidt, van racisme getuigen.

Inmiddels maakte de afwezigheid van migrantenbeleid en van integratiebeleid het Vlaams Blok groot. Recentelijk werd dan toch uitgepakt met een vluchtelingenbeleid en is er geld voor een grootstedelijk beleid. In Brussel en Antwerpen dreigt dan ook extreem-rechts. Zelfs het recept wordt door het Blok aangereikt. Alles draait immers uitsluitend om preventie, die bij nader toezien weinig meer omvat dan veiligheid.

Allerhande ersatzpolitie-uniformen kleuren het straatbeeld om bij de burger een veilig gevoel te wekken. Preventie helpt tegenwoordig heel wat mensen aan werk en is daarom electoraal lonend. Wellicht voorkomt dit het reële gevaar van oproer, waardoor de gevestigde orde in het gedrang komt: de minste vonk kan op elk ogenblik een Brusselse migrantenwijk in de fik zetten. Dat daarmee ook de veiligheid van de individuele burger verzekerd wordt, gelooft niemand.

De wakkere burger beseft vooral dat een veiligheidsbeleid zonder integratiebeleid van migranten weinig meer is dan dweilen met een open kraan. Een integratiebeleid concipiëren veronderstelt inzicht en moed om in de cultuur, de mentaliteit en de opvoeding van de migrant (en van de Belgen) te onderscheiden wat, bij contact met de gastmaatschappij, tot delinquent gedrag aanleiding geeft.

De manier waarop Vermeulen dat doet, is verfrissend temidden van het vertoon van de specialisten die pas na de verkiezing van de Islamitische Raad beseften dat er een fundamentalistisch probleem was, alsof dit niet in de sterren geschreven stond. Om enkele weken later met stelligheid te verkondigen dat het probleem dankzij de Staatsveiligheid van de baan was.

Magritte schilderde hoe België mogelijk te houden. Intussen steunen politici kortzichtig moskeeën die gesubsidieerde bastions van radicale vrouwendiscriminatie zijn, op zich al een voldoende voedingsbodem voor jeugddelinquentie. Een schoolvoorbeeld van beleid dat zichzelf vakkundig ondermijnt.

Vermeulen houdt de aandacht wakker. Hij waarschuwt. Hij vraagt een doordacht en moedig beleid, geen spektakel- democratie. Vermeulen toont de roeping van een universiteit, terwijl vooral daarbuiten hoofdzakelijk houten tongen klepperen.'

Guy Rommel

De auteur is vrederechter van Sint-Gillis en voorzitter van de Brusselse vzw Centre Familial Belgo-Immigrés.
http://www.flwi.ugent.be/cie/CIE/dossierds.htm

Verschenen in De Standaard van 26 april 2000.
Dossier Opiniestukken over "zaak Vermeulen" (april 2000)

15:45 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

Verkrotting: brief aan Minister Keulen

 

Verkrotting: brief aan Minister Keulen

Image Hosted by ImageShack.us
Minister Marino Keulen


Brussel, 12.2.2007

Minister Marino Keulen - Woonbeleid

Excellentie,

Betreft: Woonbeleid en Immoboliënpraktijken te Brussel

Op 9.11.2006 zond ik U een brief (zie bijlage) in verband met de verkrotting van het historisch huis in de Faiderstraat n° 10 te Sint-Gillis.

De verkrotting ontstond omdat de door de vrederechter aangestelde syndicus gedurende twee jaar lang 'vergat' om de waterinfiltratie doorheen het dak tegen te gaan omdat hij uiteindelijk alleen maar aandacht bleek te hebben voor het terras dat de bovenbuur op het dak wilde laten aanleggen.

Onlangs kwamen de Diensten Urbanisme en Hygiëne van Sint-Gillis en de Dienst Monumenten en Landschappen die de voorgevel van het huis hadden geklasseerd, een kijkje nemen in het huis.

Zij stelden de verkrotting vast alhoewel de syndicus die door de vrederechter van Sint-Gillis zopas voor een periode van 5 jaar werd herbenoemd, na zijn herbenoeming nog snel de opdracht had gegeven om werken aan de trapzaal op te starten.

De diensten stelden daarbij vast dat de toelating tot het aanleggen van het terras sinds 5 jaar verlopen was alhoewel zowel de syndicus als de vrederechter de toelating hadden gegeven om tevens op de kosten van de mede-eigenaars van het huis, met de werken aan het terras te beginnen.

Er is thans een juridische procedure lopende in deze zaak.

Ik weet dat u zich als minister niet in gerechtelijke procedures mag mengen en ik verwacht van U dus ook geen tussenkomst in gerechtszaken.

Toch had ik graag een antwoord gehad op de volgende vraag: Welke maatregelen denkt U als Minister die bevoegd is voor Woonbeleid te nemen om te voorkomen dat een immobiliënmaatschappij of wie dan ook, een huis om één of andere reden laat verkrotten ?

In afwachting van uw antwoord, teken ik,

Met de meeste hoogachting,

Jan Boeykens
Arsenaalstraat 5/14
2000 Antwerpen
(http://groups.msn.com/Woonbeleid-PolitiqueDuLogement)


Bedankt voor uw reactie!
We zullen uw vraag spoedig beantwoorden.

http://www.marinokeulen.be/index2.php

14:50 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

10/02/2007

 Faiderstraat 10, 1060 Sint-Gillis: kamers met zwembad

 

Kamers met zwembad

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

http://groups.msn.com/Woonbeleid-PolitiqueDuLogement

- Nationaal Informatie Centrum voor Mede-eigenaars vzw: http://www.nicm.be/start.asp
- Centre National d'Information pour Copropriétaires asbl: http://www.cnic.be/start.asp

Dag van de Mede-eigenaar - Symposium vrijdag 30 maart 2007
Journée du Copropriétaire - Colloque vendredi 30 mars 2007
Salle "Eugène Dupréel", l'ULB à Bruxelles
Université Libre de Bruxelles, Institut de Sociologie, 44, avenue Jeanne à 1050 Bruxelles

Info: http://www.dagvandemede-eigenaar.be/

11:12 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

Vrederechter wil slaapkamers met zwembad


Image Hosted by ImageShack.us

Brussel, 10.2.2007 - Ben nog altijd ziek van in een kamer te moeten slapen waarin soms 50 liters water drupten omdat de door de vrederechter van Sint-Gillis aangestelde syndicus naliet om iets tegen de waterinfiltratie te doen.
Eigenlijk is het onbegrijpelijk dat de vrederechter van Sint-Gillis die syndicus nog eens voor 5 jaar aanstelde terwijl het dak naast de slaapkamer op instorten staat en er daar nu regelmatig zelfs 200 liters water binnendruppen. Dat kan men toch niet direct als het resultaat van een 'goed beheer' zien, zou ik zeggen ! Maar ja, misschien regent het bij die vrederechter en die syndicus ook regelmatig binnen.

Dat de vrederechter van Sint-Gillis met de door hem aangestelde syndicus voor het dakterras kozen dat de advocaat van hierboven wou aanleggen terwijl de toelating voor de aanleg ervan volgens de Dienst Urbanisme van Sint-Gillis, reeds vijf jaar geleden verstreken blijkt te zijn, is natuurlijk een andere zaak. Dat bewijst dat zij hun dossier niet kennen.

Vandaag werd ik om 4 uur 's nachts op de kamer waar ik thans logeer (de slaapkamer diende ontruimd te worden) wakker doordat de bovenbuur met veel lawaai meubels aan het verplaatsen was. Het plafond en alles wat er in de kamer staat, begon daarvan te rinkelen en te daveren.
Aan het gelach van een vrouw te horen, was hij niet de enige die zich amuseerde.

Enkele dagen geleden werd ik ook al op die manier gewekt.
De eerste keer dacht ik dat onze bovenbuur was opgestaan om naar zijn werk te gaan maar de meeste advocaten hebben nu niet direct de gewoonte om reeds om 4 uur 's nachts naar het gerechtshof te gaan.

Terwijl er aan het dak gedurende twee jaar niets werd gedaan en het blijkbaar rustig mocht instorten op voorwaarde dat de advocaat van hierboven zijn dakterras op de kosten van de mede-eigenaars mocht laten aanleggen, is men nu al een week lang de trapzaal aan het schilderen want de advocaat van hierboven wilde voor zijn 'loft' niet alleen een luxueus dakterras maar ook een piekfijn en wit geschilderde trapzaal met trappen die zodanig vernist zijn dat men er bijna van kan eten.
De kosten ervan (10.324 Euro) worden dank zij de syndicus die aan dit soort werken een absolute prioriteit verleent, grotendeels door de mede-eigenaars betaald.

De syndicus heeft intussen een kwade brief naar de burgemeester van Sint-Gillis geschreven waarin hij de Diensten Urbanisme en Hygiëne van Sint-Gillis verwijt dat zij zich 'partijdig' opstellen. De man heeft zelfs het lef gehad om in zijn brief te stellen dat Mme de Croÿ die hij een 'criminele' noemt, 'geen bescherming van haar dak wilde'.
Volgens mij gelooft die syndicus nog altijd dat er van waterinfiltratie geen sprake is en dat Mme de Croÿ gewoon een paar openlucht-zwembaden in haar kamers wilde hebben.
Op die manier kan men natuurlijk alles uitleggen. Waarom zou men nog een dak boven zijn hoofd willen terwijl het veel gezonder is om in de buitenlucht te slapen ? Wakker worden tengevolge van een flinke regenbui en dan een frisse duik nemen in het openluchtzwembad naast zijn bed, is een luxe die niet iederéén die in een historisch huis in Brussel woont, zich kan veroorloven...

Heb zopas gemerkt dat men de foto's van het half ingestorte dak van deze nieuwsgroep heeft gehaald. Daar lig ik nu niet bepaald wakker van. Zolang de vrederechter van Sint-Gillis en de door hem aangestelde syndicus 's nachts niet bij mij in bed kruipen zodat ik verplicht wordt om terug naar die ziekmakende slaapkamer te verhuizen, is het voor mij allemaal dik in orde.

Jan Boeykens
Moderator
http://groups.msn.com/Woonbeleid-PolitiqueDuLogement

Image Hosted by ImageShack.us


- Nationaal Informatie Centrum voor Mede-eigenaars vzw: http://www.nicm.be/start.asp
- Centre National d'Information pour Copropriétaires asbl: http://www.cnic.be/start.asp

Dag van de Mede-eigenaar - Symposium vrijdag 30 maart 2007
Journée du Copropriétaire - Colloque vendredi 30 mars 2007
Salle "Eugène Dupréel", l'ULB à Bruxelles
Université Libre de Bruxelles, Institut de Sociologie, 44, avenue Jeanne à 1050 Bruxelles

Info: http://www.dagvandemede-eigenaar.be/

10:02 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (1) |  Facebook |

07/02/2007

Kinderpornonetwerk opgerold

 

Belgische Justitie en politici beschermen kindermisbruikers - FBI en Oostenrijkse politie spoort ze op

Image Hosted by ImageShack.us
ULB, 18.10.2006 - Marcel Vervloesem en Tiny Mast

Terwijl het gerecht van Turnhout en het Sp.a-bestuur van Herentals doelbewust een bende criminelen gebruikten om kinderpornojager Marcel Vervloesem van de Werkgroep Morkhoven als 'kindermisbruiker' aan te klagen zodat de kindermisbruikers en kinderpornoproducenten in de kinderpornozaak Zandvoort niet hoefden vervolgd te worden, zetten de FBI en de Oostenrijkse politie hun strijd tegen kindermisbruikers en kinderpornoproducenten op een onvermoeide wijze verder...

-------------------

Oostenrijkse politie rolt wereldwijd netwerk kinderporno op

WENEN - De Oostenrijkse politie heeft een wereldwijd opererend kinderpornonetwerk opgerold, waarbij meer dan 2.360 verdachten in 77 landen betrokken waren.

De Amerikaanse federale recherche FBI doet onderzoek naar rond de zeshonderd verdachten, terwijl de Duitse politie zo’n vierhonderd verdachten onderzoekt. Onder de verdachten zijn minstens 23 Oostenrijkers, aldus Platter. Er zitten ook Nederlanders tussen.

De verdachten betaalden zo’n 70 euro om videobeelden te zien die waren geplaatst op een Russische website, aldus de leider van het onderzoek, Harald Gremel. Het gaat volgens de politie om de ernstigste soort van kindermisbruik, waaronder verkrachting. De kinderen die op de beelden te zien zijn, zijn allemaal jonger dan 14 jaar.

De beelden zijn waarschijnlijk ergens in Oost-Europa opgenomen en op de website gezet in Groot-Brittannië, aldus Gremel. De politie kwam het netwerk op het spoor na een tip van een medewerker van een bureau voor domeinregistratie in Wenen, die het pornografische materiaal aantrof bij een routinecontrole. De politie heeft computers, dvd’s en cd’s, diskettes en videobanden in beslag genomen.

De Standaard, woensdag 7 februari 2007 | Bron: ap

21:29 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

01/02/2007

Monumentenzorg-Woonbeleid-Justitie


Image Hosted by ImageShack.us

Brussel,1.2.2007 - Ik ben gedurende de laatste 20 jaar nog nooit zo ziek geweest.

Toen Jacqueline (Prinses Jacqueline de Croÿ, voor 60% eigenaar van het historische 'Hotel Goblet') 7 dagen geleden doodziek werd en begon te hoesten tot zij er bijna bij neerviel, dacht ik bij mezelf 'Och een simpel griepje. Het komt door de astma dat haar hoestbuien zo hevig zijn'.

Nu dat ik echter zelf gedurende twee dagen lang de longen uit mijn lijf heb moeten hoesten en thans met voortdurende hoestbuien en hooikoortsachtige aanvallen kamp, begin ik mij vragen te stellen.

Van de 3.000 liters water die gedurende de twee voorbije jaren door het dak drupten en die ik met emmers heb moeten wegdragen, ben ik zeker niet ziek geworden. Werken is gezond en een beetje fysieke inspanning kan nooit geen kwaad.

Ik herinner mij nog wel dat ik tien dagen geleden enkele koortsachtige dromen heb gehad alhoewel daar geen specifieke droombeelden bij te pas kwamen. Enkele dagen later werd Jacqueline doodziek.Gezien er in haar slaapkamer gedurende het voorbije jaar ook al enkele honderden liters water binnendrupten en de lakens in haar kasten van de vochtigheid beschimmelen terwijl er toch een verwarming opstaat, zorgde ik ervoor dat zij op de zetel van ons secretariaat kon overnachten terwijl ikzelf in de slaapkamer sliep. 'Ik had daar met mijn ijzersterk gestel geen last van', dacht ik.
Enkele dagen later werd ik dan zelf zwaar ziek en begreep ik dat we de slaapkamer moesten ontruimen.
Als door het vocht in een kamer de lakens en leren schoenen beschimmelen, de verf van het plafond en de muren bladdert, de kalkbezetting van de muren op een kankerachtige manier opzwellen, de houten meubels en de vloer met paddestoelachtige fenomenen overwoekerd worden enz., dan is het immers duidelijk dat het overnachten in dergelijke kamer niet gezond kan zijn.

Waarom de door de vrederechter aangestelde beheerder die als een 'goede vader des huizes' over de gezondheid van het huis en haar bewoners moet waken, nooit op het simpele idee gekomen is om het dak tegen waterinfiltratie te beschermen om aldus de complete vernietiging van de twee kamers onder het dak tegen te gaan, begrijp ik niet.
Ik begrijp ook niet waarom de vrederechter op de zitting van 16.1.07 geen oog wilde hebben voor de foto's waaruit blijkt in welke erbarmelijke staat een gedeelte van het gebouw zich thans bevindt.
Dat de vrederechter in zijn vonnis van 25.1.07 tenslotte zei dat men de beheerder 'niets kon verwijten' en dat hij daarom beslist had om de beheerder voor een periode van 5 jaar te herbenoemen, bewijst dat er iets grondig fout loopt in deze zaak.

Het verhaal dreigt trouwens nog ingewikkelder te worden.

Op 29.1 jl. werd ik wakker door allerlei geklop en geboor.
Ik keek met een suffe, koortsige kop en vergezeld van een flinke hoestbui door het raam en zag dat er een aantal gemeentearbeiders de overkant van de straat aan het opbreken waren.
Toen ik naar beneden ging om de post op te halen, zag ik dat de inkomhal in een kleine bouwwerf veranderd was. Twee mannen die op een stelling stonden, vertelden mij dat zij 'in opdracht van hun onderneming werkten'.

Drie dagen nadat hij door de vrederechter herbenoemd werd (of misschien voordien al), had de beheerder blijkbaar de opdracht gegeven om de inkomhal en de trapzaal van wat verse pleister en een nieuwe laag verf te komen voorzien. Hij was blijkbaar vergeten om Jacqueline die, zoals reeds gezegd voor 60% mededeigenaar is van het gebouw, hiervan te verwittigen.

Dat de beheerder de inkomhal en trapzaal nu laat herpleisteren en schilderen terwijl een gedeelte van het huis al twee jaar lang staat te verkommeren en te vergaan, is weer zoiets wat totaal onbegrijpelijk is.
Wil men de bezoekers van het huis misschien laten geloven dat al die verhalen en foto's over lekkende daken slechts verzinsels zijn en dat de beheerder goed werk levert ?

Zo, dat was het voor vandaag.
Ik zag zopas dat het kinderzwembadje en de grote plastieken vuilnisemmer op de kamers onder het dak, opnieuw met water zijn volgelopen.
Dat wordt dus 120 liter hoestend en puffend waterdragen geblazen.

Jan Boeykens
Moderator http://groups.msn.com/Woonbeleid-PolitiqueDuLogement

Image Hosted by ImageShack.us


- Nationaal Informatie Centrum voor Mede-eigenaars vzw: http://www.nicm.be/start.asp
- Centre National d'Information pour Copropriétaires asbl: http://www.cnic.be/start.asp

Dag van de Mede-eigenaar - Symposium vrijdag 30 maart 2007
Journée du Copropriétaire - Colloque vendredi 30 mars 2007
Salle "Eugène Dupréel", l'ULB à Bruxelles
Université Libre de Bruxelles, Institut de Sociologie, 44, avenue Jeanne à 1050 Bruxelles

Info: http://www.dagvandemede-eigenaar.be/

17:18 Écrit par Jacques dans Général | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |